Het draaiboek: “Een nietig dwaas idee”

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.” (T27.VIII.6:2-3)

En dat ene “nietig dwaas idee”, dwaas omdat het onmogelijk is, maar toch geloofd wordt, en serieus genomen, explodeert elke keer als het weer serieus en als waar wordt gezien, in alle scripts die maar mogelijk zijn, schijnbaar mogelijk gemaakt door de wens afgescheiden denken te kunnen en willen zijn van Eénheid, Waarheid, Liefde, God.

Dus ook al lijkt het zo te zijn dat alles in tijd en ruimte plaatsvindt, DAT IS NIET ZO.
Alles gebeurt tegelijkertijd en is al gebeurt als dat ene “nietig dwaas idee”, en dat ene “nietig dwaas idee” herhaald zich eindeloos ieder keer dat dat ene “nietig dwaas idee” serieus genomen wordt. Dat ene “nietig dwaas idee” explodeert, door het serieus te nemen in miljarden variaties op dat ene “nietig dwaas idee”. Het (persoonlijke) script lijkt daardoor een keuze te zijn, maar de enige keuze die telkens weer gemaakt wordt is de keuze voor dat ene “nietig dwaas idee” in en door de denkgeest.

Het maakt daarom niet uit of een schijnbare ik in mijn schijnbaar persoonlijke script nu voor rechts, links, onder of boven of voor welke schijnbare keuze dan ook kiest, het is en blijft de keuze voor het ene “nietig dwaas idee”, hoe het er ogenschijnlijk ook uit mag zien.

De onmogelijke keuze voor het ene “nietig dwaas idee” is juist door zijn onmogelijkheid herkenbaar aan de pijn die het doet. Het lijkt alsof de pijn, het lijden, maar ook tijdelijke vreugde, komt door wat zich in het persoonlijke script lijkt af te spelen. DAT IS NIET ZO.
(Les 5 Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk).
De enige tevens onmogelijke oorzaak van pijn, lijden, kortstondige vreugde, en nog honderden andere tijdelijke voorbijgaande emoties en gevoelens van klein tot ondraaglijk, is dat het onmogelijk is afgescheiden te raken van Waarheid, maar het toch serieus wordt genomen en geprobeerd, steeds maar weer en daarom ervaren als pijnlijk:

“4Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste
geval volslagen onverdraaglijk wordt. 5Je mag dan veel pijn kunnen verdragen,
maar daaraan is een grens. 6Uiteindelijk begint iedereen in te zien,
hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. 7Wanneer dit inzicht vastere
grond krijgt, wordt het een keerpunt. 8Dit laat geestelijke visie uiteindelijk
opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen.
9Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus
wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden.
10Maar de uitkomst is zo zeker als God” (T2.III.3:4-10).

En tegelijkertijd door de onmogelijkheid van dit ene “nietig dwaas idee”, staat de uitkomst vast:

“Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard.
2Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit
in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval. 3Je kunt
tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal
afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren” T2.III.3:1-3).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: