archiveren

Tagarchief: bewust

Het viel me al eerder op dat wat vaak “tussen haakje” , zo even “tussen neus en lippen door”  wordt gezegd en of geschreven, heel vaak een enorme eyeopener voor mij is. Ik zou ook kunnen zeggen wat tussen de regels door wordt gezegd. Zo kwam ik in een V&A de volgende tussen – zin tegen (door mij in vet weergegeven):

” Wanneer de Cursus nieuw voor ons is – en dat is meestal minstens de eerste dertig of veertig jaar van onze studie en de beoefening ervan – denken de meesten van ons dat we anderen proberen te vergeven voor wat ze hebben gedaan, en onszelf omdat we in de val gelopen zijn die zij voor ons hebben gezet.” (V&A #1019 op de V&A website eciw.nl: https://www.eciw.nl/index.php/nl/)

Dat is voor de ongeduldige (Ongeduld komt altijd van egodenkgeest) een kans om weerstand in te zetten tegen de bewustwording van de denkgeest dat er altijd een keuze wordt gemaakt, dus voor ego (de keuze voor afscheiding) of voor Heilige Geest (de keuze voor terug herinneren in God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of hoe je het onnoembare ook maar wil noemen). Dat er een keuze mogelijkheid is zal door het ego altijd verborgen worden gehouden, want dat is zijn door mij geprogrammeerde taak en dus kan het niet anders dan dat.

En in verreweg de meeste gevallen is het bewust worden en het willen aanvaarden van het feit dat er altijd een keuze wordt gemaakt (tussen ego en HG) een langdurig proces.
Een langdurig vaak levenslang proces, waarbij de weerstand van de denkgeest laagje voor laagje afgepeld wordt op een schijnbaar heel persoonlijke wijze. Dit gebeurt niet doordat ” ik”  iets wel of niet moet doen vanuit gedragsperspectief, maar puur vanuit de keuze die gemaakt wordt voor egodenkgeest of voor HG denkgeest. (Ook wel de onjuist-  (ego) of juist- (HG) gerichte denkgeest genoemd.)
Dus die opmerking tussen neus en lippen door,  – en dat is meestal minstens de eerste dertig of veertig jaar van onze studie en de beoefening ervan – is op het eerste gezicht misschien teleurstellend en demotiverend (=gedacht vanuit het egodenken die zogenaamd of zo snel mogelijk wil ontwaken, of de andere zijde van de egomedaille; het zo lang mogelijk uit wil stellen), maar ook wel rustgevend in het bewustzijn dat alleen gekozen hoeft te worden of ik de rest van mijn bewuste denkgeest leven(s) onder leiding van het ego of onder leiding van Heilige Geest wilt zetten.
Dat is namelijk de enige keuze die we als denkgeest steeds maar weer maken, eerst volledig onbewust, maar als eenmaal (her)ontdekt is dat er een keuze te maken is op denkgeest niveau, en alleen daar, want er is niets anders dan denkgeest, dan is er de uitnodiging steeds maar weer opnieuw een bewuste keuze te maken, vanuit wat de (bewuste) keuzemakende denkgeest genoemd kan worden.

Als ” ik”  (denkgeest) mij laat leiden door de keuze voor HG denkgeest zal ik op een heel (schijnbaar) persoonlijke wijze door alle weerstanden ten gevolgen van de keuze voor het ego, heen geleid worden. Het zal dan nooit als te veel of te weinig worden ervaren, maar precies als waar de denkgeest op dat moment aan toe is.
En hoe sterker het vertrouwen in deze leiding wordt des te makkelijker zal het verlopen en hoef ik me niet meer bezig te houden met egogedachtes als: hoelang duurt het nou nog, waarom gaat het zo langzaam, ik ben er helemaal klaar mee, volgens mij ben ik nu verlicht, ik ben veel verder dan anderen, alleen ik bewandel het juiste pad, ik maak er een puinhoop van, Jezus en de Heilige Geest luisteren niet naar mij, ik ben zo slecht dat ik verloren ben, hij/zij is wel verlicht/ontwaakt, maar ik niet, ik wordt zo deprie van mijn ontwaakproces, ik voel me zoooooo hysterisch gelukkig, ik doe iets niet goed, ik moet eerst door de donkere nachten van mijn ziel, ik wil nu wel eens een leuk leven, het wordt tijd voor een ander (beter) pad, ik moet me in het zweet werken om dit te volbrengen, ik moet streng zijn voor mezelf, oh, lekker ik kan de hele dag in mn bed blijven liggen, want ” ik hoef niets te doen”, ik haat goeroes, ik ben dol op goeroe’s, en de mijne is de beste, spirituele paden, boeken, bijeenkomsten, leraren zijn heilig, ik stop met dit pad. Allemaal stuk voor stuk gedachtes (best wel interessant en komisch en verhelderend om dit lijstje voor jezelf te maken) die duidelijk te herkennen zijn als de keuze voor het egodenken+identificatie met de projecties (lichamen, dingen en situaties). Gedachten die niet gaan over waar ze lijken over te gaan, (WdI.5), ze zijn dus niet fout of goed, maar gaan alleen maar over de wens om afgescheiden te blijven van Waarheid, Eenheid, God, Liefde. En ook duidelijk te herkennen als gedachtes+projecties die voortkomen uit de onheilige drie-eenheid van het ego: zonde, schuld en angst, met als enig doel in de afscheiding blijven.

Dus die opmerking:  – en dat is meestal minstens de eerste dertig of veertig jaar van onze studie en de beoefening ervan – gaf en geeft mij (nadat ik er eerst heel hartelijk om moest lachen) een heel opgelucht en bevrijdend gevoel van; zo, daar hoef ik me niet meer druk om te maken, want ik kan onmogelijk weten hoe “mijn” pad verloopt, omdat ik simpelweg geen all-over overzicht kan hebben over al die duizenden opgeworpen verdedigingslagen van ” mijn”  egodenkgeest. Ik kan ze echter wel leren zien en terug (ver)geven aan de denkgeest, daar waar ze worden gemaakt en opnieuw de keuze maken, en ze nu bewust onder leiding zetten van de Heilige Geest (en of Jezus, beide symbolen voor oordeelloosheid), meer valt er niet te doen. Alles wat daar uit mag volgen zal hoe dan ook behulpzaam zijn, hoe het er ook uit mag zien.
En daar staat in ECIW ook wat over wat ik hier even zal plakken:

” 5. Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. 2En wat hij hoort kan zonder meer heel verbijsterend zijn. 3Het kan ook ogenschijnlijk helemaal niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet, en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid lijkt te brengen. 4Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde hebben. 5Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld dat hij achter zich zou kunnen laten. 6Vel geen oordeel over de woorden die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. 7Ze zijn veel wijzer dan de jouwe. 8Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen. 9En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de Hemel zelf” (H21.5:1-9).

 

Alleen als ik oordeelloos kijk, vanuit mijn niet op oordeel en veroordelende uit zijnde observerende denkgeest positie, alleen dan kan ik het denksysteem van de keuze voor het ego denksysteem doorzien en begrijpen. Elk veroordelend oordeel wat ik weer zie voorbij komen in mijn denken, is opnieuw kiezen voor het ego denksysteem. Door er oordeelloos naar te leren kijken, wordt ik mij ervan bewust dat het een (bewuste) keuze is met welk denksysteem ik wens te denken.
Hoe en wat ik denk lijkt een automatisme, maar eigenlijk is wat en hoe ik denk een gevolg van training van de denkgeest bepaalde denkpatronen te volgen. De denkgeest functioneert zoals deze geconditioneerd is.

Zodra de geest zichzelf als iets anders ‘denkt’ dan alleen geest te zijn, begint de droom van afscheiding. De geest blijft geest, maar droomt nu iets anders te zijn dan geest, iets wat het tegenovergestelde van geest uitbeeldt dankzij het idee van afscheiding. Wat één lijkt nu twee en dat kan alleen als één zich lijkt te kunnen opsplitsen in iets wat tegenovergesteld is aan elkaar; dualiteit is geboren.
Elke volgende gedachte wordt nu geboren uit dit idee van dualiteit en kan niets anders dan dualiteit uitbreiden.

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.
Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen inbreuk kan maken op de eeuwigheid. Het is ridicuul te denken dat de tijd de eeuwigheid kan omringen, die juist betekent dat er geen tijd bestaat” (T27.VIII.6:2-5).

Echter, de ware aard van de geest, non-dualistische Eenheid is niet verdwenen, de herinnering aan Eenheid huist nog steeds in de geest die droomt van de mogelijkheid van afscheiding.
Uiteindelijk, als blijkt dat afscheiding niet kán werken, dat Eenheid nooit echt twee kan worden, dat Waarheid nooit werkelijk onwaarheid kan worden, dan wordt de herinnering aan onveranderlijke Eenheid zo sterk, dat de gedachte opkomt vanuit de herinnering die nog steeds aanwezig is in de denkgeest; “er moet een andere manier zijn”.

De denkgeest die de herinnering aan de verbinding met Eenheid weer toelaat zal deze gedachte projecteren op een wijze die de nog in de droom gelovende denkgeest kan begrijpen. De herinnering zal altijd afgestemd zijn op wat de nog dromende denkgeest kan begrijpen. Daardoor lijkt de herinnering zich dan ook op een ‘persoonlijke’ manier te manifesteren binnen ruimte en tijd.

De herinnering lijkt uit de persoonlijke projecties (lichamen dus) te komen, maar aangezien er nog steeds alleen maar geest is, komt de herinnering uit de denkgeest die zich wil herinneren. Anders gesteld, de waarnemende, keuzemakende denkgeest is het eerste deel van de dromende denkgeest wat ontwaakt en stap voor stap leert de droom te observeren en te overzien en vooral leert dat de keuze voor het ego denksysteem, de keuze is voor afscheiding en dat daar het ‘probleem’ ligt en niet in de wereld van de projecties.
De wereld van de projecties verandert nu van functie; van oorzaak en gevolg zijn, naar een reminder zijn voor de ‘andere’ keuze, namelijk de keuze voor het terug herinneren in de geest, daar waar de bron van oorzaak en gevolg ligt en waar opnieuw de keuze kan worden gemaakt nu voor Eenheid, in plaats van voor afscheiding.

Bewustwording betekent ook bewust worden van het feit dat alles wat gedacht wordt voortkomt uit een keuze. Niet de keuzes die een ik lijkt te maken op vorm niveau, dus niet de keuze die ik het lichaam maak voor het ziek worden van het lichaam, of ik het lichaam dat kiest voor arm te zijn of rijk, of voor falen of geluk, of succes of voor wat dan ook in enige vorm, maar dat alles wat een ogenschijnlijk ik denkt en gelooft te ervaren een keuze is van de denkgeest die kiest voor te geloven in zonde, schuld en angst en dit projecteert, ogenschijnlijk buiten zichzelf, zodat dit ‘nietig dwaas’ idee heel serieus genomen wordt en als werkelijk wordt gezien.

Bewustwording betekent bewust worden van het in bovenstaande alinea beschreven, onbewust gehouden, ego denksysteem van afscheiding en zich de mogelijkheid herinneren een andere keuze te maken, vanuit de langzaam ontwakende en bewust wordende denkgeest die tot oordeelloos observeren in staat is.

En vervolgens vormt Ware Vergeving van al die onbewust gehouden afscheidingsgedachten, die nu via de waarnemende/keuzemakende denkgeest in het bewustzijn aan het licht mogen komen, de stap voor stap weg terug naar het herinneren in de onveranderlijke Eenheid van de Geest.

 

 

Bewustzijn is de eerste stap die leidde en leidt tot afscheiding.
Vanuit het Niets dat Alles Is, ook wel Werkelijkheid, Waarheid, Eenheid, God, Liefde genoemd, allemaal woorden welke slechts symbolen zijn van wat perfect Eén en dus onnoembaar is, leek iets te ontstaan wat zich bewust leek te kunnen zijn van iets anders dan Eén.
Eén valt buiten het bewustzijn, omdat bewustzijn twee is, dus gescheiden.
Dat wat bewust is, is afgescheiden van Eén.
Dat wat bewust is en afgescheiden van Eén, is zich hier niet van bewust en denkt en geloofd dat het dit is wat het nu is; bewust levend in een lichaam in een wereld los van andere lichamen, dingen en situaties.
Bewustzijn wordt nu gezien als; ik ben mij bewust van mijzelf en wat ik doe en wat anderen doen, en van wat ik om me heen zie.
De herinnering aan en wat Eenheid, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde vertegenwoordigt is diep weggestopt, en vergeten in het zogenaamde onbewuste.

Wij die zich bewust zijn van zijnde mensen, dingen en situaties in een wereld ervaren dit alles, omdat de keuze werd gemaakt om iets anders te zijn dan Eén, waardoor we nu afgescheiden lijken te zijn van Eén en dat ook lijken te ervaren.
Elke ervaring is dus een omkering van Eén naar twee. Elke keer breken we Eén door en maken er twee van. Dit kost enorm veel energie, pijn en lijden, omdat opsplitsing van Eén in twee onmogelijk is en vooral onnodig. Vandaar dat al onze ervaringen hoe mooi  of lelijk we ze ook denken te kunnen maken stuk voor stuk getuigen van deze onmogelijke poging van Eén twee te maken. Sterker nog in deze wereld van dualiteit wordt alleen maar opgedeeld in een oneindige reeks afsplitsingen, waardoor afscheiding als natuurlijk wordt gezien, in plaats van een onmogelijke poging om van Eén, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde te maken.

Gelukkig maar dat werkelijk afsplitsen van Eén onmogelijk is en slechts een dwaas onmogelijk idee is, een bange maar onschuldige droom, vaak een nachtmerrie, waaruit de dromer van deze droom uiteindelijk onvermijdelijk zal ontwaken.

Dat wat verborgen ligt in het onbewuste, de herinnering aan Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde komt vroeg of laat, maar onvermijdelijk bovendrijven niet meer tegengehouden door het uitgeputte bewustzijn dat de kracht niet meer heeft om dat wat verborgen moest blijven nog langer tegen te houden. Dat wat vergeten moest worden en blijven komt naar boven in het bewustzijn en de dromer van de droom wordt zich “bewust” van dat deze droomt en niets is wat het leek te zijn.
Dit “nieuwe” bewustzijn vormt nu de brug, de verbinding naar het terug herinneren in wat door het afgescheiden bewustzijn (het ego) verborgen moest worden gehouden.

Dan kan de weg terug naar totale herinnering aanvangen stap voor stap, waarbij het oude bewustzijn materiaal (ego), getransformeerd wordt naar het bewustzijn dat kan waarnemen en kan kiezen tussen Eén of twee, en de verbinding vormt naar het terug herinneren in Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde.

Hoe verder ik afdaal in het zogenaamde onbewuste, wat niets anders is dan de voortdurende poging van de egodenkgeest het bewustzijn van denkgeest te zijn in plaats van een lichaam te verbergen, des te duidelijker komen al die pogingen tot verbergen aan het licht. En dat is ook de bedoeling.
Dat is de nieuwe functie die al die verborgen gedachten nu krijgen. Door ze aan het licht te brengen zijn ze niet meer verborgen en verliezen ze dus hun functie die van verbergen en kunnen nu her-gebruikt worden als vergevingsmateriaal en kans om volledig bewust te worden.

Zolang ik nog hier denk en geloof te zijn en dat ook ervaar, blijft de egodenkgeest mee doen. Er is immers maar één geest waarbinnen zich ook de waan bevindt die we egodenkgeest noemen.
Ook dat komt nu aan het licht omdat ik bereid ben dat te leren zien en leer dat ik een keuze kan maken; deze waan (egodenkgeest) te geloven en te volgen, of de andere keuze te maken, door oordeelloos te leren kijken olv HG denkgeest en de waangedachten (egogedachten) te vergeven.

De egodenkgeest doet nog steeds mee zoals ik al schreef en dat gaat heel geraffineerd. En moet ook onder ogen worden gezien.
Bijvoorbeeld.
ECIW verteld mij dat ware inleving niet is mij als lichaam te identificeren met een ander lichaam dat lijd, want dan maak ik de afscheiding juist waar en lijd ik net zoveel als de ander, die ik als lijdend lichaam identificeer.
Het is de bedoeling mij te identificeren op HG denkgeest niveau, daar waar geen afscheiding bestaat tussen een mij en een ander.
Ondertussen terwijl ik me afstel op de grenzeloze (HG) denkgeest en weet dat er geen lijdende is op lichaamsniveau, maar er alleen geleden wordt op egodenkgeest niveau, doe ik wat het script, dat wat zich in de vorm lijkt af te spelen van mij verlangt. Ik doe wat ik kan doen om het lijden te verzachten. Maar omdat ik mij met onze gezamenlijke HG denkgeest verbonden voel vindt op denkgeest niveau ware vergeving plaats, de genezing van de denkgeest, oftewel de genezing van de afscheiding.
Of het script dan laat zien dat het lichaam wel of niet geneest maakt niet uit.
Zowel een lijdend lichaam of een niet lijdend lichaam laten de genezen denkgeest zien dat er geen lichaam is, lijdend of niet lijdend, en dat er alleen denkgeest is.

Blijf ik me echter identificeren met de egokant van de denkgeest, daar waar wel degelijk afscheiding lijkt te bestaan tussen lichamen, omdat deze ego identificatie juist als doel heeft te laten vergeten dat er alleen maar denkgeest is, dan stel ik me automatisch af op een lijdend lichaam en ‘vergeet’ de oorzaak die op denkgeest niveau ligt.
Wat ik dan, als al wel geleerd hebbende denkgeest dat de oorzaak van alle lijden in de egodenkgeest ligt, doe is hulp vragen aan HG en of J het lijden te beëindigen op vorm niveau. Ik wil dat HG/J de boel fikst zodat het leven aangenamer wordt.
Maar dat is geen Ware Vergeving.
Het is niet ‘fout’, want als ik het als fout bestempel, kies ik weer automatisch voor egodenkgeest (zonde, schuld en angst), het is slechts een onschuldige vergissing.

Ware Vergeving is alle pogingen tot afscheiding vergeven wetende dat dat alleen op denkgeest niveau mogelijk is en dat de oorzaak niet in enige aardse vorm is gelegen.

Onware vergeving is een poging van de egodenkgeest te blijven verbergen dat alleen op denkgeest niveau vergeving en genezing kan plaatsvinden, en nog steeds de focus blijven richten op het alleen vergeven en genezen van een lijdend lichaam.

Gedachten als, ja maar moet ik dan maar niets doen, komen van de keuze voor leiding van de egodenkgeest te kiezen. Ook deze gedachten moeten onder ogen worden gezien, want ze zijn zeer waardevol als vergevingsgedachten en vergevingskansen die de shift naar HG denkgeest mogelijk maakt.

Omdat er maar één Geest is, die alles bevat, dus ook de ene egodenkgeest (onjuist gerichte-denkgeest) én de HG Denkgeest (Juist gerichte- Denkgeest), is het in het begin van de cursus (leerproces) lastig om het onderscheid te maken tussen wanneer ik me identificeer met egodenkgeest of met HG denkgeest.
De ego kant van de ene denkgeest doet namelijk ook het lesprogramma van ECIW mee, er is immers uiteindelijk maar één denkgeest. Dat is niet erg, want zo gaat dat nou eenmaal in de ene denkgeest, die gelooft dat afsplitsing mogelijk is. Ik kan echter wel kiezen
En om dat te leren is elke gedachte die opkomt mijn persoonlijke les/leermateriaal, die ik onder leiding van ego (angst) of onder leiding van HG (Liefde) mag leren. En dat is de enige echte keuze die ik kan maken.

Voordat ik het ga hebben over waar ik het over wil hebben, hoewel ik dat eigenlijk helemaal nog niet zo precies weet, en pas door krijg al schrijvende, wil ik toch even benadrukken dat wat ik schrijf uit de schijnbaar ‘mijn’ bewust, ervarende denkgeest stroom komt.
En dat ‘mijn’ voelt niet als ik Annelies een individueel lichaam, maar als een grenzeloos ‘iets’ wat de ‘mij’ als een soort aftakking van de altijd ene denkgeest, gebruikt als doorgeefkanaal.
Zoals, even symbolisch uitgedrukt, alle rivieren met al hun aftakkingen en vertakkingen, hoe groot of klein ook altijd nog in verbinding staan met hun bron.
Zo ook staan dus ook alle schijnbaar afzonderlijke denkgeest vertakkingen nog steeds in verbinding met hun ene bron de ene denkgeest en zijn er dus een afspiegeling van, ze zijn in wezen één en hetzelfde.
Zo ervaar ik dat en zo wordt daar ook uitdrukking aan gegeven middels de stukjes die ik schrijf. En daarmee beschrijf ik wat ik ervaar vanuit de denkgeest als bron en niet het lichaam als bron.
Want het lichaam (de wereld) is alleen maar de uiterlijke weergave, van een innerlijke toestand (T21.In.1:5).

Als ik ‘ik’ schrijf, bedoel ik dus ‘ik denkgeest’, en besef dan ook dat het ‘ikje’ in die combinatie een zich uitdrukkende stukje denkgeest is, wat uitdrukking probeert te geven aan het feit dat er alleen maar Eenheid is en dat afscheiding, dus individuen en individuele dingen en situaties niet werkelijk kunnen bestaan.
En dat gebeurt, zo ervaar ik dat in dialoogvorm binnen de ene denkgeest, de tot waarnemen in staat zijnde denkgeest in dialoog met zowel de egokant als de HG kant van de ene denkgeest.

En eigenlijk lijkt dat onmogelijk, omdat woorden zich op het denkgeest gebied van de zich als afgescheiden voordoende egodenkgeest bevinden.
Maar omdat afscheiding in de werkelijkheid die EEN is onmogelijk is, kan het schijnbaar afzonderlijke stukje denkgeest dat zich herinnert Een te zijn, de keuze maken de vergissing, van afgescheiden denken te kunnen zijn, terugdraaien en zichzelf terugherinneren in Eenheid.
Dit schept de behulpzame mogelijkheid tot het voeren van dialogen in de ene denkgeest.
Deze dialogen binnen de ene denkgeest kunnen er ook uitzien als een dialoog met iemand die je vertrouwd die schijnbaar toevallig of op uitnodiging op je pad komt en dan eigenlijk, zoals hierboven beschreven, de uiterlijke weergave, van een innerlijke toestand is. Het maakt dus niet uit hoe die innerlijke denkgeest dialoog, want dat blijft het altijd, zich manifesteert. De innerlijke denkgeest dialoog is altijd beschikbaar op ieder moment dat ik bereid ben deze te voeren en totaal niet afhankelijk van ‘iets’ of ‘iemand’ buiten mij, want er is geen ‘buiten mij’.
Mocht je deze innerlijke dialoog lastig vinden, omdat je ‘tegen jezelf’ praten lastig vindt, omdat je nog niet aan het idee gewend bent dat er nooit iemand buiten je is, en alles zich alleen maar altijd in de ene denkgeest afspeelt, dan kan je daar een symbool voor nemen, zoals bijvoorbeeld ‘Jezus’, ‘Heilige Geest’, of een ander symbool dat voor jou voor oordeelloosheid en liefde staat.

Dit alles maakt geen enkele kans zolang ik me blijf identificeren met een lichaam, dingen en situaties.
Want het zijn twee totaal tegenovergesteld botsende denksystemen.
Dus of het een is waar of het andere, of ik ben een lichaam, of ik ben denkgeest.
Ik kan geen lichaam zijn met een denkgeest. Ik kan dat wel geloven natuurlijk net zoals ik kan geloven een lichaam te zijn met een brein dat kan denken.
‘Geloof’ is immers dat wat deze wereld ‘echt’ doet lijken.
En dat mag natuurlijk, maar dan loop ik onvermijdelijk volledig hopeloos vast in het denksysteem van ECIW, dat ervan uitgaat dat we niet een lichaam zijn maar denkgeest.
Ook al zal de egokant van onze denkgeest er alles aan doen dit wel voor elkaar te krijgen door bijvoorbeeld simpelweg de Cursus aan te passen, zodat het wel lijkt te passen. Ik denk dan, doe dan de Cursus gewoon niet, dan is deze niet het geschikte pad voor jou, maar ja de egodenkgeest is nu eenmaal enorm masochistisch van aard en kiest ook dan weer voor lijden.
Je kan niet de Waarheid in de onwaarheid proppen, en dan blij zeggen ‘ja hoor, past precies, kijk maar’, ik heb gelijk. Oftewel symbolisch uitgedrukt, je kan Jezus, de Heilige Geest of God niet in de illusie brengen. En ja, dat is nu precies wat de zichzelf schijnbaar afgescheiden denkgeest steeds maar weer probeert; de waarheid te integreren in de onwaarheid en kost wat kost gelijk wil hebben daarin en daarvoor zijn totale ware aard; ‘Geluk’ voor opgeeft en daarvoor in de plaats voor zonde, schuld en angst kiest met als gevolg een schier eindeloze lijdensweg.
Dat is wat de Cursus bedoelt met ‘wil je gelijk hebben of gelukkig zijn’:

‘Zoek niet buiten jezelf. Want al je pijn komt simpelweg voort uit een vruchteloze speurtocht naar wat je wilt, waarbij je hardnekkig volhoudt te weten waar dat te vinden is. En wat als het daar niet is? Wil je liever gelijk hebben of gelukkig zijn? Wees blij dat jou gezegd is waar het geluk woont, en zoek niet langer elders. Je zult falen. Maar het is je gegeven de waarheid te kennen, en er niet buiten jouzelf naar te zoeken’ (T29.VII.1:6-12).

Als je niet voor Liefde kiest, dat wat we zijn, kan er alleen maar voor het tegenovergestelde van Liefde gekozen worden en dat is angst voortkomend uit de schuld die wordt gevoeld van wegen het toch proberen wat niet mogelijk is, namelijk afscheiden van Eenheid. En ja dit moet natuurlijk verborgen blijven, want als je dit als waarnemende denkgeest ziet, dan kan je alleen maar je in verbijstering afvragen ‘WAAROM”!!??
En er is geen ‘waarom’, want dat wat onmogelijk is kan dus nooit werkelijk hebben plaatsgevonden:

‘Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
Hierin ligt de vrede van God’ (In2:2-4).

En na de onmogelijke ‘waarom’ vraag blijft dan misschien de bereidwillige vaststelling over: ‘er moet een andere weg zijn’ (Vw.vii)

Dit voelt wel weer als genoeg voor één dialoog. En dat waar ik dacht dat ik het over wilde hebben, daar ging het niet over, maar ik heb het gevoel dat dat in een volgende dialoog aan bod komt.

Alleen door en via contact met ‘andere’, en daar bedoel ik mee personen, maar ook dieren, zgn. levende of niet levende dingen, en situaties, dus met alles wat we dankzij projectie kunnen waarnemen, zichtbaar of niet zichtbaar, kunnen we ons terugherinneren wat we in werkelijkheid zijn.
We hoeven die contacten niet op te zoeken of te regelen, contact is elk contact wat we door de dag en nacht, tijdens ons hele leven heen ervaren met alles en iedereen.
En dit komt omdat afscheiding in werkelijkheid niet bestaat.
In werkelijkheid is er alleen EEN, zowel binnen het zgn afscheidingsdenken van de egodenkgeest als binnen het Ene Waarheidsdenken, wat in de Cursus de Heilige Geest en of Jezus genoemd wordt.
Beide spelen zich af binnen het bewustzijn, in dat wat we werkelijk zijn, denkgeest.
Binnen de non-dualistische Eenheid speelt dit bewust-zijn van Eenheid niet meer dan is er Eenheid, waar bewustzijn geen enkele functie meer heeft en daar kunnen we geen woorden voor gebruiken, woorden hebben daar geen functie meer, en dat hoeft dan ook niet meer natuurlijk, dan is het klaar.
Bewustzijn, heeft dus alleen een functie als we ons nog bewust-zijn van onszelf in de droom die we onze wereld noemen.

Vertoeven we nog volledig in de egodenkgeest zonder te beseffen, ons bewust te zijn dus, van wat dat is en hoe het werkt, dan zijn we ‘onbewust’ zonder het te weten.
Worden we ons wel bewust van hoe de egodenkgeest werkt, dan kunnen we leren er bewust naar kijken, we kunnen onszelf en ons denken waarnemen.
Zodra we bewuste waarnemers zijn en onszelf kunnen waarnemen op een andere manier dan vanuit denken een lichaam te zijn, het ‘onbewuste dus’, dan kan het terugherinneren in wat we werkelijk zijn, non-dualistisch Eén, beginnen.
De reis gaat dus van het onbewustzijn van de egodenkgeest naar het Onbewust Zijn van Eénheid, en dat gaat via bewustwording.
En voor die ‘reis’ van bewustwording wordt alles wat we (de denkgeest) heeft geprojecteerd en wat meteen ‘vergeten’ werd dat we dat deden, het werd dus onbewust, her-gebruikt als vergevingsmateriaal. Want ware vergeving betekent immers zoals we eerder zagen, dat wat we dachten dat gebeurt was, niet heeft plaatsgevonden.

Je, het was en is een gedachte, en ja de gedachte werd en wordt geprojecteerd, maar het blijft een gedachte afkomstig uit de denkgeest en is alleen bedoelt om het bewustzijn van wat we werkelijk zijn te vergeten. Maar vergeten is nog niet totaal verdwijnen, vergeten is wegstoppen in het onderbewuste, weggestopt in een ogenschijnlijk stevige geprojecteerde doos, die we de wereld noemen.
Hiervan bewust worden en kiezen voor vergeving geeft alles wat we geprojecteerd hebben een andere functie. Het zal nu het bewustzijn openen in plaats van het weg te stoppen in de vergetelheid van het on-bewuste.
En zodra we er ons van bewust worden dat alles inderdaad één is, ook binnen het egodenken dus, dan kan ik mij niet meer los zien van den ander of van wat dan ook wat ik waarneem.
De eenheid zit niet in het versmelten van vormen en dingen, maar in het bewust worden van dat de projectie uit één denkgeest komt en daarom zijn éénheid blijft behouden ook al ziet het er in geprojecteerde vorm anders uit.
Dan zie ik ook dat we allemaal één gemeenschappelijk doel hebben, en dat doel is, in de nog onbewuste staat, afscheiding, de wereld als een poging tot wegrennen uit Eenheid, dmv projectie, of als het bewustzijn begint terug te komen van het ene gemeenschappelijke doel te zien, van terugherinneren in Eenheid.
In het eerste geval, het doel van het ego, wordt de wereld als einddoel gezien, in het tweede geval wordt terugherinneren in Eenheid als doel gezien en worden de projecties, de wereld die wij denken te zien en ervaren als (leer)middel her-gebruikt.

Elke relatie die we hebben, of dat nu met een mens, dier, of ding is (het zijn immers allemaal projecties) bevat dus de kans tot afscheiding of van terugherinneren in de Eenheid van de denkgeest.
De zich bewustwordende denkgeest kan deze keuze nu maken.

Dit klinkt allemaal heel simpel en eenvoudig, en dat is het idee op zich ook, maar de weg naar bewustwording en tenslotte het terugherinneren in totaal On-bewustzijn, wat niet meer bewust ervaren wordt, omdat er niets meer te ervaren valt, gaat gepaard met angst, omdat voor het bewustzijn in eerste instantie het verdwijnen van het bewustzijn, in zijn verwrongen denken, de dood betekent.
Dit is slechts een vergissing, die langzaamaan duidelijker zal worden naarmate het bewustzijn van hoe dit allemaal werkt terugkomt in de zich herinnerende denkgeest.
De laatst stap, het volledig terugherinneren in het On-bewuste, zal niet gepaard gaan met angst voor dood of vernietiging, maar zal een logisch gevolg zijn van het zich totaal terugherinneren in wat Eénheid is.
Tot deze onvermijdelijke Herinnering zal de zich bewust wordende denkgeest door alle stadia van bewustwording heen gaan en zal zijn ‘leven’ en alle projecties die daar een rol in hebben gekregen zijn vergevingsmateriaal zijn.

En zo kan ik alleen nog maar met grote dankbaarheid en liefde kijken naar alles wat langskomt in wat ik mijn leven noem, ook al ervaar ik het in eerste instantie als moeilijk, lastig, aanvallend, verdedigend, ik en jij als vriend, ik en jij als vijand, en dat geld voor mensen, dieren én dingen, want samen heeft al dat gedoe maar één doel, terugherinneren in Eénheid.
In het stadium van hoogste bewustwording, is de ongelukkige dromer en droom gebaseerd op zonde, schuld en angst, volledig omgedraaid naar een gelukkige droom, waar alles alleen nog maar gezien wordt als vergevingskans, daar geen twijfel meer over bestaat en waaruit de angel van zonde, schuld en angst helemaal verdwenen is. De denkgeest is zich volledig bewust van dat hij denkgeest is, alle projecties zijn teruggekeerd naar hun bron de denkgeest en hij ziet alleen nog een vergeven wereld.
En hier kan alleen maar de laatste stap op volgen, volledige terugkeer in Eénheid, waar geen bewustzijn meer is omdat het niet nodig is en wat we ‘God’ noemen zolang we nog woorden denken nodig te hebben.

%d bloggers liken dit: