archiveren

Tagarchief: afscheidingsgedachten

De Wizzard of Oz, oftewel de waarnemende/keuzemakende denkgeest ontmaskerd.
Dat beeld kwam voorbij toen ik besefte dat er een schijnbaar “iets” is dat gedachten selecteert en uitkiest.
En dat dat schijnbare “iets” er ook alles aan doet om verborgen te blijven, zodat wat gedacht wordt niet op een keuze lijkt, genomen door iets anders dan het lichaam.
Naarmate het proces van ontwaken zich voltrekt, wordt de functie van wat we deze voor het gemak maar de waarnemende/keuzemakende denkgeest noemen, duidelijker.
Het wordt ook steeds duidelijker dat de egodenkgeest een kant en klaar denkgeest-pakket is met alleen maar afscheidingsgedachtes. Of die gedachten er nu vreselijk of prachtig uitzien en ervaren worden. Zolang de vorm waarin ze zich vertonen als oorzaak wordt gezien, zijn het egogedachten.

Dat hele pakket van louter verdedigende egogedachten (tegen Waarheid) is er altijd in z’n geheel, ieder moment.
Zo wordt het niet ervaren. Egogedachten+projecties=egogedachten, lijken zich voor te doen in tijd en ruimte en lijken hun oorsprong te hebben in individuele gedachten.
Hierdoor lijkt het nog onwaarschijnlijker en wordt nog meer verborgen, dat er ook maar één egodenkgeest is die enkel en alleen maar steeds één afscheidingsgedachte uitzendt: de wil tot afscheiden. En deze ene gedachte deelt zichzelf telkens op in miljoenen fragmentjes, een zeer effectieve manier om te verbergen dat er maar één gedachte aan ten grondslag ligt; de wil tot afscheiden.

Hoe duidelijker de versluierde verdedigingsgedachten van de egodenkgeest door het proces van ontwaken worden des te beter worden ze gezien en opgemerkt. En dan blijkt, zo leert de ervaring, dat alle mogelijke egogedachten altijd bij elke gedachte er gewoon zijn, het hele egopakket.

En om te voorkomen dat de gekte dan echt losbreekt, lijkt er een individueel pakketje egogedachten te zijn, geprojecteerd als een individu met een naam. En zo verschijnen er dan figuren op het toneel dat we de wereld noemen die allemaal hun eigen karaktertrekken en kenmerken hebben en hun eigen rol spelen, los van alle andere figuren.

Dit beeld begint nu te wankelen en daardoor wordt de oorzaak, de denkgeest die kiest voor afscheidingsgedachten langzaamaan weer duidelijk. De begrenzing van het individu zijn verdwijnt langzaam en terugkeer naar het feit dat er maar één denkgeest is wordt daardoor ook weer zichtbaar.
Met andere woorden, de waarnemende/keuzemakende denkgeest die tot dan toe altijd koos voor het egodenken, wordt zich stap voor stap bewust van het feit dat er gekozen wordt, dat egodenken een keuze is.
Wat ik steeds meer ervaar is dat als ik ergens over denk, of iets ervaar alle mogelijkheden van dat ene egodenkgeest pakket (de blauwdruk van het karakter Annelies) langskomen. Er lijkt geen keuzemaker te zijn, alle mogelijkheden lijken zich in één keer voor te doen en worden niet meer gefilterd door de keuzemaker die voortdurend oordeelt wat wel of wat niet te denken, afhankelijk van de afgesproken matrix (persoonlijkheid). Dat geeft de ervaring van boven het slagveld te zijn en een totaal overzicht te hebben van oorzaak en gevolg en het achterliggende doel, namelijk de wens tot afgescheiden te zijn van Eénheid. Ook het gevoel van slachtoffer te zijn van omstandigheden wordt minder sterk, omdat wordt gezien dat alles een keuze is en dat zowel de slachtoffer als de dader rol binnen de keuze voor het egodenken, hetzelfde doel hebben, namelijk afscheiding.

Het is zelfs zo, dat als ik weer eens dreig te verdwalen in egogedachten, loop te piekeren en het verhaal wat ik ervaar geloof, ineens de heldere gedachte opkomt, oh, wacht even ik kies nu weer voor egodenken, ik kan deze gedachte ook vergeven, want het is gewoon niet waar. het verhaal is niet wat het lijkt te zijn, het is alleen maar weer een poging tot afscheiding. Ik hoef het niet te analyseren, me er tegen te verzetten, niet te omarmen, of te ontkennen, erover te oordelen, het mooier te maken, of lelijker, of mijn gevoel erover verstoppen het is op de eerste plaats een egogedachten met maar één doel, afscheiding, oftewel een poging om van één twee te maken. En dat is niet goed of fout, maar een vergissing waar ik steeds minder in ga geloven, en liever als vergevingskans en materiaal wil gaan zien. Ondertussen ervaar ik wat ik ervaar en doe wat ik doe, want hoe kan ik anders ontdekken dat ik voortdurend voor afscheiding kies en ook voor ware vergeving kan kiezen?

Zo blijkt dat de waarnemende/keuzemakende denkgeest die eerst onbewust opereerde, waardoor werd “vergeten” dat er überhaupt een keuze gemaakt werd of kon worden, stap voor stap in het bewustzijn terugkomt en de keuze opnieuw gemaakt kan worden om naar het ego te luisteren of naar de andere optie, de herinnering aan Eenheid, in ECIW symbolisch de Heilige Geest en of Jezus genoemd.
En dan wordt ook duidelijk dat keuzes niet gaan over keuzes over iets of iemand buiten mij of over mijzelf als lichaam, maar of er wordt gekozen voor afscheiding (ego) of Eenheid (HG/J).
Dus als ik met een probleem zit, of me alleen al identificeer met wat voor vorm of situatie dan ook en geloof dat dat waar is, kies ik automatisch voor ego denken.
Als dat opgemerkt wordt kan de keuze verschuiven naar de keuze voor het herstellen van de vergissing afgescheiden te willen zijn van Eenheid, en dat is wat ware vergeving inhoudt. Op deze manier worden problemen en mijn identificatie met vormen en situaties op een andere manier her-gebruikt, en zo krijgt “mijn” hele leven een totaal andere functie.

De hele “kunst” van ontwaken uit de droom, is steeds beter leren op te merken dat er altijd eerst voor egodenken, dus afscheiding wordt gekozen en dan te leren dat er opnieuw gekozen kan worden. Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden en oorzaak en gevolg bij de wortel aanpakt.
En dit kan alleen geleerd worden binnen het kader van de ervaring, omdat dat nu eenmaal is wat ervaren wordt en begrepen.
De denkgeest die alleen maar even “in de war is” zal onvermijdelijk terugkeren in waar deze nooit uit is weggegaan.
Het schijnbare “iets”, zal onvermijdelijk oplossen als “niets” in het “niets”.
Dus of ik nu mijn best doe of niet, de onvermijdelijkheid van terug herinneren in dat er niets gebeurt is, omdat Eenheid gewoon niet dualistisch kan worden, is een feit.

 

 

 

 

 

 

 

Ik ontdekte dat achter het zogenaamd gechoqueerd zijn, of beledigd zijn over wat iemand durft te zeggen zonder terughoudendheid, verborgen ligt dat ik eigenlijk zeg/denk dat ik niet wil kijken naar mijn eigen rechtstreekse gedachten, die precies hetzelfde zijn, als ik heel eerlijk durf te zijn, maar te ‘eng’, te ‘gevaarlijk’ lijken, om eerlijk oordeelloos onder ogen te zien. Want ze laten eigenlijk mijn door het ego goed verborgen wil tot afscheiding zien. Ik word dan ook niet boos, of beledigd (vormen van angst) van wegen de rechtstreekse uitspraken, en/of boos op een iemand die deze rechtstreekse uitspraken lijkt te doen. Ik word boos om zo mijn eigen weerstand, welke een bescherming is tegen Liefde (Eenheid, Waarheid) te beschermen. Boos of beledigd zijn is dus niet de reden en heeft niet het doel wat het lijkt te hebben, namelijk boos of beledigd zijn op of door iemand, of iets buiten mij. Het doel van mijn naar buiten gerichte boosheid, is mijn op mijzelf gerichte boosheid te verbergen, met daaronder weer verborgen het gebruiken van de emotie boosheid om mijn wens voor afgescheidenheid van Eenheid, van Liefde, van God in stand te houden.

Maar tegelijkertijd door dit te doorzien, kan het ook weer behulpzaam zijn door deze gedachten terug te nemen en te onderkennen dat het ‘mijn’ gedachten zijn over mijzelf, niet over mijzelf als lichaam, maar over de door mijzelf gekozen vormen van afscheidingsgedachten en dat ik deze gedachten=projecties ook kan vergeven.
(Les 5 en les 34)

Door te erkennen en te herkennen dat wat ‘ik’ in de zgn ander zie en of over de zgn ander denk, altijd over mij gaat, niet over een ‘mij’ als lichaam, maar over een ‘mij’ als denkgeest die kiest voor afscheidingsgedachten en verkiest te geloven in afscheidingsgedachten, leer ik werkelijk eerlijk en oordeelloos kijken, met als enig doel al mijn oordelen over anderen, dingen, situaties, mijzelf als vergevingsmateriaal en vergevingskans te laten hergebruiken.

De valkuil die onvermijdelijk ook onder ogen zal moeten worden gezien, is dat ik mijn boosheid probeer te maskeren, door de gedachte in te zetten dat ik niet boos mag worden, ik altijd liefdevol moet zijn, ook al kook ik van binnen van woede. En dat kan nog versterkt worden door de spirituele gedachte dat ik liefde ben, dus me ook als zodanig dien te gedragen.
Dit is alleen maar weer, zoals ik hierboven illustreer een vorm van niet eerlijk durven kijken, uit angst dat mijn egodenken ontmaskerd wordt en mijn muren van opgeworpen verborgen vormen van angst mij niet meer zullen beschermen tegen waar ze voor bedoelt zijn, namelijk in afscheiding te blijven ‘veilig’ buiten Eenheid, Waarheid, Liefde God te blijven.

%d bloggers liken dit: