archiveren

Tagarchief: afspiegeling

Dat wat ik hier schrijf is een weerslag en weerspiegeling van mijn schijnbaar persoonlijke proces tot ontwaken uit de droom.
Dat lijkt een persoonlijk proces, zo wordt het ook ervaren, omdat dat binnen het concept van de droom waar we in geloven nu eenmaal de enige manier is, maar is dat feitelijk niet, ontwaken uit de ene droom van afscheiding is onvermijdelijk voor het hele “zoonschap”. Echter omdat we geloven in de droom en geloven in een wereld en geloven een lichaam te zijn, kunnen we alleen die droom taal begrijpen. Vanuit de keuze voor het vergeven van alle droom ervaringen wordt de droom taal omgezet naar her-bruikbaar terug herinner materiaal en krijgt daardoor een totaal andere functie.
Het her-gebruik van het eerst als afscheidingsmateriaal bedoelde denksysteem (het ego) lijkt dus heel persoonlijk te zijn, daar we dat kunnen begrijpen en daar iets mee kunnen.
Het proces van ontwaken uit de droom lijkt dus om redenen van verstaanbaarheid heel persoonlijk.
Ik kan dus ook alleen maar denken en schrijven over hoe ik het ervaar.
Dat wil zeggen dat ik niet de intentie heb om ook maar iets van wat ik schrijf als zijnde “waarheid” over te brengen naar wie of wat dan ook. Ik kan absoluut niet weten wat de bedoeling is, en al helemaal niet hoe het onvermijdelijke proces van de denkgeest in een ander stukje denkgeest (de ander) verloopt of zou moeten verlopen.
Ja, het kan resoneren in anderen die er op denkgeest niveau aan toe zijn, maar dat heeft niets met de “mij” te maken.
Dat betekent dat alles wat ik over anderen denk en wat anderen over mij denken ook een weerslag is een afspiegeling van hoe ik denk en in die zin behulpzaam kan zijn voor mijn eigen vergevingsproces.
Dat kan als egoïstisch worden gezien (een ego gedachte die onvermijdelijk langskomt, dus weer behulpzaam als vergevingskans), maar kan ook worden gezien als juist heel liefdevol, omdat het de focus terugbrengt van een “ik” lichaam dat alleen aan zichzelf denkt (het ego concept van afscheiding), naar een focus op de denkgeest waar alles met alles is verbonden en vergeving er juist voor zorgt dat in de grenzeloze denkgeest uitbreiding van Liefde plaatsvindt waar de “ik” geen enkele weet van kan hebben hoe dat werkt en waar dat effect heeft. Ik kan het wel zelf ervaren als een innerlijke heel liefdevolle los van oordelen rust die veel verder gaat dan de ego versie van rust.

Er zijn zoveel paden als dat er afgescheiden stukjes van de ene denkgeest zijn, en allemaal leiden ze onvermijdelijk terug naar het herinneren van Eenheid. Er is geen enkel pad fout ze werken uiteindelijk allemaal hoe vreemd ze er soms ook uit mogen zien in “mijn” ogen (wat ook weer een ego afscheidingsgedachte is, maar weer een kostbare vergevingskans is, als ik bereid ben dat erin te zien).
Er is immers niet werkelijk iets gebeurt waardoor afscheiden van Waarheid mogelijk zou kunnen zijn. Dus welke vorm van afscheiding ook geprobeerd wordt geen een kan succesvol zijn dan in onware dromen van afscheiding. Dus uiteindelijk zal elk pad van afscheiding zichzelf ontmaskeren en zal dáárdoor behulpzaam zijn tot het terug herinneren in Éénheid.

Ik heb dus geleerd in de loop van het proces dat ik me niet hoef te bemoeien met iemand anders gekozen pad en proces, laat staan hoef te verbeteren of te corrigeren, want zo heb ik gemerkt dat werkt niet. Het kan lijken dat het werkt, maar dat komt alleen omdat de denkgeest dan even resoneert met een ander stukje denkgeest, zichtbaar of niet zichtbaar, dat eraan toe is. Hoe dan ook het heeft niets te maken met de persoon, het lichaam Annelies, maar met de houding van de denkgeest en hoe deze de projectie Annelies ziet en wil laten gebruiken; door ego (afscheidingsdoeleinden) of door Heilige Geest (voor terug herinneren in Éénheid), dat is de enige keuze die er is en maar één van de twee keuzes is, een weerspiegeling van Één, Waarheid, Liefde, God, non-dualisme (allemaal termen voor hetzelfde).

Dat is de betekenis van “ik hoef niets te doen”, Annelies het lichaam hoeft niets te doen, want dat is een projectie (projecties zijn projecties en kunnen niets doen zonder de projector, de denkgeest) van de denkgeest die wel tot iets “doen” in staat is, en dat “doen” bestaat enkel en alleen uit kiezen tussen ego of HG. DE REST VOLGT ALS VANZELF VANUIT DIE KEUZE, en kunnen we het best omschrijven als inspiratie en precies weten hoe te handelen in de droom in en door een geprojecteerd droomlichaam. En die inspiratie kan dus komen vanuit het ego of vanuit HG, afhankelijk van de keuze die ik (de waarnemende/keuzemakende denkgeest maak.
Het verschil herkennen tussen ego inspiratie en HG inspiratie is een leer- en oefenproces wat alleen via een persoonlijk ervaren kan verlopen, zolang er een geloof is in deze droom van afscheiding te zijn. Hierbij wordt de wereld, het lichaam en alles wat er lijkt te zijn in de droom niet ontkend en aan de kant geschoven als zijnde slecht of verwerpelijk, maar juist her-gebruikt, maar nu niet meer voor afscheidingsdoeleinden, maar voor het terug herinneren in Éénheid, waar nooit uit is weggegaan…

Zolang er nog de ervaring is van ervaren van wat dan ook is er nog de keuze voor pseudo waarheid (dualisme) boven wat werkelijk Waar is (non-dualisme).
En elke ervaring die altijd voortkomt uit de wens iets anders te zijn dan Waar, komt voort uit angst voor wat Waar is.
Nu is er vandaag de ervaring van een “ik” die lijkt te bestaan, die aan het stressen is als een konijn in doodsangst.
Om allerlei zogenaamd aanwijsbare legitieme redenen die lijken te gebeuren binnen de ervaring, de eigen verzonnen pseudo waarheid, is er de ervaring van rond stuiteren.
En dan is er ook de gedachte en de drang daar zo snel mogelijk verandering in te brengen om weer enigszins rustig te worden en de boel weer te kunnen hanteren en onder controle te krijgen.

En dan doemt ook de valkuil op daar met een spirituele blik naar te willen kijken, want het is niet dat wat lijkt te gebeuren wat stress oplevert, maar wat ik denk en geloof te zien. En de valkuil is dan dat ik het spiritueel ga maken en dan evengoed nog verwacht dat dat wat lijkt te gebeuren als bij toverslag zal veranderen in iets wat niet meer stressvol is en een geweldige oplossing zal opleveren.
Dus eigenlijk ook niet anders dan rechtstreeks proberen een oplossing te vinden die vormgericht is zonder tussenkomst van een “spirituele” blik.
Beide, zijn hoe dan ook, met en zonder spirituele benadering, nog steeds vorm-oplossend gericht.
En daar is niets mis mee! Het heeft alleen niets te maken met wat werkelijk Waar is en het proberen terug te herinneren daarvan. Het is gewoon weer rommelen in de eigen gemaakte pseudo waarheid, die zoals altijd weer voor een tijdelijke oplossing zorgt.
En dat is prima,  niets mis mee, maar heeft niet met wat werkelijk Waar is te maken. Alleen maar met weer het ontkennen van wat werkelijke Waar is.

Wat werkelijk Waar is kent geen ervaring, dus daar hoeven we het niet eens over te hebben. Er kan hooguit een afspiegeling van wat Waar is worden ervaren, maar deze ervaring is absoluut niet oplossings-doel-gericht. Het is een ervaring van absolute vormloze tijdloze, vrijheid, maar slechts van korte duur, omdat zolang er nog angst is voor wat werkelijk Waar is er dan toch weer pijlsnel wordt gekozen voor de eigen “veilige” pseudo waarheid.
Binnen de totale vrijheid van pseudo-waarheids-denken kan wel zoiets als Inspiratie naar voren komen, omdat even alle blokkerende gedachten wegvallen. En dan kan het zijn dat er ineens geweten wordt wat het meest liefdevolle/verstandige is om te doen, maar nogmaals dan is de opzet niet oplossingsgericht op iets binnen de ervaring geweest.
Er is alleen een plotseling niet vorm-gericht Weten een afspiegeling van wat Waar is doorgebroken.

Zolang mijn zelfgemaakte/verzonnen pseudo waarheid nog ervaren wordt kan ik op z’n best leren ernaar te kijken, als waarnemer terwijl het ervaren wordt, zonder er als waarnemer ook maar iets aan te willen veranderen, verbeteren, of erger maken. Leren kijken zonder oordeel, naar deze zogenaamd persoonlijke film die helemaal gemaakt is en voortkomt, geprojecteerd wordt uit oordelen vanuit angst, als verdediging tegen wat werkelijke Waar is.

Leren kijken zonder oordeel is alle oordelen leren onderkennen, herkennen en vergeven, een niet oordelend vergeven, dat ziet dat er in dat wat Waar is niets gebeurt is. Dat is het enige wat er gedaan kan worden, zonder aan de film te knoeien.
Want als ik (de waarnemer die kiest voor pseudo waarheid) aan de film ga knoeien en een betere film probeer te maken worden de vergevingskansen, dus de mogelijkheid tot het terug herinneren in wat werkelijk Waar is gemist, wat ervoor zorgt dat mijn zelf bedachte pseudo waarheid juist uitgebreid wordt en wat Waar is weer heel slim met opzet blijft verborgen, achter mijn zelfgemaakte geprojecteerde pseudo waarheid.

stress konijn

Ontwaken uit de droom is ontwaken uit de droom, niet meer en niet minder, gewoon wakker worden, niets bijzonders, onvermijdelijk, voor de hele ene denkgeest.

Beseffen dat het allemaal gedroomd is, niet werkelijk, een omgekeerde afspiegeling van dat wat werkelijk is.

Een denkgeest die ontwaakt uit de droom, gedroomd door de ene denkgeest.

Droomfiguren die komen en gaan, niet langer nodig als afleiding van wat er achter  ligt, de werkelijkheid van ontwaakt zijn.

Alle droomfiguren en situaties vergeven. Het spel is gespeeld. De mooie verpakking herinnert slechts aan wat erachter zit, dat wat waar is.

Symbolisch opgedragen aan alle droomfiguren die door tijd en ruimte heen opdoken en weer verdwenen hun rol speelden die de dromende denkgeest hen opdroeg vanuit dromen van angst en tenslotte geheel vergeven de dromende denkgeest tot ontwaken bracht.

 

Wachet auf!

“Wachet auf,” ruft uns die Stimme
Der Wächter sehr hoch auf der Zinne,
“Wach auf du Stadt Jerusalem!
Mitternacht heißt diese Stunde!”
Sie rufen uns mit hellem Munde:
“Wo seid ihr klugen Jungfrauen?
Wohlauf, der Bräutigam kommt,
Steht auf, die Lampen nehmt!
Halleluja!
Macht euch bereit zur Hochzeitsfreud;
Ihr müsset ihm entgegengehen!”
Zion hört die Wächter singen,
Das Herz tut ihr vor Freuden springen,
Sie wachet und steht eilend auf.
Ihr Freund kommt vom Himmel prächtig,
Von Gnaden stark, von Wahrheit mächtig;
Ihr Licht wird hell, ihr Stern geht auf.
Nun komm, du werte Kron,
Herr Jesu, Gottes Sohn!
Hosianna!
Wir folgen all zum Freudensaal
Und halten mit das Abendmahl.
Gloria sei dir gesungen
Mit Menschen- und mit Engelzungen,
Mit Harfen und mit Zimbeln schön.
Von zwölf Perlen sind die Tore
An deiner Stadt, wir stehn im Chore
Der Engel hoch um deinen Thron.
Kein Aug hat je gespürt,
Kein Ohr hat mehr gehört
Solche Freude.
Des jauchzen wir und singen dir
Das Halleluja für und für.

%d bloggers liken dit: