archiveren

Dagelijks archief: februari 17, 2020

Vanuit waarnemende/keuzemakende denkgeest.
Het observeren verdiept zich.
En daarmee bedoel ik het verschil opmerken tussen de keuze voor waarnemen vanuit  de keuze voor ego denkgeest of waarnemen vanuit de keuze voor Heilige Geest/Jezus denkgeest.
ECIW ontmoet ons (schijnbaar individueel, omdat we dat concept kunnen bevatten en begrijpen) precies daar waar we zijn. Als dat gezien en aanvaard wordt vanuit de keuze voor HG/J denkgeest verloopt het proces van waarnemen en vergeven moeiteloos.
Wordt het gezien van uit de keuze voor egodenkgeest dan loopt het altijd uit op een worsteling.

Als ik bijvoorbeeld gedachtes/emoties van jalouzie, en uitgesloten zijn (om er maar even 2 uit te lichten, maar er zijn er nog veel en veel meer natuurlijk) ervaar, treed automatisch (heb ik opgemerkt) eerst de keuze voor het ego-reflex-mechanisme in werking. Met als middel volledige identificatie met het “mijn” lichaam. Dat kan twee kanten op, en beide kanten komen vanuit het geloof in de ego’s drieenheid: zonde, schuld en angst en dat is duidelijk te voelen.
1. boosheid/weerstand/verdediging: “krijg allemaal het heen en weer, ik heb toch niemand nodig”, “niemand is te vertrouwen”, “ik ben helemaal alleen, iedereen negeert mij” en nog zo wat van die gerelateerde gedachtes die ik waarneem.
2. Sussen/relativeren/goedpraten: “ach, zo erg is het toch niet, gewoon je eigen pad volgen en niet mauwen”, “niet op reageren, negeren”, “het is toch allemaal niet echt, dus reageer er maar niet op”, “Je doet toch de Cursus dan weet je toch wat je moet doen, sukkel, ben je dat nou alweer vergeten”, en nog zo wat van dit soort ego gedachtes.

Dit wordt dus steeds duidelijker opgemerkt na jarenlang oefenen in het leren observeren zonder oordeel. Dus observeren vanuit de keuze voor HG/J denkgeest en steeds minder kiezen voor het observeren vanuit egodenkgeest. Dat is het leerproces wat ECIW aanbiedt.

Het onderscheid, is vooral te herkennen aan de mate van lijden ten gevolgen van welke keuze ik maak.
Als ik vanuit HG verkies te observeren en waar te nemen kijk en voel ik precies zoals de emotie zich voordoet, zonder te sussen/relativeren/goedpraten. Zeg maar de rauwe emotie zien en ervaren. En dat is niet te doen (te pijnlijk) zonder de keuze voor over te stappen naar de andere leraar, de keuze voor HG/J denkgeest.

Ik moet meteen denken aan de duidelijk tekst hierover in ECIW zelf:
(5 en 6 vet gedrukt, omdat deze twee zinnen de sleutel zijn voor mij).

“3.Waar ieder einde vaststaat is er geen keuze. 2Misschien wil je ze liever allemaal proberen, voordat je echt leert dat ze eender zijn. 3De wegen die deze wereld te bieden heeft lijken zeer groot in aantal, maar de tijd zal stellig komen dat ieder gaat zien hoezeer ze op elkaar lijken. 4Mensen zijn gestorven toen ze dit ontdekten, omdat ze geen andere weg zagen dan de paden die de wereld biedt. 5En toen ze inzagen dat die nergens heenleidden, verloren ze hun hoop. 6En toch was dat het moment waarop zij hun grootste les hadden kunnen leren. 7Ieder moet dit punt bereiken, en eraan voorbijgaan. 8Het is inderdaad waar dat in de wereld helemaal geen keuze is. 9Maar dat op zich is niet de les. 10De les heeft een bedoeling, en hierdoor ga je begrijpen waartoe ze dient.

4.Waarom zou je eropuit zijn een andere weg, een andere persoon, of een andere plaats uit te proberen, als je al geleerd hebt hoe de les begint, maar nog niet ziet waartoe ze dient? 2Haar bedoeling is antwoord te geven op de zoektocht die allen moeten ondernemen die nog steeds geloven dat er een ander antwoord te vinden is. 3Leer nu, zonder wanhopig te zijn, dat er in de wereld geen hoop op een antwoord is. 4Oordeel echter niet over de les die hiermee pas is begonnen. 5Zoek in de wereld niet naar weer een andere wegwijzer die weer een andere weg lijkt aan te geven. 6Ga niet langer op zoek naar hoop waar er geen is. (T31.IV.3:1-10,4:1-6)”

Het dringt langzamerhand door dat er wel degelijk een keuze is, en wel uiteindelijk maar één.
Zodra ik waarneem dat ik voor het egodenken heb gekozen, en dat weet ik door mijn gevoel wat ermee gepaard gaat, dan weet ik zo langzamerhand dat ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest opnieuw de keuze kan maken tussen de ego kant van mijn denkgeest of voor de HG/J kant van de denkgeest. MEER KEUZES ZIJN ER NIET.
Keuzes in de vorm, dus over het schijnbare probleem in mijn wereld, bestaan niet, want er is alleen denkgeest die projecteert, dus kan de keuze alleen gemaakt worden op denkgeest niveau, lichamen kiezen niet.
De vorm waarin zich de projectie lijkt uit te spelen krijgt zodoende een compleet omgekeerde functie. De functie van de projectie wordt, het herkennen van de projectie als zijnde komende van de keuze voor het ego (de keuze voor afscheiding dus), en het dan zien als een kans om opnieuw te kiezen (nu voor HG/J denkgeest) en ware vergeving toe te passen in het vertrouwen dat het antwoord dan altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mag zien!

 

 

%d bloggers liken dit: