Jantje lacht, Jantje huilt…

In het proces van steeds sneller leren waarnemen wanneer ik (denkgeest niet het lichaam, want het lichaam kan niet kiezen) kies voor het geloof in mijn egodenkgeest waarnemingen dan kan ik tevens (olv HG) ook steeds beter het dualistische karakter van die keuze waarnemen.
Meestal is er eerst de boosheid, haat, onrechtvaardigheid, pijn, het lijden dat ik voel, maar daaronder ligt de andere kant van de ego medaille welke goedkeurend lacht en de vreugde van deze keuze ervaart, namelijk de keuze voor afscheiding, want zo is het ego geprogrammeerd; het dient de (onmogelijke) afscheiding van God waar te maken en voert die taak perfect uit, ook al heeft het voor de Werkelijkheid van Éénheid geen enkel effect.

Ik ervoer dit vanmorgen heel duidelijk toen een oude pijn getriggerd werd en ik naast de pijn ook de weerstand voelde om het nu maar eens echt te vergeven, hoewel ik dacht dat ik dat allang gedaan had en achter me gelaten had. Even “vergetend” dat het proces van ware vergeving als het afpellen van de lagen van een ui werkt, een stap voor stap proces is waar jaren overheen kunnen gaan. Toen ik er echter Hulp bij vroeg en toen pas eerlijk zonder oordeel kon kijken zag ik onder de pijn en de weerstand nog steeds de ook aanwezige dualistische kant van de egodenkgeest keuze welke blij was met deze keuze voor pijn en weerstand maw de nog steeds aanwezige voorkeur voor afscheiding van God (Liefde).

Ik denk dat daar die aantrekkingskracht van het kijken naar geweld en rampen, vandaan komt. We zeggen, ach en wee, en wat vreeeeeselijk, maar ondertussen genieten we van al dat slechte nieuws en maken er zelfs films over en zitten er onder het genot van gezellig naar de bioscoop, of op de bank voor de tv, of lezen in boeken of kranten en op social media echt van te genieten.
Het hele pandemie gebeuren, om maar iets te noemen? We, de egodenkgeest smult ervan, onder de zogenaamde laag van “oh, wat vreeeeselijk!”. Want kijk eens hoe geweldig dit de afscheiding in stand houdt.

Voordat er over kan worden gegaan tot het aangaan van het proces van Ware Vergeving zoals ECIW dit voorstaat, is eerlijk kijken, zonder oordeel naar al de verborgen lagen van het geloof in egodenkgeest een noodzakelijk leerproces.
Het ego heeft ALTIJD 2 kanten die lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan (pijn/vreugde) maar beide als doel hebben: afscheiding van God/Liefde.
Het is noodzakelijk deze beide egodenkgeest kanten in het vizier te krijgen en te zien dat er in de schijnbare vorm op dat dualistische niveau geen zinnige keuze mogelijk is. Dan pas kan gezien worden dat er maar 2 keuzes gemaakt kunnen worden: ego of HG, waarvan er maar één absolute onveranderlijke waarheid vertegenwoordigt en die absolute onveranderlijke waarheid heeft niets met enige (geprojecteerde) vorm in wat voor wereld dan ook te maken.
De geprojecteerde vorm is dan alleen nog belangrijk als hulpmiddel (nu in handen van de keuze voor HG denkgeest) waardoor ik mijn denkgeest keuze kan herkennen en het in plaats van voor het doel van de keuze voor egodenkgeest-doeleinden, nu voor het ene HG denkgeest doel kan laten gebruiken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

<span>%d</span> bloggers liken dit: