archiveren

Maandelijks archief: mei 2017

illusje

“Freud’s mistake was in thinking the problem was ‘what’ a person dissociates – that there is something rotten there that must be looked at. He failed to recognize that there is nothing rotten. In contrast to Freud, Jesus says, to repeat this central point, that the problem is not ‘what’ we dissociate but ‘that’ we dissociate. In other words, it does not matter what we split off and what we do not want to look at. The problem is simply that we are splitting off, that we are actively choosing to separate. This is where the guilt is, because it is reminiscent, as is everything in the world, of the original splitting off from our Source. Similarly, defenses are not the problem; it is the idea that we think we need defenses that is the problem. It makes no sense, after all, to defend against a problem that is not…

View original post 174 woorden meer

“Freud’s mistake was in thinking the problem was ‘what’ a person dissociates – that there is something rotten there that must be looked at. He failed to recognize that there is nothing rotten. In contrast to Freud, Jesus says, to repeat this central point, that the problem is not ‘what’ we dissociate but ‘that’ we dissociate. In other words, it does not matter what we split off and what we do not want to look at. The problem is simply that we are splitting off, that we are actively choosing to separate. This is where the guilt is, because it is reminiscent, as is everything in the world, of the original splitting off from our Source. Similarly, defenses are not the problem; it is the idea that we think we need defenses that is the problem. It makes no sense, after all, to defend against a problem that is not there.”
Ending Our Escape From Love – Kenneth Wapnick, Page 47.

“Freud maakte de vergissing om te denken dat het probleem datgene was wat iemand dissocieert – dat er een rotte plek is waarnaar gekeken moet worden. Hij zag niet in dat er geen rotte plek is. Om dit centrale punt nog eens te herhalen, Jezus zegt in tegenstelling tot Freud dat het probleem niet is wat we dissociëren maar dat we dissociëren. Met andere woorden, het maakt niet uit wat we afgesplitst hebben en waar we niet naar willen kijken. Het probleem is eenvoudig dat we afsplitsen, dat we er daadwerkelijke voor kiezen om afgescheiden te zijn. Daar ligt de schuld, omdat dit, evenals alles in de wereld, ons herinnert aan de oorspronkelijke afsplitsing van onze Bron. Zo zijn verdedigingen evenmin het probleem; het probleem is de overtuiging dat we denken verdedigingen nodig te hebben. Het heeft per slot van rekening geen zin om je te verdedigen tegen een probleem dat niet bestaat.”
Je vlucht voor liefde loslaten – Kenneth Wapnick, pagina 43.

Image may contain: 1 person, sitting, ocean and text

Twijfel gaat nooit over waar ik denk dat ik over twijfel.
Twijfel, of elke andere gedachten die een gevoel oproept is altijd alleen maar een egoreflex, die als enige functie heeft de denkgeest af te leiden van de bron (de gedachte, gedacht door de denkgeest en niet het lichaam) en zodoende de afscheiding in stand houdt. Dat is de enige eerste functie van elk gevoel dat lijkt te worden veroorzaakt door iets buiten mij en in mij door “mijzelf” als lichaam.

Het goede nieuws is dat dit in eerste instantie egomechanisme en functie, anders gebruikt kan worden, namelijk door eerst terug te gaan naar de bron, de denkgeest.
En daardoor te erkennen dat (bijvoorbeeld) de twijfel over iets buiten mij niet de oorzaak is, maar de gedachte, de twijfel, los van het iets buiten mijzelf op zich. En dan kan er opnieuw gekozen worden of deze gedachte die vanuit de eerste egoreflex alleen maar dient om in de afscheiding te blijven geloven opnieuw deze functie mag krijgen of dat er voor de andere functie, die van terug herinneren in wat Waar is (Eenheid, God, Liefde) kan worden gekozen, waarbij de eerste optie de keuze voor het ego verhaal en functie kan worden vergeven.

Dit lijkt in het begin wat omslachtig allemaal, maar als dit maar vaak genoeg wordt geoefend, en oefenmateriaal zat, dan zal het uiteindelijk net zo’n reflex worden als voorheen de ego reflex die automatisch en pijlsnel voor afscheiding koos.

Dus in de praktijk, de aankoop die ik net deed en de twijfel die even later de kop op stak, ging niet over de twijfel over de aankoop, maar was gewoon weer het serieus nemen van de egoreflex (in dit geval gevoeld/ervaren als twijfel) die het weer even overnam met als enig doel, de denkgeest in de afscheiding te doen laten blijven geloven.
En dat inzicht komt alleen als ik “twijfel” als afscheidingsmechanisme vergeef en dat heeft niets te maken met twijfel over de aankoop. Ik vergeef niet de twijfel over de aankoop, maar alleen “twijfel”.  En de rest wat het dan ook is zal automatisch volgen, maar nu vanuit totale Vrijheid van denken.

Dit voorbeeld kan op elk gevoel wat schijnbaar veroorzaakt wordt door “iets” buiten of in een “mij” worden toegepast.

 

 

 

Zolang er nog de ervaring is van ervaren van wat dan ook is er nog de keuze voor pseudo waarheid (dualisme) boven wat werkelijk Waar is (non-dualisme).
En elke ervaring die altijd voortkomt uit de wens iets anders te zijn dan Waar, komt voort uit angst voor wat Waar is.
Nu is er vandaag de ervaring van een “ik” die lijkt te bestaan, die aan het stressen is als een konijn in doodsangst.
Om allerlei zogenaamd aanwijsbare legitieme redenen die lijken te gebeuren binnen de ervaring, de eigen verzonnen pseudo waarheid, is er de ervaring van rond stuiteren.
En dan is er ook de gedachte en de drang daar zo snel mogelijk verandering in te brengen om weer enigszins rustig te worden en de boel weer te kunnen hanteren en onder controle te krijgen.

En dan doemt ook de valkuil op daar met een spirituele blik naar te willen kijken, want het is niet dat wat lijkt te gebeuren wat stress oplevert, maar wat ik denk en geloof te zien. En de valkuil is dan dat ik het spiritueel ga maken en dan evengoed nog verwacht dat dat wat lijkt te gebeuren als bij toverslag zal veranderen in iets wat niet meer stressvol is en een geweldige oplossing zal opleveren.
Dus eigenlijk ook niet anders dan rechtstreeks proberen een oplossing te vinden die vormgericht is zonder tussenkomst van een “spirituele” blik.
Beide, zijn hoe dan ook, met en zonder spirituele benadering, nog steeds vorm-oplossend gericht.
En daar is niets mis mee! Het heeft alleen niets te maken met wat werkelijk Waar is en het proberen terug te herinneren daarvan. Het is gewoon weer rommelen in de eigen gemaakte pseudo waarheid, die zoals altijd weer voor een tijdelijke oplossing zorgt.
En dat is prima,  niets mis mee, maar heeft niet met wat werkelijk Waar is te maken. Alleen maar met weer het ontkennen van wat werkelijke Waar is.

Wat werkelijk Waar is kent geen ervaring, dus daar hoeven we het niet eens over te hebben. Er kan hooguit een afspiegeling van wat Waar is worden ervaren, maar deze ervaring is absoluut niet oplossings-doel-gericht. Het is een ervaring van absolute vormloze tijdloze, vrijheid, maar slechts van korte duur, omdat zolang er nog angst is voor wat werkelijk Waar is er dan toch weer pijlsnel wordt gekozen voor de eigen “veilige” pseudo waarheid.
Binnen de totale vrijheid van pseudo-waarheids-denken kan wel zoiets als Inspiratie naar voren komen, omdat even alle blokkerende gedachten wegvallen. En dan kan het zijn dat er ineens geweten wordt wat het meest liefdevolle/verstandige is om te doen, maar nogmaals dan is de opzet niet oplossingsgericht op iets binnen de ervaring geweest.
Er is alleen een plotseling niet vorm-gericht Weten een afspiegeling van wat Waar is doorgebroken.

Zolang mijn zelfgemaakte/verzonnen pseudo waarheid nog ervaren wordt kan ik op z’n best leren ernaar te kijken, als waarnemer terwijl het ervaren wordt, zonder er als waarnemer ook maar iets aan te willen veranderen, verbeteren, of erger maken. Leren kijken zonder oordeel, naar deze zogenaamd persoonlijke film die helemaal gemaakt is en voortkomt, geprojecteerd wordt uit oordelen vanuit angst, als verdediging tegen wat werkelijke Waar is.

Leren kijken zonder oordeel is alle oordelen leren onderkennen, herkennen en vergeven, een niet oordelend vergeven, dat ziet dat er in dat wat Waar is niets gebeurt is. Dat is het enige wat er gedaan kan worden, zonder aan de film te knoeien.
Want als ik (de waarnemer die kiest voor pseudo waarheid) aan de film ga knoeien en een betere film probeer te maken worden de vergevingskansen, dus de mogelijkheid tot het terug herinneren in wat werkelijk Waar is gemist, wat ervoor zorgt dat mijn zelf bedachte pseudo waarheid juist uitgebreid wordt en wat Waar is weer heel slim met opzet blijft verborgen, achter mijn zelfgemaakte geprojecteerde pseudo waarheid.

stress konijn

%d bloggers liken dit: