archiveren

Tagarchief: depressiviteit

Wat gedachtes over dat de bron van alles in de denkgeest (mind) ligt en nergens anders, omdat er geen ergens anders is.
Zo lijkt binnen het concept van de droom, dat wat we binnen dat concept van de droom voortdurend verwarren met wat we werkelijk zijn, alsof mijn beslissing om op yoga te gaan een beslissing is van en door de “mij” Annelies die iets zoekt om zich te ontspannen.
Maar dit is niet zo heb ik ontdekt. Ik merk door deze ontdekking dat het idee dat de denkgeest (niet het brein dus) de bron is nu echt het valse idee dat het lichaam de bron is van elke gedachte aan het overnemen is en wortel begint te schieten.

Het is niet het lichaam dat voor yoga kiest, het is zelfs niet zo dat er voor zoiets als een verschijnsel yoga gekozen wordt.
De denkgeest die zich terug begint te herinneren dat deze de bron is ziet nu steeds duidelijker dat de denkgeest de keuze heeft tussen het afgescheiden denken van het ego en daardoor automatisch kiest voor zonde, schuld en angst en deze gedachten projecteerd naar “buiten”, wat in dit geval resulteert in een droom van een zeer onrustig lichaam/brein Annelies, onrustig gemaakt door allerlei schijnbare toestanden buiten haar, dat tot bedaren kan worden gebracht bijvoorbeeld door dat lichaam yoga te laten beoefenen.
Maar nu ook heel helder ziet dat er een andere keuze mogelijk is vanuit die bron de denkgeest en dat is de keuze voor het terugnemen van elke (ego) gedachte naar zijn bron, de denkgeest en deze onschadelijk te laten maken door deze te vergeven (dmv ware vergeving wel te verstaan), waardoor de rust terugkeert in de denkgeest wat zich laat weerspiegelen, in dit geval, in een liefdevollere droom welke eruit ziet als de keuze voor het gaan beoefenen van yoga.

Nog steeds speelt zich dit allemaal af in de droom, maar het verschil is dat de eerste keuze, voor ego, omdat dat de keuze voor zonde, schuld en angst is, ook alleen maar zich als angstige droom vormen zal manifesteren. Iets wat ik uit het verleden ken toen “ik” ook voor yoga koos, maar dat toen resulteerde in een soort gedwongen valse rust welke schijnbaar rust gaf aan het lichaam en het brein, wat even leek te werken, maar tenslotte toch eindigde in moedeloosheid, gevoel van falen en depressiviteit en mij juist verder verwijderde van de bron.

Nu echter weet “ik” dat de bron de denkgeest is en niet “mijn” lichaam/brein en dat ik nu bewust kan kiezen voor “het andere” door de voorheen ego keuzes te vergeven, waardoor de denkgeest automatisch in de andere keuze terechtkomt, welke het tegenovergestelde is van de keuze voor zonde, schuld en angst, namelijk “Liefde” (niet te verwarren met ego liefde die te herkennen is door de schijnbare keuze voor liefde in enige vorm) waardoor echt ervaren wordt dat niet de keuze voor yoga werkelijke rust brengt, maar de keuze voor vergeven van de keuze voor het egodenken, waardoor terug herinnert wordt in de altijd in Rust zijnde Denkgeest en dit zich, zolang er nog ervaren lijkt te worden in nog steeds de droom, zich laat ervaren in dit geval door de keuze voor yoga.

(Excuses voor weer een lange zin, maar dat zie ik pas achteraf en ik denk schijnbaar in lange lijnen, het is een beetje zoals zingen op lange ademlijnen :-))

Door deze veranderde keuze op denkgeest niveau (dus niet meer voor zonde, schuld en angst (ego)) lijkt yoga een enorm effect te hebben op de droomfiguur Annelies.
Er is enorm veel Inspiratie en gewoon weten wat te doen, zonder zonde, schuld en angst.
En dat komt omdat nu gezien en ervaren wordt dat de denkgeest altijd de bron is, ook als er voor ego gekozen wordt. Nogmaals er bestaat geen lichaam Annelies of wie dan ook die de bron is, het is altijd de denkgeest: of egodenkgeest, de keuze voor afscheiding, schijnbaar mogelijk door het geloof in zonde, schuld en angst, of  voor HG Denkgeest, de keuze voor het vergeven van de mogelijkheid van afgescheiden te zijn van Eenheid, Liefde.
Je kan ook zeggen er is ego inspiratie, of HG Inspiratie en aan de effecten herken je je keuze, in dit geval yoga vanuit zonde, schuld en angst, welke altijd het lichaam als bron ziet, of yoga vanuit het vergeven van zonde, schuld en angst resulterend in een genezen denkgeest die yoga op een totaal vrije manier beleefd, zonder, de lading, zonde, schuld en angst. Dus niet yoga leert mij op een ontspannen wijze te ademen, en te bewegen, het is het natuurlijke resultaat, effect of weerspiegeling van het genezen van de denkgeest.

Dit is dus geen pleidooi voor yoga, maar voor het terug gaan naar de bron, de denkgeest bij elke vorm van onvrede in de denkgeest (de enige plek waar onvrede kan zijn, want het lichaam bestaat niet anders dan als een projectie vanuit de denkgeest en blijft daardoor denkgeest) daar ware vergeving toe te laten passen en de effecten daarvan in nog steeds de droom gewoon toe te laten, zonder oordeel. En of dat er nu uitziet als yoga, vissen, de marathon lopen, kantklossen, tekenen, borduren, zwemmen, fotograferen, vertalen, lezen, fietsen, zingen, muziek maken, schrijven, tuinieren of verzin het maar, dat doet er niet toe. Het gaat erom van waar uit: de keuze voor ego of  voor HG, het zal hoe dan ook als het uit de Juist gerichte Bron van ware Inspiratie komt altijd het meest liefdevol zijn.

Ter ondersteuning van deze gedachte nog even deze door mij herhaaldelijk aangehaalde tekst te vinden op blz. 56 in Het handboek voor leraren:

5.Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. 2En wat hij hoort kan zonder meer heel verbijsterend zijn. 3Het kan ook ogenschijnlijk helemaal niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet, en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid lijkt te brengen. 4Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde hebben. 5Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld dat hij achter zich zou kunnen laten. 6Vel geen oordeel over de woorden die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. 7Ze zijn veel wijzer dan de jouwe. 8Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen. 9En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de Hemel zelf. (H21.5:1-9)

Hoe langer ik met ECIW bezig bent en ook echt toepas in het dagelijkse leven van alle dag en nacht, des te meer en duidelijker zie ik de truc van het egodenken om alles wat herinnert aan Waarheid eenvoudig weg om te keren, zodat het het tegenovergestelde van Waarheid laat zien. Als ik op die manier kijk naar wat het egodenken maakt kan ik ook beter zien wat het probeert te verbergen achter deze wisseltruc welke alleen maar een poging tot het verbergen en vergeten van Waarheid, Eenheid is.

Als de ervaring er een is van het leven van een ‘normaal’ rustig leven, met wat onvermijdelijke hobbels hier en daar afgewisseld met leuke en succesvolle ervaringen, valt de omkeer truc van het egodenken niet zo op en wordt het leven geaccepteerd zoals het is en berust men gelaten in zijn lot ondertussen een zo comfortabel mogelijk leventje te maken, door alle problemen die langskomen te negeren, of zo snel mogelijk uit de weg te ruimen.

Is de ervaring echter dat van een zeer intensief leven, met grote pieken en vooral zeer diepe dalen, dan zal vroeg of laat de vraag rijzen: ‘is dit nou leven, zoveel ellende dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, dat moet toch anders kunnen?’
Dan wordt de waarnemer in ons wakker en groeit de bereidheid ‘anders te willen kijken’.

Als dat wat wij in de wereld van het ego denken waarnemen/ervaren als ‘weef foutjes’, als iets wat afwijkt van wat wij accepteren als ‘normaal’, dan kan ik dat zien als een reminder dat de wereld nu eenmaal niet perfect is, dat ‘shit happens’, of ja je hebt nu eenmaal slechterikken en braverikken, het is je eigen schuld, het zit in je genen daar doe je niets aan, het is de schuld van de ouders, kinderen, familie, buren, regering, dingen en situaties, maar ik kan het ook, als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest zien als een reminder dat die ‘weef foutjes’ totaal niet passen binnen Waarheid, Eenheid, dus het ook gezien kan worden als slechts een poging Waarheid, Eenheid te verbergen achter het precies tegenovergestelde van Waarheid, Eenheid. Dat maakt het ‘weef foutje’ niet fout maar slechts een op z’n kop beeld van Waarheid, Eenheid.

Neem ik bijvoorbeeld waar dat het leven ervaren wordt als een aan ernstige angststoornis en depressiviteit lijdende persoon wat een ‘normaal’ leven onmogelijk maakt, dan kan ik dat als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest ook zien als juist het omgekeerde van wat het lijkt te zijn.
Ik denk dan maar weer meteen aan les 5 uit het Werkboek:

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk:

1. Dit idee kan, evenals het voorgaande, gebruikt worden bij elke persoon,
situatie of gebeurtenis waarvan jij denkt dat die jou pijn bezorgt. Pas het
uitdrukkelijk toe op alles waarvan jij gelooft dat het de oorzaak van je onvrede
is, en gebruik daarbij de omschrijving van het gevoel in een bewoording
die je juist lijkt. De onvrede kan zich voordoen als angst, bezorgdheid,
depressiviteit, verontrusting, kwaadheid, haat, jaloezie en nog
talloze andere vormen, die je allemaal als verschillend zult waarnemen.
Dit is niet waar.
Maar tot je geleerd hebt dat de vorm er niet toe doet, is
elke vorm geschikt als onderwerp van de oefeningen van de dag.
Hetzelfde idee op elke vorm afzonderlijk toepassen is de eerste stap naar
de uiteindelijke erkenning dat ze allemaal hetzelfde zijn” (WdI.5.1).

Ik zie deze woorden: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”, dan ook als een uitnodiging, om dat wat ik dacht te zien en te geloven en als waarheid aannam, binnen het egodenken, als precies het omgekeerde van Waarheid te zien en dus als een poging om mijzelf aan Waarheid, Eenheid, Liefde te onttrekken. Wat natuurlijk sowieso een onmogelijk idee is, wat alleen mogelijk lijkt te zijn door mijn geloof erin.

Dus de waarneming van een aan angststoornis en depressie lijdende persoon welke eigenlijk een projectie laat zien van de keuze voor afgescheiden te willen zijn van Waarheid, Eenheid, Liefde wordt nu een uitnodiging ‘anders’ te willen gaan zien, door dat wat ik dacht te zien als waarheid, als vergissing te onderkennen, en deze vergissing te Vergeven, (Ware Vergeving zie: WdII.1 blz. 404) waardoor de herinnering aan Waarheid, Eenheid, Liefde weer in het bewustzijn terug keert.
Les 34 helpt mij hieraan te herinneren:

“Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien.

1. Het idee voor vandaag maakt een begin met de beschrijving van de voorwaarden
die gelden voor de andere manier van zien. Innerlijke vrede is
ontegenzeglijk een innerlijke zaak. Het moet beginnen bij je eigen gedachten
en zich dan naar buiten toe uitbreiden. Juist uit jouw vredige
denkgeest vloeit een vredige waarneming van de wereld voort” (WdI.34.1)

Een waarneming van een vredige wereld, niet een vredige wereld op zich als feitelijke vorm. (onthoud: “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2))
Dus hoe dit zich als resultaat van Ware Vergeving zal projecteren in enige vorm, doet er dan niet meer toe, omdat ik dan werkelijk weet en ervaar dat niet de vorm de oorzaak is van angst en depressie, maar de keuze voor het denksysteem van zonde, schuld en angst en deze voor waarheid aan te zien en erin te geloven. Hoe dan ook zal er vanzelf de Inspiratie zijn om dat te doen wat het meest liefdevol is, hoe het er ook uit moge zien.

Dat wat ik in mijn broeder denk en geloof te zien is altijd een spiegel voor mijzelf die laat zien voor welk denksysteem ik kies; voor het geloof in zonde, schuld en angst (ego), of voor juist gerichtheid van denken (HG/J).
Zo zal de omkeer truc van het egodenken mij niet meer verblinden, maar juist een reminder worden voor wat het probeert te verbergen achter deze meester omkeer truc.

 

Zodra een blokkade, de sluier die we voor Waarheid, “dat wat IS” (God, Liefde, Éénheid) geplaatst hebben, met als enig doel afgescheiden te blijven van Waarheid oplost, gaat de poort naar wat IS als het ware vanzelf open en komt de herinnering aan dat wat IS vanzelf weer te voorschijn.
De herinnering kan zich weerspiegelen (zolang er nog geloofd wordt in de wereld van de vorm te zijn) in een ervaring van een plotselinge creatieve impuls, of inzicht, of gewoon precies weten wat te doen met een eerst schijnbaar onoplosbaar probleem.
Er wordt dan duidelijk gezien dat niet het probleem in de vorm op zich het probleem was, maar dat de keuze voor afgescheiden te willen zijn van dat wat IS (Éénheid, Waarheid, God, Liefde) het probleem was en is

Dus de herinnering, of de brug, naar Waarheid, in ECIW Heilige Geest of de manifestatie daarvan Jezus genoemd, zorgt niet dat er een schijnbaar probleem in de vorm wordt opgelost, of dat ik antwoord krijg op een vraag, maar helpt bij het oplossen van de blokkade in mijn denkgeest daar waar voor afscheiding is gekozen en nu opnieuw gekozen kan worden voor het vergeven van het idee van afscheiding.

Dit alles gebeurt op een wijze die ik kan begrijpen op het niveau van de mate van begrip waar ik me op dat moment (denk en geloof) te bevinden.
Het kan daarom lijken alsof er hulp van buiten komt wat mij precies verteld wat ik moet doen, maar dat is niet zo.
Nogmaals de enige keuze die echt helpt, ongeacht de uitkomst die ik denk te weten te willen en wens in de vorm is de enige keuze die gemaakt kán worden en dat is de keuze voor afscheiding (ego) of voor het genezen van de afscheiding (HG/J). Niet het genezen in en van de vorm (lichamen, dingen en situaties), maar de genezing van de denkgeest die in afscheiding geloofd.
En zolang ik nog de ervaring heb van in een wereld te zijn in een lichaam, zal de genezing van de denkgeest zich soms zichtbaar en soms onzichtbaar lijken te manifesteren in de vorm. En zal ik leren onderscheid te maken tussen de manifestaties van het ego (de wens voor afscheiding) en de manifestaties van de genezen denkgeest de wens van de genezing van het afscheidingsidee. Kortom weten dat het probleem nooit in de vorm ligt, maar altijd in de denkgeest.
Vandaar dat oordeelloos leren kijken zo belangrijk is, want alleen in oordeelloosheid kan opnieuw gekozen worden voor ego of voor HG/J.

Elke vorm van depressiviteit hoe groot of klein ook elke vorm van ongenoegen, woede, verdriet, kortstondige vreugde, haat, speciale liefde zijn manifestaties van de achterliggende keuze voor afscheiding. Als dit gezien en geaccepteerd wordt kunnen al deze manifestaties van de keuze voor afscheiding her-gebruikt worden als ik dat wil en erom vraag.
Ik ben dan niet langer meer een speelbal van mijn emoties die naar believen lijken te komen en te gaan. Ik weet dan dat ik deze manifestaties niet “ben” maar er wel 100% verantwoordelijk voor ben, omdat ik kennelijk liever voor afscheiding koos, maar dat nu niet meer wil en weet dat ik slechts anders hoef te kiezen door die manifestaties terug te nemen in de denkgeest en te vergeven.
Dat opent de poort tot totale vrijheid van de denkgeest…

Als projecteren uit de Werkelijkheid geen zin meer heeft, omdat gezien wordt en ervaren is dat het simpelweg niet werkt, omdat het onmogelijk is en niet meer gewenst, dan is daar de stilte.
De stilte van het diepe besef dat de wereld die een denkbeeldig ‘ik’ dacht en geloofde te zijn en ervoer en wat eerst als de enige waarheid werd gezien, alles behalve en juist het tegenovergestelde van Waarheid is en werd gebruikt om Waarheid te verbergen achter de ontkenning ervan.
De stilte van de denkgeest die stopt met luisteren, en beslissen op basis van de vluchtimpuls voor Waarheid, een vluchtimpuls die altijd vormgericht is.
Een vluchtimpuls die voortkomt uit de keuze voor angst, de angst voor Waarheid, de angst voor Liefde.
De stilte van de onzinnigheid van dit alles inzien en er gewoon niet meer op willen reageren, op geen enkele manier. Niet door het te ontkennen, niet door het te bestrijden, niet door het te omarmen, er gewoon in Zijn.
Midden in de stilte van de woestijn, midden in de stilte van ‘niets’.
Het is niet de stilte van depressiviteit, want ook dat is een vlucht uit Waarheid.
Het is de ‘Ik rust in God’ (WdI.109) een metafoor die door ECIW gebruikt wordt om dit soort stilte in woorden te vatten:

LES 109
Ik rust in God.
1. We vragen om rust vandaag, en een kalmte ongeschokt door wereldse verschijnselen.
2We vragen om vrede en stilheid, te midden van alle beroering,
ontstaan uit botsende dromen. 3We vragen om veiligheid en geluk, hoewel
we naar gevaar en ellende schijnen te kijken. 4En we bezitten de gedachte
die ons vragen beantwoorden zal met datgene waarom we verzoeken.
2. ‘Ik rust in God.’ 2Deze gedachte zal jou de rust en kalmte, vrede en stilheid,
en de veiligheid en het geluk brengen die je zoekt. 3‘Ik rust in God.’
4Deze gedachte heeft de kracht de sluimerende waarheid in jou te wekken,
wier visie voorbij verschijningsvormen ziet naar diezelfde waarheid in
alles en iedereen. 5Dit is het eind van lijden voor heel de wereld en voor iedereen
die ooit gekomen is en nog komen zal om hier een tijdje te verwijlen.
6Dit is de gedachte waarin Gods Zoon opnieuw geboren wordt, om zo
zichzelf te herkennen.
3. ‘Ik rust in God.’ 2Volkomen onversaagd zal deze gedachte jou door storm
en strijd heendragen, voorbij ellende en pijn, voorbij verlies en dood, tot
aan de zekerheid van God. 3Er is geen lijden dat ze niet genezen kan. 4Er is
geen probleem dat ze niet kan oplossen. 5En er is geen verschijningsvorm
die niet in waarheid zal verkeren voor de ogen van jou die rust in God.
4. Dit is de dag van vrede. 2Jij rust in God, en terwijl de wereld wordt verscheurd
door stormen van haat, blijft jouw rust volkomen onverstoord.
3De rust van de waarheid is de jouwe. 4De schijn der dingen kan zich niet
meer aan je opdringen. 5Je roept allen op zich bij jou aan te sluiten in jouw
rust, en ze zullen horen en tot je komen, omdat jij rust in God. 6Ze zullen
geen andere stem horen dan de jouwe, omdat jij jouw stem aan God gegeven
hebt, en nu rust je in Hem en laat Hem door jou spreken.
5. In Hem ken je geen kommer en geen zorgen, geen lasten, geen onrust en
geen pijn, geen angst voor de toekomst en geen spijt om het verleden. 2In
tijdloosheid rust je, terwijl de tijd voorbijgaat zonder zijn stempel op jou
te drukken, want jouw rust kan nooit veranderen, op geen enkele manier.
3Jij rust vandaag. 4En wanneer jij je ogen sluit, verzink je in de stilheid.
5Laat door deze perioden van rust en verademing je denkgeest worden gerustgesteld
dat al zijn uitzinnige fantasieën slechts koortsdromen waren
die voorbij zijn. 6Laat hij stil zijn en dankbaar zijn genezing aanvaarden.
7Geen angstige dromen zullen er meer komen, nu jij rust in God. 8Neem
tijd vandaag om uit dromen weg te glijden naar vrede toe.
6. Elk uur dat jij je rust neemt vandaag, wordt iemands vermoeide denk-
geest plotseling verblijd, breekt een vogel met gebroken vleugels in zingen
uit, en gaat een beek die lang heeft drooggestaan weer stromen. 2De
wereld wordt opnieuw geboren iedere keer wanneer jij rust en je elk uur
herinnert dat je gekomen bent om de vrede van God in de wereld te brengen,
opdat die, samen met jou, tot rust mag komen.
7. Met elke vijf minuten dat jij rust vandaag, is de wereld dichter bij ontwaken.
2En het tijdstip, dat rust het enige is wat er zal zijn, nadert voor alle
uitgeputte en vermoeide denkgeesten, te moe nu om hun weg alleen te
gaan. 3En ze zullen horen dat de vogel begint te zingen en zien dat de beek
opnieuw begint te stromen, met herboren hoop en hernieuwde energie
om lichtvoetig de weg te kunnen bewandelen die al gaande plotseling gemakkelijk
blijkt.
8. Jij rust in de vrede van God vandaag en roept je broeders op vanuit jouw
rust om hen te leiden naar hun rust, tezamen met jou. 2Je zult getrouw aan
je vertrouwen zijn vandaag, niemand vergetend, iedereen binnenhalend
in de grenzeloze cirkel van jouw vrede, het gewijde heiligdom waarin jij
rust. 3Open de tempeldeuren en laat hen komen, van over heel de wereld
en ook van heel nabij; je verre broeders en je naaste vrienden; vraag hen
allen hier naar binnen om te rusten met jou.
9. Je rust in de vrede van God vandaag, kalm en onbevreesd. 2Elke broeder
komt nu zijn rust vinden en biedt jou die aan. 3We rusten samen hier, want
zo wordt onze rust compleet gemaakt, en wat wij vandaag geven, ontvingen
we reeds. 4Tijd is niet de behoeder van wat we geven vandaag. 5We
geven aan ongeborenen en aan hen die zijn heengegaan, aan elke Gedachte
van God, en aan de Denkgeest waarin deze Gedachten werden geboren
en waarin ze rusten. 6En we herinneren hen aan hun rustplaats iedere
keer als we onszelf vertellen: ‘Ik rust in God.’
(WdI.109)

En bedenk als je dit leest dat ECIW ons altijd aanspreekt als denkgeest niet als lichaam.
Wordt dit gelezen vanuit het bewustzijn en het geloof een lichaam te zijn, dan kan het niet begrepen worden, omdat juist identificatie met het lichaam de verdediging is tegen Waarheid, tegen Liefde.
Hoe het ook wordt beleefd het zal altijd op wat voor manier dan ook de herinnering triggeren aan Waarheid, of het nu het aanvaarden van Waarheid is of het blijven ontkennen.
Waarheid is onveranderlijk Waarheid, welke denkgeest omweg we ook zullen bedenken, geloven en ervaren.
Een troostrijke gedachte…

Alleen voor de liefhebber:

 

 

Wij, de ene denkgeest heeft toegang tot alle gedachten.
Alle gedachten die ooit zijn gedacht, worden gedacht en nog zullen worden gedacht. Ze lijken op een opeenvolgende tijdlijn te staan, maar dat lijkt maar zo. Alle gedachten zijn in één moment ontstaan en ook weer meteen verdwenen.Want er kan niets bestaan wat niet eeuwig is. Tijdelijk bestaat niet, omdat het tijdelijk is.Tijd bestaat niet werkelijk, omdat het tijdelijk is.

Ons egodenksysteem kan hier niets mee, omdat het zichzelf daarmee ontkent.
En dat is het enige wat het egodenksysteem overeind houd: zichzelf een ‘kennen’ toewijzen gebaseerd op tijd en ruimte. En daarmee ontkent het eeuwigheid, het tijdloze.
Het kan dus alleen dat ontkennen wat zijn zichzelf toebedeelde nep ‘kennen’ bedreigt.
Eeuwigheid, het Tijdloze, Waarheid, Liefde, God, het Onnoembare, of wat voor woord dan ook moet voortdurend ontkend worden.
Daarvoor in de plaats maakt de egodenkgeest zijn eigen versie van eeuwigheid, het tijdloze, waarheid, liefde, god, het onnoembare enz.
En dat ene moment van het Kennen ontkennen en daarvoor een eigen kennen voor in de plaats zetten moet steeds herhaald worden.

Dat ene moment bevat dus alle ontkennende gedachten die er zijn.
Dat zijn dus alle gedachten die de egodenkgeest maar kan denken.
Dat zijn er miljarden, één grote explosie van één afscheidingsgedachte, die zich vermeerdert in miljarden ogenschijnlijk aparte gedachten lijntjes. Tijdlijntjes die zich steeds verder van de ene afscheidingsgedachte verwijderen.
Elk tijdlijntje vormt nu een ogenschijnlijk apart leven, een apart verhaal, een van de miljarden mogelijke variaties op het ene thema afscheiding.
Maar in werkelijkheid is er niets gebeurd, er is nog steeds alleen maar één Geest, het Onveranderlijke is nog steeds onveranderlijk, het veranderen heeft niet werkelijk plaatsgevonden, het is en blijft een nietig dwaas idee.

Dus ook al lijken wij, zoals wij ons zelf ervaren in een apart lichaam, in een apart van anderen gescheiden leven, een bepaald gedachten patroon hebbende, dat wat we ons dna, karakter, geërfde eigenschappen, opvoeding, conditioneringen, noemen, toch is er maar één egodenksysteem wat alle gedachten bevat, die ooit gedacht zijn of nog worden.
Daarom kunnen wij ons ook inleven en daarom kunnen wij ook oordelen en veroordelen. We houden ons eigen afgesplitste gedachtelijntje angstvallig vast, en alles wat daarbuiten valt wordt afgewezen, hoewel het soms ook lijkt dat het omarmd wordt. Hoe dan ook er wordt ‘verschil’ waargenomen.

Als we een pad zoals ECIW doen, dan leren we te observeren, los van het identificeren met wat we denken te zijn, namelijk een lichaam dat denkt met het brein. We leren terug te gaan naar wat we werkelijk zijn, denkgeest en we leren van daaruit ons denken te observeren.
Daar is volledige eerlijkheid voor nodig. Er mogen geen gedachten ontkend worden, of als onzin of gevaarlijk worden afgedaan. Elke gedachten hoe deze er ook uit mag zien moet aan het licht worden gebracht om als vergevingsmateriaal te gaan dienen. Elke gedachte krijgt deze functie. Elke gedachte die nog als functie heeft, afscheiding mag nu aan het licht worden gebracht.
We gaan onze projecties als gedachten herkennen en nemen die terug in de denkgeest en vergeven ze.

We gaan ook steeds beter zien dat ook al lijken we een apart leven te hebben apart van een ander en er een apart denksysteem op na houden, dat dit alleen maar zo lijkt en er ook maar één egodenkgeest syteem is.
Dat betekent dat we toegang hebben tot elke gedachte die maar gedacht kan worden, nu, in een verleden en in een toekomst.
Sommige denkgeesten ervaren dit ook al en dat noemen we dan helderziend.
Bij deze denkgeesten werkt de afscheiding niet helemaal waterdicht en sijpelt er van alles doorheen.
Anderen horen stemmen, ook een weeffoutje in het afscheidingssyteem van de egodenkgeest.
Weer andere denkgeesten waarbij het afscheidingssyteem niet zo goed werkt krijgen te veel gedachten en beelden tegelijkertijd binnen. En zo zijn er talloze voorbeelden waarbij het egodenksysteem niet altijd waterdicht werkt doordat de afscheiding hier en daar niet werkt. Er zitten gaten in de muur, waardoor het verborgen geheim dat er maar één egodenkgeest is dreigt te worden ontmaskerd.
Dit wordt dan weer goed gemaakt door de egodenkgeest, door deze weeffoutjes afwijkingen en ziekten te noemen, die de gaten in de afscheidingsmuur weer even herstellen.

Naarmate we betere observeerders worden, gaan we ook beter het hele ene egodenksysteem doorzien.
We gaan minder ‘persoonlijk’ denken en voelen ons meer verwant met andere denkgeesten en doorzien dat we allemaal eigenlijk hetzelfde denken, ook al ziet het er in de vorm anders uit.
En dan leren we ook zien, dat wat we bij anderen afkeuren, zoals vormen van geweld, discriminatie, hebberigheid, moordlust, haat, krankzinnigheid enz. zich allemaal in de ene egodenkgeest bevindt, dus ook in de ‘mij’ denkgeest. En dat het alleen zo lijkt dat ik die gedachtes niet heb, omdat ik een bepaald tijdslijntje volg wat ik mijn leven noem. Maar ‘ik’ heb ze wel degelijk, want er is maar één egodenkgeest die alle gedachten die mogelijk zijn bevat.
En dat is best lastig om te zien, te herkennen en te erkennen.
En toch is het nodig om volkomen vrij te worden van elke egogedachte en terug te keren tot de ene Denkgeest.
Dit leren zien, herkennen en erkennen kan dan ook alleen maar werken onder leiding van onze Juist gerichte-denkgeest, want dit onder leiding doen van onze ego denkgeest kant is onmogelijk.
Onder leiding van de ene egodenkgeest, dus onder leiding van het afscheidingsdenksysteem, kijken naar de vernietigende gedachten van de ene egodenkgeest, kan alleen maar tot meer vernietiging leiden en dat is zeker niet wat ECIW ons probeert te leren.
ECIW vertegenwoordigt het leren kijken olv de Juist gerichte kant van de ene denkgeest.

Dus als ik ervaar dat het observeren van al mijn gedachten tot depressiviteit, tot moeheid, moedeloosheid, boosheid,slachtofferschap leid, dan verteld mij dit alleen dat ik heb gekeken olv de egokant van de denkgeest. Ik vraag mijzelf dan af: “wie of wat zegt dit”, egodenkgeest of Juist gerichte-denkgeest (HG/J denkgeest)? En als ik het antwoord weet, dan kan ik opnieuw kiezen. En ben ik nooit meer het slachtoffer van mijn eigen gedachten, laat staan van die van anderen.
Want er zijn geen anderen in de ene denkgeest.

%d bloggers liken dit: