archiveren

Tagarchief: blokkades

Een nog weer meer verdiepend inzicht over het concept “dood” is dat het ego ook dit concept gebruikt om zijn eigen versie van “onveranderlijke werkelijkheid” te maken als verdediging tegen de ware onveranderlijke werkelijkheid van God.

Het hele egodenksysteem is opgezet als verdediging tegen Eénheid, non-dualisme, God, Liefde. En de enige manier om dat schijnbaar voor elkaar te krijgen is het tegendeel van non-dualisme, namelijk dualisme te bedenken. Ineens is er geen één meer, maar twee, precies het tegenovergestelde, of het op z’n kop zetten van wat onveranderlijke Éenheid, nondualisme is.

De ultieme truc van het ego om binnen zijn dualistische denksysteem toch onveranderlijkheid te suggereren is het concept “de dood”. De dood binnen het ego denken lijkt immers onveranderlijk, onoverkomelijk en eeuwig. We ervaren de dood als onvermijdelijk en als de enige zekerheid die we lijken te hebben in dat wat we ons leven noemen. En tegelijkertijd zijn we er bang voor, of dit nu aanvaard wordt of ontkend, in allerlei verhalen, we doen er alles aan om het uit te stellen, of zoals alles in de dualiteit nu eenmaal een tegenhanger heeft, door zelf voor de dood te kiezen.

En dit heeft allemaal slechts één doel te verbergen en vervolgens te vergeten, dat de dood zoals alle ego concepten onmogelijke concepten zijn binnen Éenheid, non-dualisme, God, Liefde.
Dit blijkt, ook al is het een onmogelijk idee, toch een zeer effectief en succesvol idee en gedachtesysteem te zijn. De dood is nu het ultieme symbool van het enige wat “waar” is binnen het volledig onware denksysteem van het ego, waardoor dat wat werkelijk “Waar” is verborgen blijft, diep in het onderbewuste, in de vergetelheid.

Het goede nieuws is, dat “Waar” altijd “Waar” blijft en “onwaar” derhalve “onwaar”.
We kunnen muren en bergen voor “Waar” oprichten, zodat wat “Waar” is uit het zicht verdwijnt, maar het is daardoor nog niet volledig verdwenen.
Het is dus zaak als de denkgeest er genoeg van heeft zich te verbergen achter onwaarheid dmv concepten (blokkades) die alleen maar pijn en lijden opleveren, eraan toe is zich weer te willen herinneren in wat hij werkelijk is, en dat alle obstakels die werden en worden opgeworpen tegen “Waarheid”, (Éenheid, non-dualisme, God Liefde) onder ogen worden gezien, worden doorzien en losgelaten oftewel vergeven, zodat wordt gezien en ten volle wordt beseft dat alleen Éen waar kan zijn en dat alles wat twee is (dualisme) niet gebeurt kan zijn, dan alleen in dromen van dualisme met als enig doel afgescheiden te zijn en blijven van Éen, God, Liefde, een wat dan duidelijk wordt onderkend en gezien als een onmogelijk doel.

Dat is de enige manier om het concept “dood” door te prikken en te ontkrachten.
Op die manier wordt het idee van de dood slechts nog een reminder voor wat het eigenlijk is, zoals hierboven beschreven, en krijgt het alleen nog de functie van ware vergeving.

Maar blijf alert, want aangezien er alleen maar denkgeest is en zich daarin zowel het juist-gerichte denken (HG/J) als het onjuist gerichte denken (ego) en het waarnemende/keuzemakende denken bevindt, het egodenken nog steeds in elke gedachte aanwezig is, zolang “we” nog ervaren, denken en geloven “hier” te zijn. Het egodenken zal dus altijd proberen elke gedachte af te scheiden van de juist gerichte denkgeest. Bijvoorbeeld door elke keer dat het concept “dood” langskomt, te denken “oh, het is niet echt hoor, het is maar een concept, de dood bestaat niet, denk er maar niet aan” en vervolgens het hele concept weg te mediteren in het licht. Daarmee wordt heel slim en schijnbaar heel spiritueel vermeden dat “ik” als waarnemende/keuzemakende denkgeest eerst zonder oordeel, wat alleen kan olv HG/J, oftewel de juist gerichte denkgeest, want anders is kijken simpelweg te angstig, ook weer een verdediging van het ego, kijk naar de projectie die ik als egodenkgeest heb opgezet. Dat eerlijk kijken precies zoals het verhaal met als onderwerp “de dood” is opgezet en wordt ervaren, is absoluut noodzakelijk om het hele concept los te kunnen laten oftewel te vergeven.
Dit niet doen, door het te vermijden (dus door te luisteren naar de leiding van het ego gedeelte van “mijn” denkgeest (=zonde, schuld en angst) is stappen overslaan.

Dus elke keer dat het concept “dood” in al z’n vormen als verhaal en ervaring voorbij komt is het zaak op de eerste plaats het te leren herkennen, het precies zo onder ogen te zien zoals het is opgezet door mijn keuze voor het egodenken, zonder er ook maar iets aan het verhaal en de ervaring te veranderen, en dan de keuze te maken (als de denkgeest eraan toe is, maar dat voel je vanzelf) het te vergeven, omdat ik dan echt doorzie dat het hele concept “dood” onmogelijk is, want het past op geen enkele manier binnen wat “Waar”, Onveranderlijk Éen is.

Ik merkte zelf na dit inzicht dat het hele egodenken eigenlijk volledig doordrongen is van het concept “dood” in talloze vormen, en het volledig doorzien ervan (dus door er eerlijk naar te kijken, en te voelen, zodat gezien kan worden dat het alleen maar een verdediging tegen terug herinneren in Éenheid, God, Liefde is) en het vervolgens willen en kunnen vergeven ervan werkelijk enorme deuren van vrijheid opent.

En maak je geen zorgen (wat ook weer een egogedachte is trouwens), want wakker worden uit deze nachtmerrie die we ons leven noemen, is onvermijdelijk, of je er nu bewust mee bezig bent, heel spiritueel denkt bezig te zijn of juist niet, het is onvermijdelijk. De denkgeest zal er uiteindelijk onvermijdelijk aan toe zijn om zich terug te willen herinneren in Éenheid, God, Liefde.
En dat is het enige ware onvermijdelijke, NIET het concept “dood”.

“Niet werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
Hierin ligt de vrede van God”.
(ECIW Inl.2:1-4)

P.S. de inspiratie voor dit blog werd onder andere getriggerd door een blog van Frits Spoelstra (Snips) wat te vinden is onder deze link Momento Mori

 

De spiegelwerking die ik in “anderen” zie is niet de verdienste van die “anderen”, het is in hoeverre ik mezelf durf toe te staan te kijken in de spiegels van de denkgeest en op die manier te durven ontdekken wat ik ben, door mijn eigen opgeworpen blokkades in de spiegels oordeelloos te bekijken en daardoor te kunnen vergeven.
En ook al is het niet de verdiensten van “anderen” of van “mijzelf” voel ik een grote dankbaarheid, die het “persoonlijke” ver overstijgt. Deze ervaring is de verdienste van de denkgeest die eraan toe is zich voorbij zijn eigen verdedigende angsten te laten voeren door door de spiegels heen te stappen.
Dankbaar dat ik dit op het “toneel” van de workshop van Gary Renard mag ontdekken.
Voor mij de workshop van de gebroken spiegels en weer een stap dichterbij het terug herinneren in de Onverbrekelijke Eenheid.

20170521_145545

Naarmate het proces van ontwaken uit de droom vordert wordt de denkgeest steeds transparanter. Dit is een logisch gevolg van het opruimen (vergeven) van de blokkades die de denkgeest die wil ‘vergeten’ (vergeten dat deze denkgeest is en niet een lichaam) opgeworpen heeft. Het lijken massieve blokkades, maar het zijn niet meer dan ‘gedachten’ sluiers van vergeten.
De ervaring bij het opruimen (vergeven)  van de blokkerende gedachten, is dat ze wel heel massief voelen, vooral ook door de emoties waar het onder ogen zien en het vergeven mee gepaard gaat. Dit alles is ook slechts weer een verdediging van de denkgeest die bang is ontmaskerd te worden als zijnde slechts een gedachte, een idee, een fantasie. Dat betekent immers dat het zorgvuldig opgebouwde en verzonnen verhaal dat er geen denkgeest is, maar alleen lichamen in een wereld, in duigen zal vallen en de zorgvuldige nieuwe niet bestaande identiteit van de egodenkgeest een lichaam te zijn, een persoontje, met een eigen verhaal ook doorzien zal worden en daardoor verdwijnen.

De denkgeest echter is niet zozeer bang dat het zijn bedachte lichaam en persoonlijkheid zal verliezen, want ergens weet de denkgeest ook wel dat dat slechts een verzinsel, een droom is. Waar de denkgeest wel doodsbang voor is, is het blootleggen van zijn geloof in zonde, schuld en angst. Want als die blokkade verdwijnt staat de denkgeest (zo gelooft deze) oog in oog met de god die wraak zal willen nemen en woedend zal zijn, omdat de (verloren) ‘zoon van god’ ervandoor is gegaan en voor zichzelf wilde beginnen. Het geloof in zonde, schuld en angst houdt deze verborgen angst voor god verborgen en projecteert het als een wereld buiten zichzelf, met als doel de oorsprong te vergeten zodat nu de zonde, schuld en angst buiten mij waar te nemen is in een wereld die voor 100% vanuit het geloof in zonde, schuld en angst komt en als enige waarheid wordt gezien.

Ook van deze fantasie gedachte weet de denkgeest, (namelijk dat gedeelte van de ene denkgeest dat nog steeds verbonden is met Eenheid, Waarheid, Liefde, God), ergens nog dat de gedachte niet waar kán zijn en slechts een verdediging is tegen niets.
Dus ook  het geloof in zonde, schuld en angst, als verdediging tegen de Liefde van God is een verzinsel en niet waar.

Naarmate dat gedeelte van de ene denkgeest dat zich begint te herinneren en bereid is zich volledig te herinneren, zich steeds meer gáát herinneren en de blokkades transparanter worden en laag voor laag zullen oplossen in ‘weten’, zal er ook steeds meer helderheid ontstaan.
Wat een logisch gevolg is van het verdwijnen van de blokkades. De met opzet aangebrachte grenzen zullen worden doorzien en door ze te vergeven zullen ze verdwijnen, waardoor de eenheid van alles steeds zichtbaarder wordt.
Dit kan ervaren worden als een steeds groter wordende alertheid, het makkelijker doorzien van de blokkades die de egodenkgeest nog steeds opwerpt, maar deze steeds minder persoonlijk nemen en steeds minder als aanval of verdediging zien. De oorspronkelijke opzet van de egodenkgeest, namelijk verdediging tegen Eenheid, Waarheid, God, Liefde, zal meer en meer worden doorzien en ontmanteld.

Echter de egodenkgeest doet ook nog gewoon mee, er is immers maar één denkgeest, welke alles omvat, dus ook de egodenkgeest. De egodenkgeest bevind zich nog steeds in Eén, en alleen denkt en gelooft dat het zich kan afscheiden van één, maar aangezien dat onmogelijk is, is het niet gebeurt, en is en blijft het slechts een fantasie alleen in stand gehouden door het geloof erin.
En dit onmogelijke stukje zich vergissende egodenken zal deze toenemende helderheid ook weer gaan misverstaan, omkeren en projecteren als iets speciaals, bijvoorbeeld als speciale kracht in een lichaam dat dan helderziend genoemd wordt.
Weer, niet van wegen de wil een lichaam te maken met speciale krachten, maar om het onderliggende geloof in zonde, schuld en angst te verbergen.

De steeds helder wordende waarnemende denkgeest zal ook deze verdediging van de nog steeds aanwezige ego gedachten steeds beter en bewuster gaan doorzien en gaan beseffen dat er een keuze gemaakt kan worden tussen dit ego denken en het Eenheids denken.

De toenemende helderheid van de denkgeest kan opnieuw worden misbruikt als er opnieuw gekozen wordt voor het egodenken, of worden her-gebruikt als er wordt gekozen voor dat gedeelte van de denkgeest dat ‘weet’ en zich verbonden weet met zijn ware aard: Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
In het eerste geval, dus keuze voor het egodenken, zal de helderziendheid als speciaal worden gezien en als iets van het lichaam en ook als zodanig in de wereld worden gezet, of als er opnieuw wordt gekozen voor Juist gericht denken, zal de helderziendheid gezien worden als logisch gevolg van het wegvallen van de blokkades, waardoor er een toenemend grenzeloos denken zal worden ervaren, waarbij alle blokkades, dus alle egogedachten worden gezien, en doorzien maar niet meer persoonlijk worden genomen en de drang tot aanval of verdediging steeds zwakker wordt doordat deze wordt doorzien.

Dat is even wennen voor de steeds minder persoonlijk gerichte denkgeest, die nu werkelijk alle ego-mogelijke-gedachten voorbij ziet komen, doordat de ‘speciale’ persoonlijkheids grenzen vervagen en tenslotte verdwijnen.
Dan wordt duidelijk dat alle ego gedachten die ooit gedacht zijn, gedacht worden en nog gedacht zullen worden al hebben plaatsgevonden en dat al die zelfde egogedachten zich met elke gedachte, binnen het geloof in tijd en ruimte zich voortdurend herhalen. Allemaal, zowel de ogenschijnlijk leuke en aardige, maar ook de meest moordlustige, vernietigende gedachten. En dat slechts het geloof in speciale aparte lichamen dit hele pakket aan geprojecteerde gedachten de schijn van overzichtelijkheid geeft, door elk geprojecteerd lichaam van een portie van deze egogedachten te voorzien, zodat het nu lijkt alsof er miljarden aparte lichamen zijn met bepaalde karaktertrekken en eigenschappen. Grof onder te verdelen in goed en kwaad.

De ontwakende denkgeest krijgt dit allemaal in één keer binnen. Er ontstaat een enorme grenzeloze alertheid waarbinnen alles gezien en gehoord, kortom waargenomen wordt.
Gelukkig leert de tot werkelijkheid ontwakende denkgeest tegelijkertijd ook dat dit zo werkt en zal dit alles voorbij zien komen razen, maar leren het niet meer persoonlijk te nemen en het gaan zien als bewijs dat wat de egodenkgeest denkt en gelooft niet waar kán zijn en op z’n best nog bruikbaar is als vergevingsmateriaal en vergevingskans.

Neemt niet weg dat het proces van alert wordende helderheid, het proces van grenzeloos worden van de denkgeest, gepaard gaat met de nodige schrik, verwarring, verbazing, ontzetting, weerstand, want het stukje geloof in egodenken reist nog steeds mee, ook al wordt het steeds zwakker en wordt er niet meer 100% in gelooft. Het Eenheids, Waarheids idee is op zich een simpel idee, maar wordt niet als gemakkelijk ervaren in z’n uitvoering op z’n zachts gezegd.

Daarom zegt ECIW ‘doe het niet alleen’, wat betekent ga dit proces liever niet aan onder leiding van het egodenken, dus onder leiding van het geloof dat er een ik is die het proces aangaat als lichaam (bijvoorbeeld) Annelies, want dan verandert er helemaal niets, en blijft het egodenken gewoon intact, omdat dan de focus nog steeds ligt op het veranderen van de wereld en een ‘mij’ en anderen als lichaam en zoals we hebben gezien, er is geen wereld, er zijn geen lichamen, er is alleen een geloof in een wereld en in lichamen.

Het ‘doe het niet alleen’ is de uitnodiging ‘Hulp’ te vragen bij dit proces van ‘Helder Zien’, aan dat gedeelte van de denkgeest dat zich ‘Herinnert’, in ECIW wordt deze hulp symbolisch Heilige Geest en of Jezus genoemd.
Door Heilige Geest en of Jezus symbolisch een hand te geven, verbind ik mij als denkgeest met de herinnering aan Waarheid, Eenheid, God, Liefde, en geef ik al mijn blokkades die ik tegen kom in mijn dagelijkse leven aan Hen, door eerst eerlijk oordeelloos alle oordelen onder ogen te zien, niets achter te houden en te Vergeven. Het soort Vergeving dat weet en ziet dat er in werkelijkheid niets gebeurt is dat in staat is Werkelijkheid te vernietigen.

 

 

Onderschat en ontken vooral de kracht van de egodenkgeest niet.
Kijk eens wat de egodenkgeest allemaal nodig heeft en moet doen om Waarheid, Eenheid aan de aandacht te onttrekken en te doen laten vergeten! Een hele wereld, een heel universum, bergen en bergen aan opgeworpen bedachte blokkades met maar één doel; ontsnappen aan Eenheid. Er is een enorme denkkracht voor nodig om toch te geloven dat het onmogelijke mogelijk is.
Dus noem jezelf niet zwak als het maar niet lukt te ontwaken, terwijl je het zo graag lijkt te willen. Integendeel er is enorm veel wilskracht voor nodig de natuurlijke staat van Eenheid te doen laten vergeten en te ontkennen.
De egodenkgeest zal nooit krachtig genoeg zijn om Eenheid echt te vernietigen, maar het heeft wel de kracht dat te kunnen en willen geloven.
Het kost enorm veel energie de wil om weerstandsgedachten in stand te houden, een heel universum aan wilskracht energie.

Pas als de denkgeest dermate uitgeput is en gewoon niet meer verder kan, het niet meer lukt de weerstand in stand te houden, de weerstand breekt, opgeven het enige is wat nog rest, dan pas zal de natuurlijke staat van Eenheid weer in de herinnering terugkeren.
En dat is eigenlijk de uiteindelijk onvermijdelijke staat van de denkgeest die eraan toe is zichzelf terug te herinneren in zijn natuurlijke Staat.

Dus hard werken, vechten, je best doen om te ontwaken? Vergeet het maar, het enige waarvoor we hard werken, vechten, lijden, opofferen, ons best doen, is juist om te voorkomen dat ‘ik’, de denkgeest ontwaakt uit de slaap en dromen van waanzin.

Voor de egodenkgeest is zwakte een vorm van zonde, schuld en angst, niet omdat we sterk moeten zijn om te overleven in een wereld, maar omdat zwakte een bedreiging is. Een moment van zwakte kan een onherstelbaar gat slaan in de verdedigingsmuur van de egodenkgeest en dat moet te allen tijden voorkomen worden. Daar wordt tijd dan ook voor gebruikt.

Voor de eraan toe zijnde denkgeest is dat moment van zwakte een zegen, omdat dan even de sluier van weerstand vervaagt en de herinnering weer even wordt herinnerd. Dan start het omgekeerde proces van ontwaken door langzaam aan stap voor stap zonde, schuld en angst in al zijn vormen, de motor die de egodenkgeest draaiende houdt, van zijn brandstof af te sluiten, totdat hij is uitgedoofd…

 

Verlangen, ik verlang de hele dag , m’n hele leven lang elke minuut elke seconde van de dag. Zelfs ademen is een verlangen……. naar zuurstof,…. of naar iets anders?
Verlang ik echt naar een ander om mij te vervullen, of verlang ik naar iets anders… verlang ik echt naar meer van wat dan ook om mij te vervullen, of verlang ik naar iets anders….

Is het nodig dat ik een lijst maak met ‘normale’ verlangens die ik maar verder iedereen ook heeft?
Nee, denk daar zelf maar over na, mooie oefening in waarnemen en wees maar zo eerlijk mogelijk, hou niets achter.

Ik heb ontdekt dat achter dat verlangen, het verlangen naar werkelijke Liefde, werkelijke Vervulling, werkelijke Vrede, werkelijke Vreugde kortom het verlangen naar wat ‘ik’ in werkelijkheid Ben ligt, Thuis in God.
Waar we trouwens volgens ECIW nooit zijn weggegaan, we dromen dat alleen maar.

Maar goed ondertussen verlang ik mij elke droom lang al miljarden jaren weer te pletter en al die verlangens slaan na een korte bevrediging inderdaad allemaal te pletter op de rotsen van de angst, van de dood, van het ego, wat ook precies de bedoeling is van het ego, omdat het juist daarvoor is aangesteld. Conclusie; binnen het ego, binnen de afgescheiden denkgeest ga ik het nooit, never vinden.
Dit staat trouwens mooi beschreven in de volgende regels uit ECIW: ‘Het ego geeft nooit uit overvloed, omdat het als substituut daarvoor werd gemaakt.’ En verder: ‘Dat is de reden waarom het idee van ‘krijgen’ in het egodenksysteem is ontstaan. Begeerten zijn mechanismen om iets te ‘krijgen’, ze vertegenwoordigen de behoefte van het ego om zichzelf te bevestigen. Dit geldt evenzeer voor lichamelijke begeerten als voor de zogenaamde ‘hogere behoeften’. Lichamelijke begeerten zijn van oorsprong niet fysiek. Het ego beschouwt het lichaam als zijn thuis, en probeert zichzelf via het lichaam te bevredigen. Maar het idee dat dit mogelijk is, is een beslissing van de denkgeest die volledig in verwarring is geraakt over wat werkelijk mogelijk is.’ (T4.II.7:3-9)

Het ego doet dus wat het doet, en dat doet het perfect: de afscheiding hoe dan ook en met alle middelen in stand houden. Het kan eenvoudig niets anders, het is daar voor bedacht. Vandaar dat er ook geen licht in de duisternis gebracht kan worden, want het ego herkent het niet, kan er niets mee en andersom het Licht herkent de duisternis ook niet. Ego en Werkelijkheid gaan niet samen. Dus blijft het ego rondjes draaien in zijn eigen nep wereldje, en maakt de Werkelijkheid zich al helemaal geen zorgen want die IS, die hoeft niets te doen.

Een van deze twee ‘toestanden van zijn’ ben ik, zijn wij, de ene Zoon van God.
Ben ik afgescheiden denkgeest of ben ik Thuis in God, Veilig, Liefde, Vreugde, Vrede, totaal Een met mijn Bron……?
Ik wil graag voor de tweede mogelijkheid kiezen die denk ik de enige echte mogelijkheid is, maar ondertussen bevind ik me wel elke seconde in die mallemolen van het verlangen, die als een gek rondjes draait en die me duizelig en suf maakt en dronken van verlangen naar meer, meer, sneller, harder, in een poging aan het ultieme doel van het ego, de dood te ontkomen, waar we juist in volle vaart op af denderen, en ook daar geen rust vinden, want we draaien gewoon door in een volgende ronde, in een poging het alsmaar hongerige ego te voeden. Een never ending story…
Of niet?

Het feit dat ik optie twee kan bedenken, betekend dat het er is, en dat is interessant. Onder die schijnbaar harde schil, die, zo lijkt het op het eerste gezicht. eigenlijk niets anders doet dan proberen te verbergen dat wat ik werkelijk ben, wat dus onmogelijk is, bevindt zich iets anders. Iets wat niet te verbergen valt, iets wat ik niet hoef te bereiken, mijn best voor hoef te doen, iets wat er gewoon IS. En hoe kan wat IS nu weg raken… Bovendien het bevindt zich niet eens onder die harde schil, want dat wat IS behoeft geen bescherming en kan niet beschermd worden, want immers:

‘niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
Hierin ligt de Vrede van God.’

De gedachte dat er een harde schil is die kennelijk in het leven geroepen is om iets te beschermen, is dus ook waanzin, een droom, een koortsig waanbeeld, een nachtmerrie.
Want wat is het enige wat die harde schil ‘beschermt’, aan het oog wil onttrekken; dat het eigenlijk het ego, de droom, het waanbeeld beschermt. Het idee van een sluier of een muur of wat dan ook voor blokkade die de waarheid aan het oog wil onttrekken is op zich een waan idee. Want waarom zou je iets beschermen wat er niet is??? En nogmaals de Waarheid behoeft geen bescherming, verdediging.

Het ego hoeft dus niet gekraakt, vernietigd, gebroken te worden, want het is niets het is een nietig dwaas idee.
Het ego zelf is immers gebaseerd op vernietiging dus die zal het afbraak proces door de projecties te lijf te gaan volmondig steunen en toejuichen.

We hoeven dus niets te doen. Voor de liefhebber leestip: ECIW T18.VII. Ik hoef niets te doen.

Ja maar, ik lijd me suf de hele dag door, afgewisseld, met wat pleziertjes, en zoethoudertjes, die ik inderdaad letterlijk probeer te halen uit de projecties die de ego denkgeest daarvoor bedacht heeft.

Het is dus een feit dat ik alleen de blokkades kan zien, of ze nu wel werkelijk zijn of niet, ik zie ze, dat is duidelijk.
Maar gelukkig leer ik steeds meer dat het waanbeelden zijn, gedachte blokkades en geen werkelijke harde schillen, sluiers, muren of wat dan ook voor iets ondoordringbaars wat te vuur en te zwaard beschermd of bestreden dient te worden. Deze waangedachtes kunnen derhalve ‘genezen’ worden. Ja en dat kan middels het proces van Vergeven. Werkelijk Vergeven zoals de Cursus dat ziet: ‘Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden.’ (WdII.1 (tussen les 220 en 221 in)) (leestip)
En kan ik als waarnemer, als geest de duisternis de waangedachtes naar het Licht brengen, dat is het vergevingsproces.

Dat is het genezen van de zieke denkgeest die denkt dat wat hij droomt echt is en verward is geraakt in de chaos van het dualisme, de chaos van aanval en verdediging, lijden en kortstondige pleziertje, geven om te krijgen, de macht van de sterkste, overleven enz.

Deze ‘genezing’ maakt een einde aan alle lijden en kortstondige verlangens en zoekt en gij zult niet vinden, daarvoor hoeft alleen de gedachte dat daar iets voor moet worden opgegeven of opgeofferd of worden gedaan te worden opgegeven…

Op deze manier wordt ‘verlangen’ in elke vorm een reminder voor wat zich achter dit verlangen bevindt, een reminder om dat te vergeven wat ik ‘niet’ ben zodat wat ik ‘wel’ ben vanzelf tevoorschijn komt en mijn ware verlangen onthuld, die onmiddellijk een einde maakt aan alle verlangen.

(Eerder gepubliceerd in 2009)

 

Het is onmogelijk, zelf oordeelloos te kijken naar een oordeel.
Kijken door de ‘ogen’ van de egodenkgeest is immers een oordeel, het ego kán niets anders dan oordelend kijken, het is zijn ‘natuur’.

Oordeelloos kijken met de egodenkgeest naar een oordeel zal alleen leiden tot het wegstoppen van het oordeel, het negeren, het goedpraten, schuld voelen of het zogenaamd vergeten.
Het lijkt dan weg te zijn, maar dat is het niet, het sluimert gewoon door en zal zijn kop weer opsteken als er een vergelijkbare situatie voorbij komt.

Werkelijk oordeelloos kijken kan alleen als het oordeel gezien wordt en herkend wordt als afscheidingsgedachte en middel, gemaakt door de egodenkgeest, en er vervolgens wordt besloten dit niet meer als aanval of verdedigingsmiddel te gebruiken, maar het als vergevingsmiddel en kans te zien. Vervolgens kan dan de projectie en de gedachte teruggenomen worden, aan J/HG gegeven (de Juist gerichte Denkgeest) en vergeven worden.
Op deze manier wordt een oordeel niet meer als iets fouts gezien, maar als een geschenk, aangeboden via vergeving aan de hele ene denkgeest.

Elk oordeel laat zodoende zien waar nog een blokkade zit, en is dus erg behulpzaam bij het opsporen van blokkades.
Als je zo naar alle oordelen kunt gaan kijken, als detectoren voor blokkades die we voor Liefde hebben gezet, dan is het nog maar één kleine stap naar het laten oplossen ervan, via vergeving en zal terug herinneren in Liefde het onvermijdelijke gevolg zijn.

 

 

 

 

Gary Renard als levend voorbeeld van het ‘nietig dwaas idee’ wat zich uitspeelt in wat wij ruimte en tijd noemen.

Voor wie dit nieuw is:

Gary Renard’s boeken, ‘De verdwijning van het universum’, ‘Jouw onsterfelijke werkelijkheid’,  en ‘De Liefde is niemand vergeten’, zijn ontstaan uit een dialoog die plaatsvond vanaf het begin van de negentiger jaren van de vorige eeuw, tussen Gary en twee ‘Verheven Meesters’ Arten en Pursah.

Deze zgn. Verheven meesters blijken, beelden (projecties) te zijn uit een volgende incarnatie en tevens uit vorige incarnaties. Gary zal in zijn volgende incarnatie Pursah zijn, en een relatie hebben met Arten. Ondertussen is Gary ook een incarnatie van de apostel Thomas en Pursah dus ook. Arten is een incarnatie van de apostel Thaddeüs, en leeft nu als Cindy Lora, die dus de volgende keer als Arten zal terugkeren en met Gary, dan Pursah samen leeft en samen in dat leven zullen ontwaken.

In de laatste Nieuwsbrief van Gary Renard verteld hij hierover en op zijn website kan je kennismaken met deze Cindy Lora, die hij in dit leven al ontmoet.

Het leuke hiervan is dat het alles wat ik denk te weten over tijd en ruimte volkomen op z’n kop wordt gezet, een van de favoriete bezigheden van Een cursus in wonderen trouwens, je wereld volledig op z’n kop zetten.

Ook het begrip reïncarnatie wat volgens de algemene begrippen ook een lineair begrip is en als ‘echt’ wordt beschouwd door degene die erin geloven wordt hierdoor volledig onderuit gehaald. Ruimte en tijd zijn illusies van de denkgeest die denkt afgescheiden te zijn van de Eenheid, van God en deze afscheiding in stand houd door op allerlei manieren, door juist het idee van tijd en ruimte als waar aan te nemen, de ontdekking van deze vergissing aan het oog probeert te ontrekken.

Gary laat zien door deze voor het ego enorm ingewikkelde onmogelijke constructie, dat het hele tijd en ruimte gebeuren een holistisch gegeven is en dat alles tegelijkertijd plaatsvindt.

Volgens ECIW is er maar Een Waarheid, volkomen heel en volstrekt ondualistisch.

Er is ook maar één ego, één waanidee, één afscheidingsidee, waardoor in woorden van ECIW De Zoon van God denkt dat het onmogelijk mogelijk is, nml. afscheiden van de Eenheid.

Wat ik dus waarneem als miljoenen aparte deeltjes, mensen dingen enz. kan niets anders zijn dan één afscheidingsgedachte vanuit de ene Zoon van God die een droom (nachtmerrie) heeft van afgescheiden te zijn van de Eenheid. Dus is die Ene Zoon van God, die Geest is en niet zijn projecties (de wereld) wel al deze projecties in de zin van dat hij al die droombeeldjes lijkt te zijn. Ongeveer zoals als wij dromen in onze slaap ook al de figuren zijn die daar in voorkomen, maar ondertussen komen al deze figuren in mijn slaapdroom uit mijn geest voort,

maar ben ik ze niet.

Ik ben dus niet mijn projecties, ik projecteer ze vanuit de denkgeest, derhalve ben ik geest.

Zo kan ik los komen van de identificatie met de droomfiguur en het als waarnemer waarnemen.

Gary laat dit dus door zijn eigen leven zien aan ons, en Gary is een vertegenwoordiger van de ene ontwakende denkgeest die dit door projecties, zoals Gary, in de droom laat doorschemeren. In termen van ECIW is de Zoon van God langzaam aan het wakker worden en herinnerd zich stukje bij beetje wat hij in werkelijkheid is. Als symbool en hulp bij dit herinneren zijn er de Heilige Geest en Jezus, die de brug vormen tussen de droom en wat ik Werkelijk ben en de droom gebruiken als leermateriaal/vergevingsmateriaal.

Deze van oorsprong christelijke termen kunnen heel veel weerstand oproepen, maar deze weerstand kan niet anders gezien worden dan de weerstand van het ego, dat het gewoon niet herkend het is immers bedacht om de afscheiding in stand te houden.

Onder leiding van de Heilige Geest en Jezus (of een anders voor ons behulpzaam symbool) mogen wij al die weerstand Vergeven, zien voor wat het is, een droom van afscheiding en het teruggeven aan de bron de geest.

Het hoofdthema in de boeken van Gary Renard is dan ook Vergeven. Door de blokkades die wij in onze ‘dromen’ (ons dagelijks leven) tegenkomen te vergeven zal vanzelf dat wat we werkelijk zijn: Liefde,  overblijven, want ‘De Liefde is niemand vergeten.’

En is dat niet een prachtige nieuwe functie die ik mag geven aan mijn leven, zoals les 62 zegt: Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.

LEESTIP: ‘In and Out of the Hologram, Vivace’. Een buitengewoon duidelijk en boeiend artikel van Rogier Fentener van Vlissingen te lezen op zijn blog: http://rogierfvv.xanga.com/697509589/in-and-out-of-the-hologram-vivace/

Website Gary Renard: www.garyrenard.com

de E-nieuwsbrief: http://www.hhemarketing.com/author/renard/e_news/renard_mar09.htm

En luister ook eens naar Gary Renard´s podcast:  http://genebogart.com/podcasts/GaryRpcst-ep029.mp3

%d bloggers liken dit: