Blijf bij de pijn, stay with the pain…

Hardop denken:

… en als ik me dan eenmaal ervaar als afgescheiden van God, zonder dat in eerste instantie bewust te weten, maar te herkennen aan een onderliggend voortdurend rot voelen in allerlei gradaties, dan begint de schijnbare legitieme strijd daar tegen, in de vorm van altijd te moeten vechten tegen het rot voelen en daar in de vorm oplossingen voor vinden. En die eeuwige strijd gaat door tot echt duidelijk is dat het niet werkt.
Ik zie het nu zo duidelijk dat ik altijd aan het zoeken ben naar correctie van het me niet prettig voelen in alle gradaties van een beetje ongemak tot een hel van ellende en alles wat daar tussen zit.
En met maar één doel hoe kom ik hieruit en kan ik me beter gaan voelen. Met als geheim onderliggend ego doel, hoe blijf ik in de pijn, hoe blijf ik afgescheiden van de liefde van God.
Nu de kleine ego succesjes van me tijdelijk beter voelen ook niet meer werken, omdat ze door de mand aan het vallen zijn, blijft over, “stay with the pain, blijf bij de pijn” maar dan aan de hand van J/HG.

Ik zie dat ik eigenlijk altijd aan het vluchten ben voor pijn, dat elke gedachte dat doel heeft, met maar één doel in de pijn vast te blijven zitten. Dat is eigenlijk de ego versie van “stay with the pain, blijf bij de pijn”.
De “werkelijke” uitnodiging is niet bij de pijn te blijven in de vorm, maar bij de pijn te blijven in de denkgeest (de HG/J versie van “blijf bij de pijn”). Blijf bij de bron (de denkgeest), want het lichaam kan geen pijn hebben. Het lichaam is een projectie van de pijn, maar de pijn verlaat niet zijn bron hij is en blijft in de denkgeest altijd, geen uitzonderingen.
Dus “stay with the pain” is bij de pijn blijven in de denkgeest en vandaaruit kijken naar de pijn die zich op het doek uitprojecteert als pijn in een lichaam en me daar bewust van zijn en verder niets “doen”.
En dit eindeloos oefenen en elke volgende gedachte is daar geschikt voor en kan ik leren zien als handreiking vanuit juist gerichtheid om er samen met HG/J naar te kijken. Het enige alternatief is ernaar kijken met ego, meer mogelijkheden zijn er niet.
“Blijf bij de pijn”, terug gaan naar de blauwe stip (de denkgeest), kijken, vergeven.
Elke gedachte weer is een uitnodiging hiertoe.
Ook dat ik dit zit te schrijven om me beter te voelen, het is niet fout, hooguit een OEPS! maar vooral een uitnodiging om het aangeboden geschenk wat achter de pijn verborgen ligt en van HG/J komt (juist gerichtheid) te aanvaarden.

Zo wordt de pijn niet ontkent, niet weggemoffeld, niet groter gemaakt, niet vervangen door een andere pijn, maar gezien voor wat het is, het doel ervan te zien (uit de liefde van God blijven). En daarvoor is het behulpzaam hierbij bijvoorbeeld de hand van J te pakken, als symbool voor juist gerichtheid van denken, zodat ik er anders naar kan leren kijken. Niet door de vorm (de projectie) te veranderen maar door het mezelf vergeven dat ik niets kan veranderen en niet meer wil veranderen aan Waarheid, want deze kan niet veranderen.

En als voormalig Katholiek die nog leerde te biechten leer ik ook kijken naar de ego manier van vergeven, welke altijd met zonde, schuld en boete doen was omkleed. Geniaal staaltje kunst van het afscheiden van de liefde van God, terwijl het leek alsof ik door boete te doen en mijn zonde toe te geven vergeven werd door God en weer even in een goed blaadje stond bij God. Al deze conditioneringen en we hebben ze allemaal elke gedachte weer komen vanzelf aan het licht als de denkgeest eraan toe is en de diepere natuurlijke wil om terug te willen herinneren in de liefde van God onvermijdelijk sterker wordt…
En ook dit zal steeds weer vooraf gegaan worden door enige vorm van zonde, schuld en angst, maar dat zal steeds minder grip krijgen doordat al oefenend de keuze voor steeds weer ego zich langzaam om zal keren in keuze voor HG/J.

Zowel de egodenkgeest als HG denkgeest kunnen elke gedachte gebruiken, maar ik ben ook de waarnemende denkgeest en deze maakt de keuze tussen die twee. Zo zal de keuze voor egodenkgeest zich ook manifesteren in het doen van de Cursus en deze ook gebruiken om mij Annelies het lichaam beter te laten voelen.
Niet “fout”, maar slechts een “OEPS ik doe het weer” het niet serieus nemen en het zien als herinnering terug te keren naar de denkgeest waar ik als waarnemende en keuzemakende denkgeest opnieuw kan kiezen.
Zodoende wordt ik eraan herinnerd dat ik verantwoordelijk ben voor elke gedachte en er niet het slachtoffer van ben.

De denkgeest die wakker is zal zich dan ook niet afvragen, “maar wat moet ik dan in de wereld aan de pijn doen”, want de wakkere denkgeest zal weten dat er geen lichaam is dat pijn heeft en zal zich alleen nog maar willen herinneren terug te keren naar de bron, de denkgeest en weten dat alleen daar de oplossing zich bevindt.
En dat wat er op het scherm gebeurt (de wereld) alleen gezien zal worden als vergevingskans en niets meer of minder dan dat als doel heeft. En de rest volgt vanzelf in het volle vertrouwen dat dat het allerbeste en het meest liefdevolle is voor de hele ene denkgeest.
Ondertussen wordt het weten, de ultieme troost dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is ook sterker en blijft er een troostrijk oefenen olv HG/J over tot het (onvermijdelijk) klaar is.

2 reacties
  1. Trudy zei:

    Dank Annelies. Subliem. Al een paar dagen was ik hier mee “bezig” . Chronisch pijn cliënt. Verschillende aandoeningen maar “te doen” . Bovenal herken ik het steeds wijlen corrigeren beter maken boven accepteren. Zo mooi verwoord door jou. Ik voel hoe waar het is wat je schrijft. En ben blij om de keuze te maken voor J/HG het flits soms door me heen hoe dit egobesef van lijden van me afglijd. Ik weet niet hoe ik dat kan uitdrukken maar het voelt als dichtbij als al aanwezig.
    Veel dank voor dit schrijven en voor al je schrijven. Je talent om het zichtbaar tastbaar te maken.

    Geliked door 1 persoon

    • illusje zei:

      Dank je Trudy,
      Je reactie doet bij mij het besef groeien dat alles met alles op denkgeest niveau met elkaar verbonden is en dat als we ons daarop afstemmen door eerst het er niet op willen afstemmen te vergeven, we vanzelf op denkgeest niveau precies die antwoorden krijgen waar de denkgeest op dat moment aan toe is en tevens daardoor het meest behulpzaam en liefdevol zijn.
      Dank Annelies

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

<span>%d</span> bloggers liken dit: