archiveren

Tagarchief: besluit

Het enige zinnige besluit wat genomen kan worden binnen een onmogelijke nietig dwaas idee van een onmogelijke droom van afscheiding is het willen leren herkennen van de keuze voor egodenken en daarmee te stoppen, terug te gaan naar de enige bron, de denkgeest, en dan opnieuw te kiezen. Niet voor een betere droomvorm/projectie deze keer, maar voor de andere bron in de denkgeest die van de juist gerichte denkgeest, in ECIW symbolisch weergegeven als Jezus/Heilige Geest. En dat is het enige wat gedaan hoeft te worden, en er dan op leren vertrouwen dat de effecten hiervan (nog steeds in de droom, dus droom effecten/projecties) automatisch zullen volgen:

“Je gelooft misschien dat je verantwoordelijk bent voor wat je doet, maar niet voor wat je denkt. De waarheid is dat je verantwoordelijk bent voor wat je denkt, omdat je alleen op dat niveau keuzen kunt maken. Wat je doet komt voort uit wat je denkt. Je kunt jezelf niet onttrekken aan de waarheid door autonomie te ‘verlenen’ aan gedrag. Dat komt automatisch onder mijn beheer zodra je wat je denkt onder mijn leiding plaatst. Iedere keer dat je bang bent is dat een duidelijk teken dat jij je denkgeest hebt veroorloofd te miscreëren en mij niet hebt toegestaan die te leiden.

3.Het is zinloos te geloven dat genezing kan ontstaan door de gevolgen van verkeerd denken onder controle te houden. Wanneer je bang bent, heb je verkeerd gekozen. Dat is de reden waarom jij je er verantwoordelijk voor voelt. Je moet je denken veranderen, niet je gedrag, en dat is een kwestie van bereidwilligheid. Je hebt geen leiding nodig, behalve op het niveau van je denkgeest. Correctie hoort alleen thuis op het niveau waar verandering mogelijk is. Verandering heeft geen enkele betekenis op het niveau van de symptomen, waar ze niet werkzaam kan zijn

4.Het corrigeren van angst is jouw verantwoordelijkheid. Wanneer jij vraagt om bevrijding van angst, suggereer je dat dit niet zo is. Je zou in plaats daarvan hulp moeten vragen in de omstandigheden die de angst hebben teweeggebracht. Deze omstandigheden hebben altijd te maken met de wens afgescheiden te zijn. Op dat niveau kun jij er iets aan doen. Je bent veel te tolerant tegenover het afdwalen van je denkgeest en je vergoelijkt stilzwijgend de miscreaties ervan. Het specifieke resultaat [in de vorm, de projectie] doet er niet toe, maar de fundamentele vergissing [de keuze voor afscheiding] wél. De correctie is steeds dezelfde. Vraag mij, voor je iets besluit te doen, of jouw keuze in overeenstemming is met die van mij. Als je zeker weet dat dit zo is, zal er geen angst zijn” (T2.VI.2:5-10,3:1-7,4:1-10).

Het is de denkgeest die besluit, niet het lichaam Annelies, of een ander lichaam. Ook niet een Heilige Geest en of een Jezus die als extra cadeautje in het lichaam Annelies zijn gepland door God en haar tot een bepaald besluit brengen.
Er is geen wereld, er zijn dus ook geen lichamen waar binnen ook maar iets kan gebeuren.
Het is de waarnemende/keuzemakende denkgeest, dat stukje bewustzijn dat zich bewust is van beide keuzemogelijkheden, welke de keuze kan maken voor angst (egodenkgeest) of voor Liefde (Heilige Geest/Jezus, dat gedeelte van de denkgeest dat symbool staat voor het Herinneren), door de keuze voor angst (ego) volledig te doorzien in alles en de onmogelijkheid ervan volledig doorziet, vergeeft en daardoor vanzelf de andere overgebleven onvermijdelijke keuze maakt, voor Liefde, Eenheid, Waarheid, God.
Het is de denkgeest die besluit, omdat deze eraan toe is en niet langer kán en wil geloven in afscheiding, er helemaal klaar mee is, en zich alleen nog maar terug kan herinneren in wat deze is: Eén in God, Eén in Waarheid, Eén in Zelf, Eén in Liefde. Het is een onvermijdelijk besluit en nog het enige besluit dat schijnbaar kan worden genomen en zal worden genomen, een natuurlijk besluit, zonder dwang, zonder moeite.

En wat/wie is het dat zich dan nog afvraagt, wat dan te ‘doen’ in een wereld met een lichaam? Dat kan niets anders zijn dan een vraag van de denkgeest die nog niet toe is aan het feit dat er geen wereld is, dat er geen lichamen zijn, maar alleen denkgeest. De denkgeest die nog vasthoud aan angst omdat deze nog gelooft in zonde, schuld en angst. De denkgeest die in zijn geprojecteerde fantasieën, nog gelooft in een lichaam te zijn dat van alles moet doen, levend in een wereld tussen andere lichamen, dieren, dingen en situaties.
De denkgeest die weet, doorziet, bereid is tot Ware Vergeving, wat inhoud volledig doorziet dat er ‘niets’ gebeurt is, dat Eenheid, Liefde, Waarheid ongeschonden en Héél zijn gebleven, zal in totale grenzeloze vrijheid verkeren. En zolang er dan nog schijnbaar ervaren wordt in een wereld zal elke nog te maken keuze in een schijnbare wereld, door een schijnbaar lichaam, moeiteloos vanuit de nu totale vrije denkgeest welke ‘Weet’ gemaakt worden. Niet om een betere wereld of een beter lichaam, een beter mens te worden, maar omdat de volledig ontwaakte denkgeest eenvoudig niet anders kán en niet meer kán kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst (ego). Onnodig te zeggen dat keuzes vanuit Liefde, vanuit een volledig ontwaakte en vrije denkgeest alleen maar liefdevol kunnen zijn en niets te maken hebben met veranderingen in een niet bestaande wereld. Zolang de keuze nog uitkomstgericht, resultaatgericht, vormgericht is is het nog steeds de ego kant van de denkgeest die de keuze maakt voor zonde, schuld en angst. Dat is niet fout, laat staan zondig, maar alleen een waardevol hulpmiddel om te leren herkennen in hoeverre ‘ik’ de waarnemende/keuzemakende denkgeest er aan toe is de andere keuze in vol Vertrouwen te nemen, een keuze welke ‘vanzelf’ genomen zal worden als alle keuzes voor zonde, schuld en angst als vergevingsmateriaal en vergevingskans worden gezien. Dat is dan tevens de nieuwe functie van de zich volledig bewust geworden denkgeest.

Terug herinneren in Eenheid, in Waarheid, in Liefde, in God is onvermijdelijk, omdat er nooit uit is weggegaan, dat is waar het verhaal van de verloren zoon over gaat. En bedenk dat ECIW ons hier als denkgeest aanspreekt, niet als lichaam, want zoals we gezien hebben, er is geen lichaam, alleen een gedachte, een droom over een lichaam, gedroomd door de denkgeest die droomt van afscheiding. En ook al lijken dromen heel echt, ze zijn er niet om letterlijk genomen te worden, maar om als symbool gezien te worden, zoals alles wat de denkgeest ervaart in de wereld een verhaal is, en alleen als een symbool kan worden gezien:

“Luister naar het verhaal van de verloren zoon en verneem wat Gods
schat is en die van jou: deze zoon van een liefdevolle vader verliet zijn
thuis en meende dat hij alles had verbrast aan niets van enige waarde,
hoewel hij toentertijd de waardeloosheid ervan niet inzag. Hij schaamde
zich ervoor naar zijn vader terug te keren, omdat hij dacht dat hij hem had
gekwetst. Maar toen hij thuiskwam verwelkomde de vader hem vol
vreugde, omdat de zoon zelf zijn vaders schat was. Hij wilde niets anders” (T8.VI.4:1-5).

%d bloggers liken dit: