archiveren

Tagarchief: blokkerende

Daarnet weer dat sterke gevoel van weten weg te rennen door dat wat probeert weg te blijven van het “weten” waarvoor het weg rent.
Ik had gedachten als “sukkel”, “idioot”, en aangezien dat met de bijbehorende emoties gepaard ging, dus voelde als zeer onaangenaam, realiseerde ik me ook dat het weer niets anders kon zijn dan de keuze voor egodenken, oftewel de wil tot afscheiden. En het niets te maken heeft met de ogenschijnlijke oorzaak die zich ergens “buiten” een “ik” lijkt af te spelen, waardoor er een “ik” lijkt te zijn die zich aangevallen voelt en op de vlucht slaat en in de aanval gaat. Vluchten en aanvallen ineen, want de “ik” beschuldigen (wat ben ik toch een idioot en een sukkel) is ook wegrennen van “Zijn” en het aanvallen wordt ervaren als zelfhaat.

En terwijl ik dit alles ervoer, was er ook tegelijkertijd de observerende die zich hiervan bewust was. Het ervaren werd niet tegengehouden, niet verandert, niet beter gemaakt het werd gewoon geobserveerd, precies zoals het zich voordeed, oordeelloos en daardoor bewust gemaakt. Het wegrennen maakte plaats voor het oordeelloos observeren van het wegrennen, wat tevens de weg opent voor ware vergeving.

Dan wordt ook meer en meer bewust dat het niet het lichaam is dat dit alles ervaart, maar “iets” anders, dat wat kennelijk kan observeren en zich niet meer 100% identificeert met een lichaam en situaties.
Dat “iets” anders kunnen we denkgeest of mind noemen, voor het gemak omdat we nu eenmaal gewend zijn om met behulp van woorden te communiceren.
En dat “iets” blijkt eigenlijk de bron te zijn. Er vindt dus een verschuiving plaats in dat proces van bewustwording, van het lichaam en situaties als oorzaak, terug naar de denkgeest/mind als oorzaak.
Het is echter wel zo, dat denkgeest/mind voor de nog steeds in een schijnbare wereld en in een schijnbaar lichaam ervarende, een abstract concept blijft.
Vandaar dat ECIW het voor de “ervarende” nog steeds bekende en vertrouwde concept van lichamen en situaties (her)gebruikt, maar nu met een heel andere bedoeling en doel.

Er wordt nog steeds als vanouds “ervaren”, schijnbaar door een lichaam in situaties, maar het bewustzijn gaat groeien dat wat als oorzaak ervaren wordt door de ervarende, niet is wat het dacht en geloofde dat het was.

Er lijkt een “ik” te zijn die zelfhaat ervaart, maar langzaamaan al ervarend wordt steeds duidelijker dat die “ik” lichaamsgerichte zelfhaat, eigenlijk alleen maar vanuit denkgeest/mind komt en niet als doel heeft het zelf te haten, ook al wordt dat wel als zodanig ervaren als ik eerlijk kijk, maar als doel heeft zich af te scheiden van éénheid, of om het tegengestelde van haat te gebruiken, af te scheiden van liefde (non-dualistische liefde).
En nogmaals éénheid en non-dualistische liefde, zijn voor de in deze wereld en in een lichaam ervarende abstracte concepten, dus daarnaar streven en proberen mij daarin te mediteren werkt niet.
Wat wel werkt, en daar kan meditatie wel voor werken, is rustig en zonder oordeel onder ogen gaan leren zien welke blokkerende gedachten ik projecteer om maar uit die non-dualistische eenheid en liefde te blijven.

Het belangrijkste in het proces van bewustwording is dus 100% observerende te worden, terwijl “op het toneel” het script wordt uitgespeeld, want dat moet geobserveerd worden en niet ontkend of veranderd of aangepast. En 100% observerende worden is hetzelfde als “weten” 100% denkgeest/mind te zijn, wat dus niet een lichaam is dat speelt denkgeest/mind te zijn, want hou er rekening meer dat het “oude egobewustzijn” nog steeds mee doet, zolang er nog de beleving van “ervaren” is. Het wordt alleen steeds zwakker en verdwijnt meer en meer naar de achtergrond, terwijl het bewustzijn van denkgeest/mind te zijn steeds sterker, duidelijker en op de voorgrond komt.
En de keuze daarvoor steeds makkelijker gemaakt zal kunnen worden en tenslotte de automatische keuze voor het ego-denken geheel zal vervangen.

En nogmaals omdat denkgeest/mind abstract is voor de nog steeds ervarende, worden nog steeds woorden gebruikt als hulpmiddel. Woorden zoals de innerlijke leraar, of Jezus, of Heilige Geest, of welk woord dan ook wat maar behulpzaam kan zijn voor de observerende ervarende op zijn weg naar het terug herinneren in éénheid, waarheid, liefde, God.

 

Over het doel, het waartoe…

Het doel volgens de cursus is God.

Een doel wat niet te omschrijven valt, een soort onzichtbaar doel, alleen gebaseerd op een ergens diep verlangen.

Dat diepe verlangen, althans het gevoel zonder te weten waar dat gevoel over gaat, dus alleen het gevoel ‘verlangen’ wordt in tijd en ruimte constant nagejaagd. Maar met als enig (verborgen, geheime) doel het niet te vinden, want onder het verlangen zit angst, de angst voor God, de angst voor het doel.

Door het ontstane mechanisme van de ego-denkgeest alles uit de denkgeest te projecteren wordt de schat, het verlangen én de angst als het ware buiten de denkgeest begraven en het spel van het zoeken en het vooral niet vinden van de Heilige Graal kan beginnen.


Zo houden verlangen en angst de dualiteit in stand. Elkaar in evenwicht houdend, maar nergens naartoe leidend.

 

Iedere keer dat we ons doel leggen in ‘buiten mij’, verdwijnt het echte Doel verder in de schijnbare chaos van dualistische gedachtes nog eens extra bevestigd door de projecties als oorzaak te bestempelen.

Het doel is dan zeker niet meer God, maar iets wat past in de dualiteit van de projecties, een betere kwaliteit projecties, een betere wereld, gedoemd te mislukken, daar het doel van de egodenkgeest vaststaat, zover mogelijk weghollen van God en dit ontkennen door de vreemde mengeling van verlangen en angst.

En dat doel heeft de hele ene ego-denkgeest, het kan niet anders.

 

‘Al wat nodig is, is onze denkgeest erin te trainen voorbij te zien aan alle futiele, zinloze doelen en ons te herinneren dat God ons doel is. De herinnering van Hem ligt verscholen in onze denkgeest, slechts verduisterd door onze kleine nutteloze doelen die niets te bieden hebben en niet bestaan. Blijven we toestaan dat Gods genade in onbewustheid straalt, terwijl we in plaats daarvan de speeltjes en prulletjes van de wereld zoeken? God is ons enig doel, onze enige Liefde. We hebben geen ander streven

dan ons Hem te herinneren.’ (WdII.258.1.1:5)

 

Werkelijk God als Doel aannemen is dus voorbij gaan aan de angst die daaronder ligt en voorbij gaan aan het dualistische doel; verlangen/angst.

Dat gaat zo maar niet natuurlijk, dit vereist veel breidwilligheid, vertrouwen, eerlijkheid, overgave, doorzettingsvermogen, en vergevingswerk. En duidelijk te begrijpen dat het niet de ego-denkgeest moet zijn die het vergevingswerk doet. Onze (vrijwillige) taak is als waarnemer de blokkades te zien en te onderkennen en dan aan HG/J te geven, waar vergeving plaats zal vinden als we dat oprecht willen laten gebeuren.


Het heeft geen enkele zin God proberen te vinden door het maken van een betere wereld, dat is de egodenkgeest die de Cursus óók doet.

Nee het gaat om het vergeven van elke blokkerende ego-gedachte. Dat betekend dat alles wat we doen in de wereld, die functie krijgt en dat doel en geen andere.


Dat kan dus niet de ego-denkgeest doen, want die kán dat eenvoudig weg niet, dit moet door de Heilige Geest Denkgeest gebeuren, dat gedeelte van de denkgeest dat zich nog steeds verbonden weet met God. Deze nog zich herinnerende denkgeest kan als waarnemer nu naar de ego-denkgeest kijken en wat daar gebeurt, als naar een film en zich los gaan maken van de identificatie met de film én met de daarachterliggende oorzaak, de ego-denkgeest. De ‘film’ de ‘wereld’ krijgt daardoor een totaal andere functie. Als de identificatie wegvalt met de film, en dus met de droomfiguur en de dromer daarachter, blijft uiteindelijk Denkgeest over. Dit is een langdurig proces van loslaten en vergeven. Totdat uiteindelijk voorbij het ego wordt gegaan en de natuurlijke staat weer wordt herkend en het verlangen en de angst wegvalt, omdat er niets meer te verlangen en te vrezen valt.

 

‘Ons doel is niets anders dan de weg te volgen die leidt naar U. We hebben geen ander doel. Wat zouden we anders kunnen verlangen dan ons U te herinneren? Wat zouden we anders kunnen zoeken dan onze Identiteit?'(WdII.258.2)

 

Ondertussen lijken we ‘gewoon’ in de wereld te functioneren, met dit verschil; dat we, de dromer (en niet de droomfiguur/de droom) nu vanuit de Heilige geest/Jezus Denkgeest Volgen en functioneren in plaats van volgen en functioneren vanuit de ego-denkgeest.

En als waarnemer steeds alert blijven en verantwoordelijk blijven voor de keuze die elke keer gemaakt dient te worden dat is alles wat we hoeven te doen, de rest zal van daaruit volgen.

 

 

 

longroad

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: