archiveren

Tagarchief: boosheid

Als ik denk dat ik het echt gehad heb met de wereld en me er het liefst uit wil terug trekken, dan is dat een gedachte die uit de keuze voor het afgescheiden egodenken komt.
Want door dit te (willen) denken lijkt de gedachte waarheidsgehalte te hebben. De droom dat er een wereld is die “ik” zat ben lijkt daarmee “waarheid” te worden. En de wil tot afgescheiden te willen zijn, het verborgen doel van de keuze voor egodenken, blijft daardoor afgeschermd.
Dat is de (on)ware reden achter “het zat zijn”, er doorheen zitten, lusteloosheid, boosheid, en verzin zelf maar wat er al niet in de trukendoos van het egodenken kan zitten.
Hoe dan ook “ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”, dus ook niet omdat ik het gehad heb met een wereld die krankzinnig is.
De reden achter elke onvrede hoe klein of groot dan ook is dat er de wens is afgescheiden te willen zijn van God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of hoe je “HET” dat met opzet, van wegen de wil tot afgescheiden er van willen zijn, ook wilt noemen.
Enkel Ware Vergeving (vergeven wat niet gebeurt is en nooit gebeurt kan zijn en dat is heel wat anders dan dissociëren) doet de herinnering aan wat met opzet vergeten moet worden terugkeren in de denkgeest (mind).
Daardoor krijgt zo’n gedachte van hulpeloosheid enz. een totaal andere functie.
Door Ware Vergeving wordt voorkomen dat het onware als waar wordt gezien, en blijft het onware, onwaar waardoor het kan worden vergeven en als blokkade voor Waarheid verdwijnt in het niets, waar het ook uit voorgekomen is.

Niet zozeer mijn stemmingen zijn een keuze, ze zijn het effect, het resultaat van de verborgen keuze van de waarnemende, keuzemakende-denkgeest die voor het egodenken kiest, en dat is eigenlijk de keuze voor afscheiding.

Eigenlijk is er maar één keuze namelijk die voor de wens afgescheiden te willen zijn.
Deze ene wens ligt verborgen achter alle schijnbaar duizenden afgesplitste gedachte mogelijkheden binnen het egodenken.
Vandaar dat Ware Vergeving alle schijnbaar verschillende gedachten van klein tot groot, van een licht irritatie tot wilde razernij en moordlust op dezelfde manier oplost en doet oplossen in het “niets” dat ze waren, zijn en blijven.

Vandaar dan ook, in tegenstelling tot wanhoop enz., opent de uitspraak “Er moet een andere manier zijn” de poort voor het kunnen opvangen van “Het vergeten lied” (T21.1.1-10)

Ware dienstbaarheid

‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen’ (WdII.236.1:5).

Mijn denkgeest kan alleen of egodenkgeest dienen of Heilige Geest Denkgeest, meer smaken zijn er niet. De keuze is niet de keuze voor wat er in de vorm moet gebeuren, maar op de eerste plaats voor welke denkgeest kiest ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest. De keuze moet worden gemaakt, voortdurend, ik ben nooit op wat voor manier dan ook een slachtoffer van effecten van buitenaf. En de ‘ik’ die de keuze maakt is niet de projectie, is niet de droomfiguur, is niet de vorm, niet het lichaam, het is dat wat werkelijk de bron is en dat is altijd de denkgeest. Aan de mogelijkheid tot kiezen voor de egodenkgeest wordt meer en meer en steeds sneller voorbijgegaan en zie ik steeds duidelijker dat kiezen voor Heilige Geest Denkgeest geven en ontvangen is in één.

De keuze voor egodenkgeest resulteert altijd in geven en ontvangen is twee. En gaat uit van gebrek, schaarste, ongelijkheid; ik heb iets wat jij niet hebt en ik geef dat jou. Of andersom jij hebt iets wat ik niet heb, dus moet jij dat wat ik nu mis aan mij geven. Allemaal duidelijk gebaseerd op zonde/schuld en het geloof daarin.

Werkelijk dienstbaar zijn gaat via het vergeven van wat het niet is.
Het is niet zo dat Heilige Geest ons vertelt hoe we dienstbaar kunnen zijn, HG vertelt ons niet hoe we in de vorm dienstbaar kunnen zijn door bijvoorbeeld bepaalde diensten te verlenen aan anderen omdat we denken dat ze daar om vragen, of waarvan we denken dat ze het nodig hebben.
Werkelijk dienstbaar zijn werkt niet door te zien dat er gebrek wordt geleden of dat er schaarste is in een of andere vorm en dat ik dan Heilige Geest en of Jezus kan vragen mij te vertellen hoe ik daar iets aan kan doen.
Werkelijk dienstbaar zijn is ook niet denken dat ik iets weet wat de ander nog niet weet, maar wel moet weten en dat ik met behulp van HG/J wel even zal doorgeven wat de ander dient te weten.
Werkelijk dienstbaar zijn is ook niet denken dat ik speciaal ben en door HG/J uitgekozen ben ‘Waarheid’ te verkondigen en door te geven via lezingen, het leiden van groepen, het schrijven van een blog, het uitgeven van boeken, enz. enz. omdat ik denk en geloof dat anderen daarom vragen.
Dat is allemaal dienstbaar zijn gebaseerd op ongelijkheid, op het zien van ‘twee’: jij lichaam en ik lichaam, waarvan de een iets weet of heeft dat de ander niet heeft of weet en de een denkt de ander iets te moeten geven wat deze niet heeft of weet en alleen ik jou als nederige dienaar van HG/J jou kan geven. Dat is ego dienstbaarheid, gebaseerd op ongelijkheid.
Dat is dienstbaar zijn ter vernietiging.
Hetzelfde als vergeving-ter-vernietiging; ik vergeef jou wat jij fout gedaan hebt in een bepaalde situatie (vorm) en omdat ik ‘beter’ ben, het beter weet, mag ik jou onder leiding van HG/J redden:

‘Vergeving berust hier op een houding van genadige hooghartigheid, zo ver van liefde verwijderd dat arrogantie nooit ver te zoeken is’ (LII.2.2:2).

Dit alles heeft niets met ware dienstbaarheid te maken, omdat ze lichaamsgericht is, dus alleen afscheiding, onwaarheid, egodenkgeest kan dienen.
Ware dienstbaarheid kan nooit gericht zijn op het zien van schaarste en gebrek in enige vorm en dat werkelijk maken en het dan vanuit die schijnwerkelijkheid op gaan lossen in de vorm onder het mom van HG/J heeft mij hiertoe opdracht gegeven.
En nogmaals Heilige Geest denkgeest is niet iets buiten mij dat mij opdrachten geeft en helpt, HG/J denkgeest is wat ik (denkgeest) in werkelijkheid ben, maar slechts ben ‘vergeten’, zoals ik ook ben ‘vergeten’ dat ik de egodenkgeest bedacht heb als afscheidingsmiddel en daardoor nu alleen maar denk en geloof een lichaam te zijn.

Er is dus grote alertheid geboden op wat mijn gedachten zijn: wat is de ware intentie achter mijn gedachten?
Angst, zonde en schuld kan zich namelijk ook verstoppen achter zogenaamde ware dienstbaarheid. Zo kan wat eindeloos geduld hebben met iemand lijkt te zijn, ook angst zijn voor het kwetsen van de ander waar weer achter ligt de angst voor gekwetst worden dóór de ander, angst voor aanval door de ander, angst voor de boosheid van de ander, schuld over het lijden van de ander, schuld over de armoe, over de schaarste waaronder iemand lijd, schuld over de vreselijke omstandigheden waaronder iemand lijd.
En ware dienstbaarheid kan nooit werkelijk werken als deze vanuit gedachten van zonde, schuld en angst start.
Al deze gedachten + projecties (ideeën verlaten nooit hun bron) dienen eerst Vergeven te worden, terug genomen in de denkgeest, alleen dan zal ik weten hoe ik werkelijk behulpzaam kan zijn. Een behulpzaamheid waarvan ik de uitkomst niet van te voren plan of wenselijk acht.
Ik wens alleen werkelijk behulpzaam te zijn en oordeel niet over hoe dat eruit ziet.

Alleen (HG) denkgeest kan werkelijk dienstbaar en behulpzaam zijn:

‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen. Vandaag geef ik zijn dienstbaarheid aan de
Heilige Geest om die naar Zijn goeddunken te benutten. Zo bestuur ik mijn denkgeest, die alleen ik regeren kan. En zo maak ik hem vrij om de Wil van God te doen’ (WdII.236.1:5-8)

Mijn enige verantwoordelijkheid is als waarnemende/keuzemakende denkgeest te kiezen voor mijzelf als denkgeest onder leiding te stellen van of egodenkgeest of HG denkgeest de rest zal vanzelf volgen.

En zo zal door middel van Ware vergeving, vanzelf Ware dienstbaarheid volgen en zal ik alleen dan Werkelijk behulpzaam kunnen zijn.

Als ik echt ECIW wil doen, namelijk het pad van Ware Vergeving volgen en leren, dan moet ik eerst onder ogen leren zien dat elke vorm van angst, of het nu een lichte irritatie is of een boosheid of woede uitbarsting, of welke emotie dan ook, enkel en alleen zegt: ‘ik wil niet vergeven’. Dit moet eerst oordeelloos gewoon als feit worden vastgesteld. En ook elke emotie/gedachte die daar weer het antwoord op is, zegt weer: ‘ik wil niet vergeven’.
Als ik dat niet wil zien, kan ik vergeven vergeten, want dan werkt het niet.
Wil ik dit wel zien, en ben ik echt bereid dit heel eerlijk onder ogen te zien, dan verandert deze verdedigingsgedachte in een vergevingsgedachte en een vergevingskans, die ik door mijn HG kant kan laten vergeven en dus omkeren, oftewel anders zien. Dat is het Wonder.
Doe dit niet olv, de egokant van de denkgeest, want dan kies ik en projecteer ik en ervaar ik weer alleen maar vormen van angst, maar doe dit olv de Heilige Geest kant van de denkgeest dan doe ik dit olv Liefde en kan ik alleen maar vormen van Liefde ervaren en Liefde uitbreiden.
Ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest maak de keuze en ben verantwoordelijk voor al mijn gedachtes, dat is bewust zijn.

Een projectie is een projectie, is een projectie en wordt nooit iets anders dan een projectie.
Dat is wat er bedoeld wordt met alles is een illusie. Het is geen illusie wat betreft ervaring, maar wat betreft de vorm.
Dus ook als we ons iets denken te herinneren uit een vorig leven, is het niet dat we ons een werkelijk in de vorm gebeurde situatie herinneren, maar een van de projectie mogelijkheden die door de egodenkgeest zijn bedacht en opgeslagen in de ego videotheek, en als projecties worden geprojecteerd. Met als doel het laten verschuiven van het weten naar het vergeten dat het een projectie is vanuit de egodenkgeest en vervolgens naar denken en geloven dat de projecties op zichzelf staande situaties zijn geworden en niets te maken hebben met de vaardigheid van de egodenkgeest te kunnen projecteren.
Dit zegt de zich totaal onbewuste en totaal vergetende denkgeest helemaal niets, en als dit al gelezen wordt dan zal er alleen weerstand zijn, of misschien wel helemaal geen reactie.
Eventuele weerstand laat echter wel zien, dat er wel een vage herinnering omhoog dreigt te komen aan dit vreemde ego mechanisme van het doen laten vergeten denkgeest te zijn. Want dat is wat alle weerstand is, de blokkade tegen het ‘herinneren’.
De boosheid zal zich echter schijnbaar richten en dus projecteren, want zo werkt de egodenkgeest, naar ‘buiten’ toe en dan zullen de projecties aangewezen worden als de schuldigen van deze als belachelijk afgeschreven gedachten.

Echter de bereidwillige denkgeest die deze herinnering wel onder ogen wil zien, zonder oordeel, zal nu de keuze hebben dit te onderzoeken en alle projecties aan het licht willen brengen en deze als terug-herinneringsmateriaal willen gaan laten gebruiken, door dat gedeelte van de denkgeest dat zich wil herinneren en in de Cursus Heilige Geest, of Jezus wordt genoemd.

 

 

%d bloggers liken dit: