archiveren

Dagelijks archief: september 23, 2018

Ik wil dit blog uit 2015 graag nog een keer her-bloggen als illustratie van hoe mijn pad met ECIW verloopt.
Ik lijk aan het einde van het blog te zeggen dat ik toen een staat van stabiel geluk had bereikt, dat voelde ook zo. Nu weet ik dat het slechts een soort rust moment was binnen het hele proces, waarvan ik nu weet dat ik (dus ook “we”) gewoon geen idee hebben van hoe het proces van terug herinneren verloopt.
Het was slechts een tussenstop tot de denkgeest klaar was om weer verder te gaan.
Door het groeiende vertrouwen in de leiding die ik wilde volgen, de leiding van Jezus/de Heilige Geest, was de denkgeest klaar voor een volgende fase in het proces, dat tot op de dag van vandaag door gaat en waar van ik geen idee heb hoe het zal verlopen en wanneer het klaar is.
En dat is goed, want dat wat zich afvraagt hoe lang duurt het nog en wat gaat er nog allemaal gebeuren is dat deel van de denkgeest dat vorm-gericht wil denken en in ruimte en tijd geloofd; de egodenkgeest.
Het dringt steeds meer door dat in elke gedachte zowel ego als HG aanwezig is en dat het deel wat kan waarnemen en dan vooral oordeelloos waarnemen steeds sterker wordt en daardoor meer durft te kijken en meer durft toe te laten.
En dat is nodig om ware vergeving te kunnen laten toepassen.
En ik weet nu heel zeker dat de “ik” niets weet, omdat de “ik” niets kan weten, omdat het een “nietig dwaas idee” is en een verdediging tegen Waarheid is, een verdediging tegen de Liefde van God, een niet toereikende beschrijving van wat niet te beschrijven valt.
Vol Vertrouwen “Verder”…

illusje

Gelukkig zijn!, vrolijk zijn!, aardig zijn!, riep mijn vader altijd als ik weer eens niet geluk en vrolijkheid uitstraalde…
Een uitspraak die mij altijd wit-heet maakte.
Tot mijn pubertijd was ik een vrolijk meisje dat bijna dagelijks wel een keer de slappe lach had samen met mijn vriendinnetjes. Ik lachte gewoon alles weg wat me dwars zat en dat werkte best goed.

Totdat de hormonen toesloegen, een heel effectieve projectie van de egodenkgeest die zich ook steeds sterker ontwikkelde ten einde de verdwaalde denkgeest vooral nog dieper in de egodenkgeest te verankeren.
En dat lukte heel goed, ik trok een sluier van somberheid over me heen, en alles leek ineens donker,  moeizaam en een groot gevecht. Ik werd, zeg maar behoorlijk gothic, met een donker spiritueel tintje. Donkere mystiek trok mijn aandacht, was dol op kerkhoven, en orgel spelen in een donkere kerk, waar de vleermuizen rondvlogen.
Ik had dag…

View original post 1.001 woorden meer

%d bloggers liken dit: