Dagelijks archief: juni 17, 2017

Hieronder een vraag en antwoord uit de Q & A lijst van de Foundation for A Course in Miracles , die goed aansluit bij mijn blog van gisteren, “Alles is al gebeurt…”.
Met daaronder de Nederlandse vertaling te vinden op de website van
V&A – vraag 37


Q #37: This question is an edited combination of two separate questions that were submitted on the theme of CHOICE and PREDETERMINATION or destiny in A Course in Miracles:

As I understand it, in this dream of separation my only real choice is which teacher I choose in every situation I find myself: the ego or the Holy Spirit. As for the dream itself, we are told that the script is already written. But I wonder, can I, as the dreamer of the dream, change the dream in terms of the specific events that unfold. Or can I change the dream only in terms of my perspective on the situation? In other words, is everything that I’m experiencing predestined when it comes to situations and relationships, etc.? That would mean that I’m walking through an old dream of separation, like watching an old movie, that my marriage could never have lasted longer than it did, I could never have had more than the number of children I have now, and the relationship I’m in now is already fully defined in terms of time, etc. As I’m given the opportunity to ‘save time’ by choosing the Holy Spirit as my teacher, it would mean only that I’m allowed to skip certain parts of the story. Is it like this?

But it also seems that the Course encourages us not to exchange an unholy relationship for yet another unholy relationship with someone else, as we search for happiness we will never find outside of ourselves, but instead to make the relationship we are in a holy one. This seems to indicate that we do have choices in terms of the story, the people we’re meeting, etc. So then there could be several possible versions of my lifetime. One might include two or more briefer marriages with different spouses while another might involve remaining in the same marriage for many years. But Jesus says that nothing is left to coincidence and that every meeting is planned. Or does the form simply not matter and do I just see shadows, projecting my own images on them? But then why is it that the script of my life, if it is already determined, seems to have such a significant effect on other people’s lives?

Jesus also says that what we see is the judgment we first passed on ourselves, and outside of that there is no world. Does that mean that, for example, if there is a war between the United States and Iraq, I could have done something to stop it? Did it already happen and was it corrected, so that if I’m seeing a war instead of peace, does that mean that my mind still needs to be corrected because I am still choosing the wrong teacher? Or could I have done nothing to avoid the war and do I just choose which teacher with whom to view the events. And would I see nothing but innocence on both sides if I choose the Holy Spirit?

A: To address completely all the questions and issues you’ve raised could take a book (and there is a book, A Vast Illusion: Time According to A Course in Miracles by Kenneth Wapnick, which you may find helpful to amplify some of the points that we’ll address briefly here).

The Course does say that our only real choice is between the ego and Holy Spirit, the emphasis being on “real.” But within the dream, there are nearly an infinite number — although not infinite, only nearly infinite, because the ego can not make anything that is either infinite or eternal (T.4.I.11:7) — of alternatives we can choose among at the level of form. But their underlying content is all the same — sin, guilt and fear – and so the Course emphasizes that there is no real choice among alternatives that are really all the same. Meaningful choice can be made only on the level of content and so the only real choice is between the guilt and fear of the ego and the forgiveness and love of the Holy Spirit. So, yes, there are many different forms or sequences of events that our lives may take as a result of our seeming choices, but so long as we are choosing with the ego, believing that happiness can be found outside ourselves, nothing will really change, although our circumstances and relationships may alter significantly. By the way, the Course does not actually encourage us to remain physically in a relationship in order to make it holy — it never advises us on the level of specifics or form. When it cautions us about “getting rid of your brother” (T.17.V.7:2), it is speaking of how we are perceiving our brother in our mind, including in particular all of the special fantasies we have associated with him that are no longer being fulfilled.

Now the Course also says, as you remark, that the script is already written (W.pI.158.4:3) and that everything in time has already happened, so that our lives are nothing more than seeing “the journey from where it ended, looking back on it, imagining we make it once again; reviewing mentally what has gone by” (4:5). And while Jesus says that nothing happens by chance, he is clearly attributing the responsibility for choice for all the experiences of our lives to our own mind (T-21.II.3:1,2,3). But this does not mean that everything in our lives is predetermined, that the sequence of events is fixed. We are always choosing from an array of many possible events that have all already occurred, but the unique sequencing and the vast number of past events we’re choosing from, combined with our repressing any memory of any of them and our belief that time itself is both real and linear, add to the feeling that it is all new. And this is all part of the ego defense to mislead us into believing something new and meaningful is happening in our lives, reinforcing the foolish hope that somehow this time our ego choice in the world of form will have a better outcome.

To understand the seeming effect of our lives on each other, we need to step back and look from outside the dream of the world, and return our attention to the mind where all choices are really being made. The nearly infinite number of possible events in time was written in one instant by the one (collective) mind, joined with the ego, before the fragmentary projection out into the world of separate individuals and lives seemed to happen. As Jesus explains, “time but lasted an instant in your mind, with no effect upon eternity. And so is all time past…The tiny tick of time in which the first mistake was made, and all of them with that one mistake” (T.26.3:3,4,5, italics added).

Now my individual dream is separate and can not truly be shared with anyone else. But since all minds are joined, any decision that I make to interact as a body with you, or that you make to interact as a body with me, must always reflect an agreement we both have made together, at the level of mind outside of time and space, to replay certain events in time and space that have already happened. And this joint agreement must be kept buried in our unconscious if it is to be effective in supporting the ego’s purpose of separation and victimization.

Jesus speaks of this joint decision, specifically in the context of our agreement to be hurt by each other, as “the secret vow that you have made with every brother that would walk apart.…Unstated and unheard in consciousness…it is a promise to another to be hurt by him, and to attack him in return.…so that [the body] will suffer pain. It is the obvious effect of what was made in secret, in agreement with another’s secret wish to be apart from you, as you would be apart from him. Unless you both agree that is your wish, it can have no effects” (T.28.VI.4:3,6,7; 5:1,2,3). This hidden joint agreement to seem to be affected by each other must be the case, for otherwise we would be the victim of each other’s decisions. While this joint agreement about form is true at a metaphysical level, at a practical level it is much more helpful to focus on the fact that in the world, as the physical self with which I identify, I am not able to control what others do, but I nevertheless always have a choice about how I will perceive what is happening in my life. I can decide which teacher I will invite in, and whether I will see my peace of mind as dependent only on my own choice — as the Holy Spirit would teach — or whether I choose to see others as having power to take away my peace of mind — accepting the ego’s teaching that I can be victimized and therefore am not responsible for how I feel.

As to whether or not a healed mind sees war and has any choice about it, it is apparent that Jesus recognizes the conflicts of our ego — he spends a great deal of the Course pointing out the ego’s sick dynamics to us — but that does not mean his mind is not healed. What is important is that he is not judging us as he uncovers our ego’s machinations. He sees everything as either an extension of love or a call for it (T.12.I.3:1,2,3,4). When we are joined with Jesus in our minds, we will see any conflict in the world, at either an individual or an international level, in that same light. We will not deny what our eyes see, but our interpretation will be different from the world’s interpretation. In the context of sickness, the Course observes that “the body’s eyes will continue to see differences. But the mind that has let itself be healed will no longer acknowledge them. There will be those who seem to be ‘sicker’ than others, and the body’s eyes will report their changed appearances as before. But the healed mind will put them all in one category; they are unreal” (M-8.6:1-4). And this healed perception can arise only after our mind has released its belief in the value of conflict and war as a means for projecting the guilt of separation outside of our own mind. We may have agreed to participate in a collective dream where an external war is played out in order to reinforce the ego’s perception of the world as one of victims and victimizers – but we can in any instant ask for help, first recognizing the ego’s purpose for war and then deciding we no longer wish to reinforce that insanity in our own mind. And before we would see innocence on all sides of the conflict, we would first see the insanity on all sides, and recognize it is the same insanity we share with everyone else when we are identified with the ego.


(Nederlandse vertaling)

V#37: Wat zegt de Cursus over keuze versus lot of voorbeschikking?

Zoals ik het begrijp, is mijn enige werkelijke keuze in deze droom van afscheiding, welke leraar ik kies in iedere situatie waarin ik me bevind: het ego of de Heilige Geest. Wat de droom zelf betreft is het draaiboek al geschreven. Ik vraag me af of ik, als de dromer van de droom, de specifieke gebeurtenissen in mijn droom kan veranderen. Of kan ik in de droom alleen mijn perspectief op de situatie veranderen? Met andere woorden: zijn alle situaties die ik ervaar en relaties die ik heb voorbestemd? Dat zou betekenen dat ik door een oude droom van afscheiding loop, alsof ik naar een oude film kijk; dat mijn huwelijk nooit langer had kunnen duren dan het deed, dat ik nooit meer kinderen zou kunnen hebben dan ik nu heb en dat de duur van mijn huidige relatie al volledig is bepaald. Nu ik de gelegenheid krijg om tijd te besparen door voor de Heilige Geest als leraar te kiezen, betekent dat alleen dat ik bepaalde delen van het verhaal mag overslaan. Begrijp ik dat zo goed?

Het lijkt ook alsof de Cursus ons aanmoedigt om een onheilige relatie niet in te ruilen voor een onheilige relatie met iemand anders. Want dan zoeken we naar geluk dat we nooit buiten onszelf zullen vinden. In plaats daarvan kunnen we de relatie die we hebben heilig maken. Dit lijkt aan te geven dat we een keuze hebben wat betreft het verhaal, de mensen die we ontmoeten enz. Dus dan zijn er verschillende versies van mijn leven mogelijk: de ene met twee of meer korte huwelijken met verschillende echtgenotes en de andere versie met één langdurig huwelijk. Maar Jezus zegt dat niets aan het toeval is overgelaten en dat iedere ontmoeting gepland is. Of doet de vorm er niet toe en zie ik alleen maar de schaduwen van mijn eigen projecties op hen? Maar waarom is het dan zo dat het draaiboek van mijn leven, zo’n belangrijk effect lijkt te hebben op de levens van andere mensen, als het allemaal al bepaald is?

Jezus zegt ook dat wat we zien het oordeel is dat we eerst over onszelf hebben geveld, en dat er buiten ons geen wereld is. Betekent dat bijvoorbeeld dat ik iets had kunnen doen om de oorlog tussen de Verenigde Staten en Irak te stoppen? Is het zo dat het al heeft plaatsgevonden en gecorrigeerd is? Zodat, wanneer ik oorlog zie in plaats van vrede, dat betekent dat mijn denkgeest nog steeds correctie nodig heeft omdat ik nog altijd de verkeerde leraar kies? Of had ik niets kunnen doen om de oorlog te voorkomen en kies ik alleen de leraar met wie ik naar de gebeurtenissen kijk? En zie ik niets dan onschuld aan beide zijden als ik kies voor de Heilige Geest?

A: Het zou een heel boek beslaan om al deze vragen en onderwerpen volledig te beantwoorden. (Er is een boek: A Vast Illusion: Time According To A Course in Miracles van Kenneth Wapnick, dat behulpzaam kan zijn bij verdere uitleg van sommige punten die we hier kort zullen behandelen.)

De Cursus zegt dat onze enige werkelijke keuze, de keuze is tussen het ego en de Heilige Geest – met de nadruk op werkelijke. Maar binnen de droom zijn er bijna een oneindig  aantal alternatieven waaruit we kunnen kiezen op het niveau van vorm. Het aantal is niet echt oneindig, maar bijna oneindig, omdat het ego niets kan maken dat oneindig of eeuwig is (T4.I.11:7). Maar de onderliggende inhoud is steeds hetzelfde: zonde, schuld en angst. En dus benadrukt de Cursus dat er geen echte keuze is tussen alternatieven die in werkelijkheid allemaal hetzelfde zijn. Een betekenisvolle keuze kan alleen gemaakt worden op het niveau van inhoud en de enige werkelijke keuze is dan ook die tussen de schuld en angst van het ego en de vergeving en liefde van de Heilige Geest.

Dus inderdaad, er zijn veel verschillende mogelijkheden in ons leven, wat betreft de vorm van gebeurtenissen en de volgorde ervan, die het resultaat zijn van onze zogenaamde keuzes. Maar zolang we kiezen met het ego, en geloven dat geluk buiten onszelf gevonden kan worden, verandert er niet echt iets, ook al kunnen onze omstandigheden en relaties ingrijpend veranderen. De Cursus moedigt ons overigens niet aan om fysiek in een relatie te blijven om deze heilig te maken – hij adviseert ons nooit op het niveau van vorm. Wanneer hij ons waarschuwt voor de wens “je van je broeder te ontdoen” (T17.V.7:2), spreekt hij over de wijze waarop we onze broeder waarnemen in onze denkgeest en in het bijzonder over de speciale fantasieën die we over hem hebben, welke niet meer vervuld worden.

Nu zegt de Cursus ook, zoals je opmerkt, dat het draaiboek reeds geschreven is (WdI.158.4:3)en dat alles in de tijd voorbij is, zodat ons leven niet meer is dan een reis waarop wij terugkijken:“Want wij zien de reis slechts vanaf het punt waarop ze eindigde en kijken erop terug, terwijl we ons inbeelden dat we haar nog eens maken; en we zien mentaal opnieuw wat is voorbijgegaan” (Wdl.158.4:3). En wanneer Jezus zegt dat niets toevallig is, schrijft hij duidelijk de verantwoordelijkheid voor de keuze van alle ervaringen in ons leven toe aan onze eigen denkgeest (T21.II.3:1-3). Maar dat wil niet zeggen dat alles in ons leven voorbestemd is en dat de opeenvolging van gebeurtenissen vaststaat. We kiezen altijd uit een serie van vele mogelijke gebeurtenissen die al voorbij zijn. Maar de unieke opeenvolging en het enorme aantal van voorbije gebeurtenissen waaruit we kiezen, gecombineerd met het feit dat we iedere herinnering aan elk ervan onderdrukt hebben en denken dat tijd zowel werkelijk als lineair is, dragen bij aan ons gevoel dat het allemaal nieuw is. En dit is allemaal onderdeel van de verdediging van het ego om ons te misleiden, zodat we geloven dat er iets in ons leven gebeurt dat nieuw en betekenisvol is. En dat versterkt de dwaze hoop dat op een of andere manier dít keer onze ego-keuze in de wereld van vorm beter zal uitpakken.

Om het ogenschijnlijke effect, dat ons leven heeft op het leven van een ander, te begrijpen, moeten we een stap terug doen en van buiten de droom naar de wereld kijken, en onze aandacht terugbrengen naar de denkgeest waar iedere keuze in werkelijkheid gemaakt wordt. Het bijna oneindige aantal mogelijke gebeurtenissen in de tijd, werd geschreven in één enkel moment door de ene (collectieve) denkgeest, verbonden met het ego, voordat de fragmenterende projectie op de wereld van afgescheiden individuen en levens leek plaats te vinden. Zoals Jezus uitlegt:”De tijd heeft in jouw denkgeest slechts een ondeelbaar ogenblik geduurd, zonder enig effect op de eeuwigheid. En zo is alle tijd voorbij… het nietig tikje tijd waarin de eerste vergissing werd begaan, en alle andere in die ene” (T26.V.3:35, cursief toegevoegd).

Mijn individuele droom is afzonderlijk en kan niet werkelijk gedeeld worden met iemand anders. Maar omdat alle denkgeesten verbonden zijn, moet iedere beslissing die ik neem om als een lichaam met jou om te gaan, of die jij neemt om als een lichaam met mij om te gaan, een overeenkomst weerspiegelen die we samen gemaakt hebben, op het niveau van de denkgeest buiten tijd en ruimte, om bepaalde gebeurtenissen die al voorbij zijn opnieuw af te spelen. En deze gezamenlijke overeenkomst moet verborgen blijven in ons onderbewustzijn om zo het egodoel van afscheiding en slachtofferschap te ondersteunen.

Jezus spreekt van deze gezamenlijke beslissing, met name in de context van onze overeenkomst om door elkaar gekwetst te worden, als “de geheime gelofte die jij hebt afgelegd, met elke broeder die zijn eigen weg wil gaan… onuitgesproken en onvernomen in het bewuste… het is een belofte aan een ander om door hem te worden gekwetst, en hem aan te vallen in ruil daarvoor… zodat [het lichaam] pijn zal lijden. Ze is het onmiskenbare gevolg van wat in het geheim werd gesmeed, in overeenstemming met de geheime wens van een ander om van jou gescheiden te zijn, zoals jij van hem gescheiden wilt zijn. Als jullie er niet allebei mee instemmen dat dit jullie wens is, kan die geen gevolgen hebben” (T28.VI.4:3.6.7;5:1-3). Deze verborgen overeenkomst om schijnbaar door elkaar beïnvloed te worden, moet wel het geval zijn, want anders zouden we slachtoffer van elkaars beslissingen zijn. Deze gezamenlijke afspraak over de vorm is waar op het metafysische niveau. Maar op het praktische niveau is behulpzamer om je focus te leggen op het feit dat je in de wereld, als het psychologische zelf waarmee je geïdentificeerd bent, geen controle hebt over wat anderen doen, maar dat je wel altijd een keuze hebt in hoe je kijkt naar de gebeurtenissen in je leven. Je kunt kiezen welke leraar je uitnodigt, en of je je innerlijke vrede ziet als uitsluitend afhankelijk van je eigen keuze, zoals de Heilige Geest onderwijst. Of je kiest voor de waarneming dat anderen de macht hebben jou te beroven van je innerlijke vrede, en aanvaardt daarmee het onderwijs van het ego dat je tot slachtoffer gemaakt kunt worden en dat je niet verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt.

Je vraagt of een genezen denkgeest oorlog ziet en hierin enige keuze heeft. Het is overduidelijk dat Jezus de conflicten in ons ego herkent. Een groot deel van de Cursus gebruikt hij om ons te wijzen op de zieke dynamieken van het ego. Maar dat wil niet zeggen dat zijn denkgeest niet genezen is. Wat belangrijk is, is dat hij niet over ons oordeelt terwijl hij onze ego-intriges blootlegt. Hij ziet alles als ofwel een uitbreiding van liefde ofwel een roep om liefde (T12.I.3:1-4). Wanneer we verbonden zijn met Jezus in onze denkgeest, zullen we ieder conflict in de wereld, zowel op persoonlijk als op internationaal niveau, in datzelfde licht zien. We ontkennen niet wat onze ogen zien, maar onze interpretatie zal anders zijn dan de interpretatie van de wereld. In de context van ziekte, merkt de Cursus op: “De ogen van het lichaam zullen verschillen blijven zien. Maar de denkgeest die zichzelf heeft laten genezen, zal ze niet langer erkennen. Er zullen er zijn die ‘zieker’ lijken dan anderen en de ogen van het lichaam zullen hun uiterlijke veranderingen als tevoren blijven melden. Maar de genezen denkgeest zal ze allemaal in één categorie onderbrengen: ze zijn onwerkelijk (H8.6:1-4). En deze genezen waarneming kan alleen tot ons komen nadat onze denkgeest zijn geloof in de waarde van conflict en oorlog – als middel om de schuld over de afscheiding buiten onze eigen denkgeest te projecteren – heeft losgelaten. We hebben erin toegestemd om te participeren in een collectieve droom, waarin een uiterlijke oorlog uitgespeeld wordt om de waarneming van het ego van een wereld van slachtoffers en daders te versterken. Maar we kunnen ieder moment om hulp vragen, door eerst het doel van het ego voor oorlog te herkennen en vervolgens te besluiten dat we die waanzin niet langer in onze eigen denkgeest willen versterken. En voordat we de onschuld zien van alle betrokkenen bij het conflict, zien we eerst de waanzin van alle betrokkenen bij het conflict, en zien we in dat dit dezelfde waanzin is die wij met iedereen delen wanneer we ons identificeren met het ego.



%d bloggers liken dit: