Hardop denken, een intern gesprek.

Even hardop denken… gesprek met “mezelf”.
Is het eigenlijk echt wel zo dat ik (en iedereen) leert van leraren, spirituele meesters, boeken enz.?
Natuurlijk binnen het concept van de droom lijkt dat zo te zijn, maar staat dat niet voor iets anders op een veel dieper, of beter onbewuster niveau en is het zogenaamde “leren” en onderwijzen wat we op droomniveau ervaren eigenlijk enkel en alleen “herinneren” wat met opzet vergeten moet worden?

Het “herinneren” wat vergeten moet worden is onvermijdelijk. Iets wat vergeten wordt is niet “weg”. Waarheid, Eénheid, God, Liefde oftewel het Onveranderlijke buiten het concept ruimte en tijd is niet verdwenen, maar slechts vergeten. Alles op droomniveau, dus de wereld, “mijn” leven is de sluier van vergetelheid die voor Waarheid, Eénheid, God, Liefde wordt opgetrokken, met als enig doel dat wat Onveranderlijk is te vergeten (God dank tijdelijk).
Het herinneren kan dus alleen uitgesteld worden, niet afgesteld.

Dit gedacht hebbende is er de gedachte dat de manier waarop het herinneren plaatsvindt er eigenlijk niet toe doet. Dit betekent dat een vraag als, “zou ik hier ook mee bezig geweest zijn als ik ECIW niet tegengekomen was in mijn leven”, er niet toe doet eigenlijk.
Waarom niet? Nou, “vergeten” is een concept dat op het non-dualistische Waarheidsniveau geen enkele betekenis heeft.
Het heeft alleen betekenis op het niveau waarop “vergeten” betekenis heeft, het dualistische niveau, wat als doel heeft Waarheid, Eénheid, te vergeten en te ontkennen én vervolgens het ontkennen te vergeten.

Echter als het onvermijdelijke “herinneren” niet meer te stoppen is, doordat het “vergeten” als wapen tegen “herinneren” en Waarheid, Eenheid, onvermijdelijk zwakker wordt, maken de herinneringen vanuit de onvermijdelijk terugkerende herinnering aan Waarheid, Eénheid, “gaten”, “hiaten” in de droom van vergetelheid.
Dit kan eruit zien binnen het concept van de droom, als het tegen het lijf lopen van ECIW (of wat anders).
Dat betekent dus alleen maar dat de denkgeest het “vergeten” moe is, het niet meer vol kan houden en er aan toe is terug te herinneren uit het “vergeten”, terug in Waarheid, Eénheid. En dat is onvermijdelijk, want er heeft nooit een echt “vergeten” uit Waarheid, Eénheid plaatsgevonden.

Als ik deze gedachtegang volg betekent dat ook dat er eigenlijk geen rangorde is in “herinneren”. Dat kan wel zo lijken binnen het concept van de droom, maar niet voor het onvermijdelijk “herinneren” terug in Waarheid, Eénheid.

Deze gedachtes kwamen op toen ik zat te denken over de schijnbaar verschillende spirituele paden met bijbehorende leraren die gevolgd kunnen worden, welke verschillende beoordeeld en veroordeeld worden op grond van “juistheid” of “onjuistheid”.

Het maakt niets uit, “herinneren” is onvermijdelijk en hoe dat ogenschijnlijk lijkt te gaan binnen het concept van de droom doet er niet toe.
De denkgeest die eraan toe is te “herinneren” zal alles binnen het concept van de droom gaan zien als “herinnering” voor wat vergeten moest worden ten einde de afscheiding in stand te houden.

“Herinneren” is onvermijdelijk, omdat er uiteindelijk niets te herinneren valt, behalve dat “vergeten” onmogelijk is.

Zolang er gedacht wordt dat er een “ik” is die zich moet gaan herinneren wat het vergeten is en daarvoor de juiste paden en de juiste leraren moet gaan zoeken blijft het ronddolen in de doolhof van het vergeten veilig beveiligd tegen het “herinneren”.

Kortom voor het “herinneren” hoeft niets gedaan te worden door het “ikje” dat juist bedacht is om te vergeten en dus niets anders kan dan die functie vervullen.
En het “vergeten” van het “ikje” ziet eruit als een “ikje” dat oordeelt en veroordeelt over andere “ikjes”, welke niets anders zijn dan de eigen projecties (van angst en schuld) met als enig doel afgescheiden te blijven van Waarheid, Eénheid en in het vergeten te blijven.

De gedachte dat ik door iets of door iemand echt verder ben geholpen op mijn pad is alleen maar de opdringende onvermijdelijkheid van het “herinneren”, waar deze projecties een uiting en symbool van zijn.

En dit is niet degenererend of verzwakkend of als teleurstellend bedoelt, maar juist een dieper inzicht in de onvermijdelijkheid van het “herinneren” wat in Werkelijkheid nooit vergeten kan zijn.
Ik ben heel blij en dankbaar met alles wat “mij” lijkt te helpen met “herinneren”, maar deze realisatie helpt ook alles in het juiste licht te bezien en niet de bepaalde vormen, zoals leraren en boeken als iets werkelijk bestaand wat komt en gaat te zien en daar bepaalde (on)ware waarden aan te hechten. De enige waarde van paden, leraren, boeken enz. is dat ze symbool staan voor het onvermijdelijke “herinneren”, omdat dat de “taal” is welke verstaan kan worden binnen het concept van de droom. Dat is de enige functie van deze hulpmiddelen.

Verder is de denkgeest precies waar deze is, altijd precies op het juiste moment. De denkgeest kan niet op het verkeerde pad zitten of op het juiste, het is daar waar deze is, schijnbaar op weg naar waar het nooit uit is weggeweest.

Leuk hè? uh, ja eigenlijk wel ja…
KOFFIE!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: