Littekens

Hetzelfde dat er voor zorgt dat er geconditioneerde gedachtes in de hersenen worden gegrift en dus denkt en gelooft dat dat mogelijk is, even voor het gemak de egodenkgeest genoemd, hoewel vermomd als een lichaam dat daartoe instaat zou zijn, datzelfde (ego)denksysteem (want dat is het)  kan dat litteken niet ongedaan maken, hooguit veranderen.

Alles wat op dat niveau aan genezing lijkt plaats te vinden, is geen genezing, maar gewoon een andere toestand binnen het dualisme van de egodenkgeest.
Een ziek lichaam of een gezond lichaam, zijn beide een geconditioneerde egogedachte, die de beide dualistische zijde van het egodenken uitbeelden.

Dit is geen oordeel over goed of fout, maar gewoon zoals dat werkt als denksysteem binnen het dualisme van de egodenkgeest. De egodenkgeest kan niet anders dan op deze manier denken. En denken en geloven dat de hersenen de bron zijn van het denken.

Zolang dit niet wordt gezien is de denkgeest niet toe aan ontwaken.
Ook dat is geen oordeel, het is niet goed of fout, het is een oordeelloze constatering van de waarnemende denkgeest, van boven het slagveld.

Wordt dit gezien, herkend en onderkend, dan geeft dat aan dat de onnatuurlijke kramp wat het geloof in het egodenken eigenlijk is, niet langer meer vol te houden is en de denkgeest er kennelijk aan toe is zich terug te herinneren in wat het eigenlijk is.

Dan kan een lang en heftig proces van ongedaan maken beginnen.
Niet het ongedaan maken van de geconditioneerde gedachtes in de hersenen die het lichaam ziek maken of gezond, want dat leidt alleen tot andere geconditioneerde gedachten, binnen het nog steeds egodenken, zoals we al geconstateerd hebben. Ook niet het ongedaan maken van het egodenken door het te ontkennen en af te doen als ‘niet bestaand’ en er voor in de plaats een betere spirituele versie te bedenken, maar een uitnodiging tot ongedaan maken als in het laten vallen in “er moet iets anders zijn, dit kan niet waar zijn”, waarbij al die geconditioneerde egogedachten geen betekenis meer hebben op zichzelf en in zichzelf, maar alleen nog maar een reminder zijn voor: “dit is het niet”. Niet als ontkenning, maar als vaststelling.

Als dit besluit is genomen door de (waarnemende) denkgeest die omdat deze er aan toe is er aan toe is, en niet door de (ego)denkgeest die graag ‘spiritueel’ wil zijn, als een soort betere variatie op ‘ego’ zijn, wat alleen zal resulteren in een spirituele egodenkgeest, dan zal het proces van ongedaan maken zich vanzelf voltrekken, waarbij het voorheen egogedachten materiaal zal worden hergebruikt als vergevingsmateriaal en daardoor een heel persoonlijk proces lijkt te zijn. We lopen dan ons schijnbaar eigen persoonlijke labyrinth, dwars door al onze dualistische ervaringen heen, terug naar het ene punt, omdat het onvermijdelijk is terug te herinneren in ÉÉN.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: