archiveren

Tagarchief: bewustwording

Dankzij een vraag nav het blog: “De Verzoening aanvaarden”, raakte ik geïnspireerd tot het volgende “antwoord”, wat bij nader inzien gewoon wel weer erg op een nieuw blog ging lijken. En toen Frits me daar ook op wees besloot ik het ook als nieuw blog te plaatsen.
Ik merkte al schrijvend dat het toch weer even handig leek erop te wijzen dat de metafysica van ECIW wel gekend dient te worden, wil de Cursus ten volle begrepen worden op alle niveaus.
Eerst zal ten volle moeten worden aanvaard, en is een levenslang stap voor stap proces, dat de Cursus zegt “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2).
Wat is het dan dat lijkt te ervaren? Dat is de keuze van de denkgeest (denkgeest is dat wat “ik” werkelijk ben binnen het concept van de droom) voor of angst of voor Liefde, oftewel of voor ego of voor HG/J denkgeest.
Er is dus alleen denkgeest, en niet een “ik” lichaam dat keuzes maakt en vervolgens één van deze twee keuzes ervaart. Er is alleen een keuze mogelijk door en in de denkgeest. Bewustwording is dus het werkelijk inzien en aanvaarden van dat er alleen denkgeest is en dat ECIW ons alleen aanspreekt op denkgeest niveau en niet op het niet werkelijk bestaande “lichaamsniveau”. Alles wat wordt ervaren vindt plaats in de denkgeest, en daar blijft het een gedachte, een projectie.

Er is dus ook geen “ander” er zijn alleen projecties die eruit zien als anderen, maar ze hebben geen enkele werkelijkheid, ze zijn en blijven projecties.
Nogmaals dit is erg lastig om te begrijpen laat staan te aanvaarden, omdat het een langzaam stap voor stap proces is van lichaamsbewustwording terug naar denkgeest bewustwording, dat wat we werkelijk zijn.
Niemand begrijpt dat meteen. Toen ik dit voor het eerst las “Er is geen wereld”, en God heeft deze wereld niet geschapen, en God weet niets van deze wereld, was dat voor mij de missing link: “ah, nu begrijp ik waarom niets echt werkt in deze wereld, ik probeer geluk te bereiken in iets wat juist gemaakt is om afgescheiden te blijven van Geluk (Liefde, God, Waarheid, Eenheid)”.
Het was toen nog een voornamelijk intellectueel begrijpen, maar ik was bereid mij de weg te laten wijzen door HG/J in het vertrouwen dat het een stap voor stap proces zou worden naar volledige bewustwording en uiteindelijk volledige terugkeer in de herinnering van Eenheid, God, Liefde.
En stap voor stap door het leren herkennen van al mijn ego gedachten (afscheidingsgedachten) binnen al mijn dagelijkse ervaringen en de bereidheid deze te willen vergeven aan de hand van de Juist gerichte denkgeest (HG/J=oordeelloos kijken) groeit het bewustzijn en de bereidheid deze Stem te volgen in plaats van die van het ego.

Bedenk ook dat zowel ego als HG zich in de ene denkgeest bevinden en niet buiten “mij” of buiten “de ander”, vandaar dat de keuze gemaakt wordt ook binnen de ene denkgeest voor het gemak de keuzemakende denkgeest genoemd.
Vandaar dat “ik” (keuzemakende denkgeest) alleen een keuze kan maken vanuit mijn eigen focus punt in de denkgeest en ik niet voor een ander de keuze tussen ego of HG kan maken.

Op het niveau van de vorm, de wereld van de projectie, doe ik “normaal”, dat wat de regels zijn binnen de wereld van de projecties. Ik help anderen, ik doe boodschappen, sluit verzekeringen af, doe mn deur op slot, voedt de kinderen op, ga na de dokter, neem medicatie, eet gewoon, slaap gewoon, adem gewoon enz.
Alleen het enige verschil is dat als ik aanvaard dat dit alles een projectie is vanuit de denkgeest dat ik kan kiezen of de projectie komt vanuit zonde, schuld en angst (de keuze voor ego dus), of vanuit Liefde (de keuze voor HG/J denkgeest).
Als ik kies vanuit zonde, schuld en angst dan kan ik dat herkennen aan dat ik zelf bepaal wat de uitkomst moet zijn. Bijvoorbeeld de uitkomst moet zijn dat dit of dat conflict met die en die opgelost wordt, of dat ik weer genoeg geld op mn rekening heb, zodat ik eindelijk dit of dat kan kopen, of dat ik een parkeerplaats zal vinden, of dat m’n kinderen gezond blijven en gelukkig worden enz. enz.
Kies ik voor de leiding van de HG/J kant van de denkgeest dan laat ik de uitkomst open en vertrouw erop dat de uitkomst altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mogen zien als projectie.
Vanuit het ego perspectief willen kijken is altijd beperkt. Het ego ziet altijd maar een stukje en kan nooit het geheel overzien, dus kan ook nooit de juiste uitkomst zien en kan dus eigenlijk helemaal geen andere keuze maken, dan alleen vanuit de beperktheid van het ego denken, dat altijd vanuit het geloof in zonde, schuld en angst komt.
Dus iets voor iemand anders bepalen is helemaal onmogelijk, want ik weet niet wat het “beste” is voor de ander, van wegen dat beperkte afgescheiden ego denkgeest standpunt.
Bovendien is wat ik in een ander denk en geloof te zien altijd een spiegel van hoe ik over mijzelf denk als denkgeest. En dat is dan weer kostbaar vergevingsmateriaal, als ik daar voor kies als keuzemakende denkgeest.
Dus als ik de ander als eenzaam zie, dan zie ik een projectie van mijn eigen afgescheiden wil tot afscheiding, en dat ziet eruit als een “iemand anders die eenzaam lijkt”, en de emoties die daarbij horen versterken nog het “waarheidsgehalte”.

Maar diezelfde emoties kunnen echter door de keuze voor vergeving, de keuze voor de gedachte teruggeven aan HG/J, worden hergebruikt, (dus niet ontkend, omarmt, bevestigd, gehaat, aanvaard!) en de denkgeest weer terug herinneren in Eenheid, God, Liefde. En aangezien er ook maar één denkgeest is, wordt de schijnbaar zogenaamde “ander” welke eigenlijk ook alleen maar een stukje van de ene denkgeest is, ook terug herinnerd in Liefde. Dat is de betekenis van de Christus in de ander zien. Het is het terugkoppelen naar de ene denkgeest waar we (de denkgeest) één zijn. Het is niet het “zien” door de ogen, het is een geestelijk zien.

Ik hoop dat ik door dit hele verhaal duidelijk heb gemaakt dat het erg belangrijk is de achterliggende metafysica van de Cursus te kennen en steeds paraat te hebben; dus er is alleen Eén, Waarheid, Liefde, God Denkgeest mogelijk, dus kan er geen afgescheiden dualistische, geprojecteerde wereld vanuit zonde, schuld en angst bestaan. Het is het één of het ander, beide tegelijkertijd is onmogelijk.
Wordt dit niet gezien of ontkend, omdat er toch steeds weer voor het egodenken wordt gekozen, dan blijft ECIW onbegrijpelijk en niet te doen.
En nogmaals geduld is in deze een schone zaak, ECIW doen is meestal een levenslang proces van steeds weer leren opnieuw te observeren en kijken zonder oordeel (dus olv HG/J) naar al mijn gedachten en opnieuw de keuze te maken, niet voor een andere projectie, maar voor het andere gedachten systeem, dat van de Heilige Geest.
Dat is de betekenis van de uitspraak van Helen en Bill: “Er moet een andere manier zijn”, waardoor het proces van het doorgeven van ECIW, door Helen mogelijk werd en ook door “ons” het hele Ene Zoonschap mogelijk werd, mits wij de keuze maken dat toe te laten. Wat uiteindelijk onvermijdelijk is, want er is op Werkelijkheidsniveau niets gebeurt, dat wat lijkt te gebeuren is dus onmogelijk, ook al lijkt het nog zo “echt” en dus alleen geschikt om te Vergeven (heeft het tenminste nog één functie…). Voor het begrijpen wat Vergeven volgens ECIW is verwijs ik naar WdII.1, op blz. 404 van het Werkboek.

Naarmate de denkgeest meer en meer, stap voor stap terugkeert in zijn ‘bewustzijn’, zich weer bewust wordt van wat hij is, namelijk denkgeest en niet een lichaam, verliest de keuze van de keuzemakende/waarnemende kant van de denkgeest voor de ego kant van de denkgeest zijn aantrekkingskracht.
Totdat die aantrekkingskracht helemaal verdwenen is, omdat simpelweg de bewustwording van de keuze voor de ego kant van de denkgeest gewoon geen optie meer is. De denkgeest is zich dan helemaal bewust van de waanzin, de onzinnigheid van die keuze en deze keuze hoeft dan ook niet meer gemaakt te worden. Er is het 100% bewustzijn van het weten denkgeest te zijn en daaruit volgend ook het 100% de verantwoordelijkheid nemen voor de keuze steeds weer te kiezen voor op de eerste plaats denkgeest te zijn en daaropvolgend de bewuste vanzelfsprekende keuze voor de HG kant van de denkgeest, die tevens de herinnering is en de sleutel voor terug herinneren in Eenheid, Waarheid, God, Liefde…
Dat wat we ontwaken noemen is dus het ontwaken uit de droomstaat waarin de keuzemakende/waarnemende denkgeest zich waande en ‘vergat’ dat hijzelf die keuze maakte.
Nu de keuzemakende/waarnemende denkgeest zich weer herinnert wat hij is; denkgeest, onderdeel van onveranderlijke Eenheid en niet meer geloofd in zijn eigen dromen van afscheiding en deze niet meer serieus neemt, heeft hij zijn rechtmatige positie weer ingenomen en kan hij alleen nog maar wat ECIW noemt de hemelse staat ten volle weerspiegelen. Dit is nog niet de allerlaatste stap, Bewustzijn is niet het einde, maar dat zal de volgende logische stap zijn, waar de zich volledig Bewuste denkgeest zich geen zorgen over maakt, immers alles zonde, schuld en angst zijn dan verdwenen….

Alleen door en via contact met ‘andere’, en daar bedoel ik mee personen, maar ook dieren, zgn. levende of niet levende dingen, en situaties, dus met alles wat we dankzij projectie kunnen waarnemen, zichtbaar of niet zichtbaar, kunnen we ons terugherinneren wat we in werkelijkheid zijn.
We hoeven die contacten niet op te zoeken of te regelen, contact is elk contact wat we door de dag en nacht, tijdens ons hele leven heen ervaren met alles en iedereen.
En dit komt omdat afscheiding in werkelijkheid niet bestaat.
In werkelijkheid is er alleen EEN, zowel binnen het zgn afscheidingsdenken van de egodenkgeest als binnen het Ene Waarheidsdenken, wat in de Cursus de Heilige Geest en of Jezus genoemd wordt.
Beide spelen zich af binnen het bewustzijn, in dat wat we werkelijk zijn, denkgeest.
Binnen de non-dualistische Eenheid speelt dit bewust-zijn van Eenheid niet meer dan is er Eenheid, waar bewustzijn geen enkele functie meer heeft en daar kunnen we geen woorden voor gebruiken, woorden hebben daar geen functie meer, en dat hoeft dan ook niet meer natuurlijk, dan is het klaar.
Bewustzijn, heeft dus alleen een functie als we ons nog bewust-zijn van onszelf in de droom die we onze wereld noemen.

Vertoeven we nog volledig in de egodenkgeest zonder te beseffen, ons bewust te zijn dus, van wat dat is en hoe het werkt, dan zijn we ‘onbewust’ zonder het te weten.
Worden we ons wel bewust van hoe de egodenkgeest werkt, dan kunnen we leren er bewust naar kijken, we kunnen onszelf en ons denken waarnemen.
Zodra we bewuste waarnemers zijn en onszelf kunnen waarnemen op een andere manier dan vanuit denken een lichaam te zijn, het ‘onbewuste dus’, dan kan het terugherinneren in wat we werkelijk zijn, non-dualistisch Eén, beginnen.
De reis gaat dus van het onbewustzijn van de egodenkgeest naar het Onbewust Zijn van Eénheid, en dat gaat via bewustwording.
En voor die ‘reis’ van bewustwording wordt alles wat we (de denkgeest) heeft geprojecteerd en wat meteen ‘vergeten’ werd dat we dat deden, het werd dus onbewust, her-gebruikt als vergevingsmateriaal. Want ware vergeving betekent immers zoals we eerder zagen, dat wat we dachten dat gebeurt was, niet heeft plaatsgevonden.

Je, het was en is een gedachte, en ja de gedachte werd en wordt geprojecteerd, maar het blijft een gedachte afkomstig uit de denkgeest en is alleen bedoelt om het bewustzijn van wat we werkelijk zijn te vergeten. Maar vergeten is nog niet totaal verdwijnen, vergeten is wegstoppen in het onderbewuste, weggestopt in een ogenschijnlijk stevige geprojecteerde doos, die we de wereld noemen.
Hiervan bewust worden en kiezen voor vergeving geeft alles wat we geprojecteerd hebben een andere functie. Het zal nu het bewustzijn openen in plaats van het weg te stoppen in de vergetelheid van het on-bewuste.
En zodra we er ons van bewust worden dat alles inderdaad één is, ook binnen het egodenken dus, dan kan ik mij niet meer los zien van den ander of van wat dan ook wat ik waarneem.
De eenheid zit niet in het versmelten van vormen en dingen, maar in het bewust worden van dat de projectie uit één denkgeest komt en daarom zijn éénheid blijft behouden ook al ziet het er in geprojecteerde vorm anders uit.
Dan zie ik ook dat we allemaal één gemeenschappelijk doel hebben, en dat doel is, in de nog onbewuste staat, afscheiding, de wereld als een poging tot wegrennen uit Eenheid, dmv projectie, of als het bewustzijn begint terug te komen van het ene gemeenschappelijke doel te zien, van terugherinneren in Eenheid.
In het eerste geval, het doel van het ego, wordt de wereld als einddoel gezien, in het tweede geval wordt terugherinneren in Eenheid als doel gezien en worden de projecties, de wereld die wij denken te zien en ervaren als (leer)middel her-gebruikt.

Elke relatie die we hebben, of dat nu met een mens, dier, of ding is (het zijn immers allemaal projecties) bevat dus de kans tot afscheiding of van terugherinneren in de Eenheid van de denkgeest.
De zich bewustwordende denkgeest kan deze keuze nu maken.

Dit klinkt allemaal heel simpel en eenvoudig, en dat is het idee op zich ook, maar de weg naar bewustwording en tenslotte het terugherinneren in totaal On-bewustzijn, wat niet meer bewust ervaren wordt, omdat er niets meer te ervaren valt, gaat gepaard met angst, omdat voor het bewustzijn in eerste instantie het verdwijnen van het bewustzijn, in zijn verwrongen denken, de dood betekent.
Dit is slechts een vergissing, die langzaamaan duidelijker zal worden naarmate het bewustzijn van hoe dit allemaal werkt terugkomt in de zich herinnerende denkgeest.
De laatst stap, het volledig terugherinneren in het On-bewuste, zal niet gepaard gaan met angst voor dood of vernietiging, maar zal een logisch gevolg zijn van het zich totaal terugherinneren in wat Eénheid is.
Tot deze onvermijdelijke Herinnering zal de zich bewust wordende denkgeest door alle stadia van bewustwording heen gaan en zal zijn ‘leven’ en alle projecties die daar een rol in hebben gekregen zijn vergevingsmateriaal zijn.

En zo kan ik alleen nog maar met grote dankbaarheid en liefde kijken naar alles wat langskomt in wat ik mijn leven noem, ook al ervaar ik het in eerste instantie als moeilijk, lastig, aanvallend, verdedigend, ik en jij als vriend, ik en jij als vijand, en dat geld voor mensen, dieren én dingen, want samen heeft al dat gedoe maar één doel, terugherinneren in Eénheid.
In het stadium van hoogste bewustwording, is de ongelukkige dromer en droom gebaseerd op zonde, schuld en angst, volledig omgedraaid naar een gelukkige droom, waar alles alleen nog maar gezien wordt als vergevingskans, daar geen twijfel meer over bestaat en waaruit de angel van zonde, schuld en angst helemaal verdwenen is. De denkgeest is zich volledig bewust van dat hij denkgeest is, alle projecties zijn teruggekeerd naar hun bron de denkgeest en hij ziet alleen nog een vergeven wereld.
En hier kan alleen maar de laatste stap op volgen, volledige terugkeer in Eénheid, waar geen bewustzijn meer is omdat het niet nodig is en wat we ‘God’ noemen zolang we nog woorden denken nodig te hebben.

%d bloggers liken dit: