Schaarste/overvloed, versus Overvloed

Vergeven is het geven van overvloed als tegenhanger van de gaven van het dualistische ego die altijd over schaarste/overvloed gaan.
Geven door vergeven is geven en ontvangen zijn hetzelfde en is niet vorm gericht.
Geven vanuit schaarste/overvloed (het dualisme van het ego) is geven en nemen zijn verschillend en is altijd vormgericht.

Geven vanuit schaarste/overvloed (ego) is ik geef jou wat en dan verwacht ik van jou wat terug, anders verlies ik iets en win jij er is dus altijd een verliezer en een winnaar en altijd vorm gericht.

Beide vormen van geven komen vanuit de denkgeest, er is immers alleen maar denkgeest die denkt en projecteert.
Dus de vorm, de projectie is nooit de bron, maar altijd de denkgeest, ook al lijkt dat bij het ego-geven/nemen wel om een bepaalde uiterlijke vorm te gaan welke als oorzaak/gevolg wordt gezien.

Als ik altijd het gevoel en de ervaring heb dat ik te weinig of geen geld heb, dan lijkt het wel of niet hebben van geld de oorzaak te zijn. En zal mijn ego-gerichte oplossing zich altijd concentreren op het verkrijgen van meer geld. De onderliggende bron, de wens van het ego om, als tegenhanger van de natuurlijke overvloed van Eenheid en als verdediging daar tegen, de gedachte/idee van schaarste, blijft hierdoor opzettelijk verborgen.
Door mijn vorm/situatie gericht denken en dat te zien als oorzaak en gevolg blijf ik rond draaien in het geloof in schaarste/verlies en de (ego) oplossing daarvoor, het idee van geven en nemen, zonder de werkelijke oorzaak te (willen) zien.

Door deze gedachten wel te leren zien en te onderscheppen, door eerlijk naar al mijn gedachten te kijken, kan ik dit ego spelletje van schaarste/verlies en geven en nemen doorbreken door consequent elke gedachten van schaarste/verlies te leren herkennen en te leren vergeven.
Dit vereist veel oefening en vertrouwen, want het ego doet ook mee in elke gedachte en zal proberen het idee van schaarste/verlies en geven en nemen in stand te houden.
Dit zal een ervaring van hevige weerstand geven, waardoor het een slecht idee lijkt en er van wordt afgezien en opnieuw gekozen wordt voor het oude, bekende ‘veilige’ ook al voelt die ego versie ook niet prettig, maar wel bekend en schijnbaar controleerbaar.
Zoals bij een verslaving aan bijvoorbeeld alcohol, roken, drugs de verslaving ook uiteindelijk niet prettig voelt, maar wel prettig in de zin van bekend, veilig en vertrouwd.
Bovendien schuilt daaronder diep verborgen in het onderbewuste, de angst, het idee van, als ik mijn verslaving aan schaarste/verlies opgeef, en vergeef, dan valt mijn verdediging tegen Overvloed dat wat Eenheid, Waarheid, God is weg en wat dan?!
Deze onbewust gehouden angst wordt ervaren als een niet te benoemen angst voor het grote onbekende en als het verlies van “ik” zoals ik die nu als verslaafde aan schaarste/verlies ken, ook al haat ik (onbewust) die “ik”.

Ware Vergeving ziet dit hele ego spel onder ogen, zonder daar nog een oordeel over te hebben, door ook elk oordeel erover consequent te vergeven.
Dit lijkt onmogelijk door de veelheid van gedachten die er altijd zijn. Maar bedenk dan dat dit ook weer een verdedigende ego gedachte is.
En dat mijn verdediging niets anders is dan de ontkenning van de herinnering dat er alleen denkgeest is, en niet een lichaam dat denkt.
Want ook de gedachte een lichaam te zijn is een verslaving aan schaarste/verlies. Kijk maar naar wat je gelooft over het lichaam, het moet onderhouden worden, het kan zich alleen voelen, bestolen, rijk, arm, niet geliefd, wel geliefd, het slijt, wordt ouder, kan ziek worden,enz. enz. en gaat bovendien onvermijdelijk dood. Nou als dat geen projectie van schaarste/verlies is!?

De bron van al deze ideeën ligt niet in het lichaam, maar in de denkgeest die ze denkt en projecteert. En, zoals we al eerder hebben besproken, ideeën verlaten nooit hun bron; het lichaam kan dus nooit de oorzaak en het gevolg zijn, (WdI.5) ook al willen we dat wel geloven uit angst voor schaarste en verlies.
De oorzaak en het gevolg bevinden zich altijd in de denkgeest.

Ware Vergeving gaat dus over het vergeven van de gedachte, de gedachte van schaarste/verlies, en niet het vergeven van een “ik” die het maar niet lukt om voldoende geld bij elkaar te scharrelen, want dat is niet het probleem. Het probleem is de gedachte en het geloof in schaarste/verlies en niet zoals het zich heeft geprojecteerd in een bepaalde vorm als een persoon die aan schaarste/verlies lijdt.

Als de gedachte van schaarste/verlies vergeven wordt, wordt automatisch de projectie ook vergeven, want nogmaals ideeën verlaten niet hun bron.
De focus zal dan niet meer liggen op het opheffen van schaarste/verlies in de vorm, zoals het zich heeft geprojecteerd, maar op de gedachte die nu van schaarste/verlies verschuift naar Overvloed. Het idee van Overvloed.
De denkgeest die zich daarvan bewust wordt, doordat de onbewust gehouden gedachten van schaarste/verlies aan het licht gebracht zijn en vergeven, zal zich zijn ware aard: grenzeloze overvloed herinneren.
Verwacht ik echter dat ik dan ook in de vorm overvloed zal ervaren in de vorm van ineens heel veel geld krijgen, dan weet ik dat ik weer voor het ego idee van schaarste/verlies gekozen heb, want geen enkele vorm is onveranderlijk.
Een vergeven denkgeest echter heeft zich herinnerd Onveranderlijk te zijn en zal zich dat blijven herinneren hoe het script zich ook verder ontvouwd als vorm.

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
(T.In.2:2-3)

Voor een vergeven denkgeest is geven en ontvangen hetzelfde, omdat hij geeft vanuit de overvloed van de onveranderlijke grenzeloze non-dualistische Geest.

 

Advertenties
8 reacties
  1. Dit laat mij weer zien dat geen enkele probleem in de vorm opgelost kan worden. Het is allemaal ergens anders. Ware vergeving is echt zo anders dan het lijkt. Duidelijk geschreven.

    Liked by 1 persoon

    • Frits zei:

      Het is ook niet echt “ergens anders”, want dat klinkt een beetje als “daar ergens”. Het is allemaal in jou, in dat wat je werkelijk bent (dus in Jou met hoofdletter) waarin in feite alles schijnbaar plaatsvindt.

      Liked by 2 people

  2. illusje zei:

    Ja, ergens anders bestaat niet, er is alleen maar onpersoonlijke Geest, maar de waangedachte als er voor ego gedachten/denken wordt gekozen is dat er wel een persoonlijk ik en een ‘buiten mij’ is waar alles schijnbaar plaatsvindt.
    En daar, waar we denken en geloven te zijn, begint het proces van kijken, waarnemen, en vergeven.

    Liked by 2 people

    • Frits zei:

      Klopt: “daar, waar we denken en geloven te zijn, begint het proces van kijken, waarnemen” — en zien en ervaren dat we daar niet zijn — “en vergeven” — dat we denken dat we daar wel zijn. (of zoiets) 😀

      Ik heb het denk ik wel eens eerder gezegd/geschreven, maar wanneer ik vroeger weer eens teveel in ego-denken zat, tikte mijn toen-vriendin, nu ex-vriendin maar nog steeds een goede vriendin, mij op het voorhoofd en zei: “je bent hier helemaal niet!”

      Dat is nog steeds, voor mij, een goede reminder.

      Liked by 2 people

  3. Maria zei:

    De projectie / de situatie [ “buiten mij”] drugs verslaving , als ik dit zie voel ik eenzaamheid en zielig[ “de ander”] . Dit gevoel is niet van mijn projectie maar van mij , iets dat ik nooit aangenomen heb.. Dit wat ik zie ben ik dus zelf . Dit gevoel moet ik aannemen/vergeven . Dus als ik naar deze situatie kijk en ik voel die eenzaamheid wil ik er alles aan doen de situatie te veranderen. Maar dit is niet mogelijk . Kan ik dit gevoel nu aannemen als van mij en niet van de änder” is dit het zelfde als het afgeven aan de Heilige Geest? . Geef ik dus eigenlijk mijn gevoel [energie] weg aan de ander ? maria

    Like

  4. illusje zei:

    Ja het gevoel, de gedachten (eenzaamheid, zielig) die je hebt komen uit je eigen denkgeest en is niet wat het lijkt: een gevoel over iets buiten jou, maar is de keuze voor je eigen wens afgescheiden te zijn die je niet wilt aannemen en daarom projecteerd op iets schijnbaar buiten een “jij”. De gedachte er iets aan te willen doen komt in eerste instantie ook van de keuze om er vanuit ego naar te kijken zodat het wederom lijkt dat je iets aan je projectie moet veranderen, zodat het weer goed komt. Maar als je eerst de gedachte vergeeft, dus eigenlijk terug neemt en dan aan HG geeft in plaats van aan ego, dan veranderen je gedachten die dan niet meer uit zonde, schuld en angst komen, maar vanuit Liefde. En je zult dan precies weten wat wel of niet te doen en of te zeggen vanuit een weten dat niet meer beladen is met zonde, schuld en angst.

    Ik raad in verband hiermee altijd even de volgende tekst uit het Handboek voor leraren te lezen:

    (…)5Geleidelijk aan leert hij hoe hij ervoor kan zorgen dat zijn
    woorden voor hem gekozen worden, door niet langer zelf te beslissen wat
    hij zeggen moet. 6Dit proces is niets anders dan een bijzonder voorbeeld
    van de les uit het werkboek die zegt: ‘Ik doe een stap terug en laat Hem
    de weg wijzen.’ 7De leraar van God aanvaardt de woorden die hem geboden
    worden en geeft zoals hij ontvangt. 8Hij beheerst niet de richting van
    zijn spreken. 9Hij luistert en hoort en spreekt.

    5. Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst
    van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. 2En wat hij hoort kan
    zonder meer heel verbijsterend zijn. 3Het kan ook ogenschijnlijk helemaal
    niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet,
    en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid
    lijkt te brengen. 4Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde
    hebben. 5Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld
    dat hij achter zich zou kunnen laten. 6Vel geen oordeel over de woorden
    die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. 7Ze zijn veel wijzer dan
    de jouwe. 8Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen.
    9En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn
    Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de
    Hemel zelf.
    (H21.4:5, 5:1-9)
    (blz. 56 Handboek voor leraren)

    Like

    • Maria zei:

      Dank je wel , heel duidelijk . Idd “De gedachte er iets aan te willen doen komt in eerste instantie ook van de keuze om er vanuit ego naar te kijken”

      “5Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld
      dat hij achter zich zou kunnen laten”
      Komt elk oordeel van een zelfbeeld ? Is het zelfbeeld hierdoor niet altijd “armoedig”

      Like

  5. illusje zei:

    Ja, een oordeel komt altijd van een zelfbeeld dat gebaseerd is op het geloof in zonde, schuld en angst. En ja dat zelfbeeld is daardoor altijd armoedig, omdat het het tegenovergestelde is van wat we “werkelijk” zijn. En dat armoedige zelfbeeld, wat we telkens weer projecteren zouden we kunnen vergeven, omdat het niet klopt en niet waar is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: