Ware Vergeving (WV).

Wat ware vergeving NIET is:
WV (ware vergeving afgekort voor het gemak) is niet een manier om van lijden en pijn over iemand of iets af te komen. Want dan moet immers eerst dat wat lijd en dat waarover pijn wordt geleden “echt” gemaakt worden.
Ik is immers niet een “ik” die lijd en pijn voelt over een iemand of iets.
“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5). (In plaats van het woord onvrede kan elk gevoel worden geplaatst, zoals lijden, pijn enz.)

Er is alleen denkgeest en zelfs dat is slechts een concept binnen het “nietig dwaas idee” van het geloof afgescheiden te kunnen zijn van Éénheid, God, Liefde, Waarheid, of hoe je het onnoembare onbestaande maar wilt noemen.

“Onbestaande” schrijf ik. Dus wat er lijkt te gebeuren is dat geprobeerd wordt dat wat onnoembaar en onbestaand, puur non-dualistisch is, in een benoembaar, bestaand concept om te toveren. Maar ook dat is onmogelijk, want wat onbestaand is kan onmogelijk werkelijk bestaand worden, oftewel wat één is kan geen twee worden wat dus niet anders kan resulteren dan in een opnieuw onbestaand onmogelijk concept; denkgeest die zichzelf uit Éénheid kan denken en dat ook nog eens extra “waar” probeert te maken door er lichtbeelden bij te maken (een “ikje” lichaam en een wereld van vormen), waardoor opzettelijk wordt vergeten en verborgen dat zowel de beelden als de projecterende denkgeest volledig onmogelijk en totaal onwaar zijn.

Dus (is de ervaring) WV gebruiken om het “ikje” beter te doen lijken voelen heeft niets met WV te maken en is hetzelfde als wat dan ook in wat voor vorm dan ook als troost te gebruiken.
Daar is niets mis mee, want er kan alleen dat ervaren worden waar de (schijnbare)  denkgeest+projectie op dat moment is, maar het is niet wat WV is.

Wat dan te doen met al dat pijnlijke lijden?

“[Ware] Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.

5.Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God” (WdII.1.4-5).

Het pijnlijke lijden krijgt hierdoor een andere functie, in plaats van het “waar” proberen te maken, wat op zich al lijden en pijn met zich meebrengt, omdat het onnatuurlijk is te proberen afgescheiden te raken van Éénheid, wordt dezelfde pijn en het lijden nu her-gebruikt als WV materiaal en kans. Het lijden en de pijn worden nu nog wel gezien en gezien als een ervaring, een projectie, een lichtbeeld op een scherm, maar niet meer als pijnlijk lijden ervaren.

Onnodig te zeggen dat dit een leerproces is, waarbij de waarnemende/keuzemakende denkgeest stapje voor stapje de enorme drang, met als motor zonde, schuld en angst, gaat doorzien en bereid is het onnodige onmogelijke geloof in zonde, schuld en angst los te laten weken door middel van het leren en toepassen van wat WV is.

Als WV wederom voelt als iets te moeten opofferen, verliezen en opgeven, dan is het geen WV en wordt er wederom gekozen voor voor het ego “veilige” afgescheiden blijven van Éénheid, God, Liefde.

Het mooie van WV is dat niets “fout” is. De keuze (want dat is het, de keuze voor het ego) voor pijn en het lijden is niet “fout”, het is slechts een vergissing van de denkgeest die in de war is en verstrikt is geraakt in de doolhof van afscheidingsgedachten en doelloos rondzwerft in deze doolhof zonder begin en einde en dat kan niet anders worden ervaren als lijden en pijn.
WV neemt, mits overgedragen, deze vergissingen in al zijn schijnbare vormen aan als geschenken en verandert het dolen in de doolhof in een labyrinth waarbij aan de hand van Juist-gerichtheid-van denken en WV een goede afloop onvermijdelijk is.

En natuurlijk speelt WV zich nog steeds af binnen het concept van de droom maar vormt het tegelijkertijd een brug naar het terug herinneren in Waarheid, de uitgang uit het labyrinth van het lijden.

 

4 reacties
  1. letsgoenzo zei:

    Wat je schrijft, lijkt op een eenheidservaring. Een ware zelf die waarneemt en ziet: wat is dat is.

    Je moet door lagen heen en dat doe je door te kijken, ervaren, voelen en alles laten zijn voor wat het is. Meditatie heeft mij daarbij geholpen.

    Denk ook dat we elke dag vergeven

    Wel heel mooi beschreven en herken dit

    Liked by 1 persoon

    • illusje zei:

      Dank je. Ja aangezien er maar één denkgeest, één nietig dwaas idee is, moet elke gedachte en elke ervaring wel resoneren in de hele ene denkgeest en herkend worden, ook al is er de ervaring van een schijnbaar persoonlijk stukje denkgeest.

      Liked by 1 persoon

      • letsgoenzo zei:

        Ja, wie neemt waar? Is het ego gerustgesteld door die diepe ervaringen? Zelf ( illusie) bestudeer ik zelfloosheid. Waar is een bewustzijn, want denkprocessen zit in het brein. Waar zit bewustzijn in?

        Ik denk dat mensen met een BDE dit ervaren hebben. Die weten daar denk ik meer over. Maar goed dat is weer een denkgeest

        Like

  2. illusje zei:

    Mijn ervaring is, en ervaringen lijken schijnbaar heel individueel, hoewel ze altijd op de een of andere manier weer herkenbaar zijn, van wegen, zoals ik al eerder schreef het onveranderlijk één zijn van de denkgeest, is dat het ego (dat “deel” van de denkgeest dat in afscheiding geloofd en zo geprogrammeerd is dat het alleen in afscheidingsgedachten kan denken) altijd alleen maar met angst, in allerlei vormen, kán reageren. Dus dat het ego gerustgesteld kan worden is niet mijn ervaring bij dit soort diepe inzichten. De ego gedachten worden wel zwakker daardoor, omdat besloten wordt ze niet meer zo serieus te nemen, omdat gezien wordt dat ze niet waar zijn en alleen tot doel hebben de afscheiding van Éénheid in stand te houden. Dus de geruststelling komt van het “deel” van de denkgeest dat “weet” en zich wil herinneren. En naarmate het ego steeds minder serieus wordt genomen komt de herinnering aan “Waarheid” steeds sterker weer naar voren, totdat dat het enige is wat overblijft en het ego doordat het niet meer gevoed wordt door het geloof erin vanzelf oplost in het niets, waar het ook uit is voortgekomen.
    Dit klinkt allemaal heel theoretisch en metafysisch, en dat soort weten heeft ook z’n functies, maar is niet genoeg, een universele ervaring is nodig om het vertrouwen in het proces van terug herinneren te doen laten groeien.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: