archiveren

Dagelijks archief: juli 23, 2016

‘Angst is een slechte raadgever’, luidt het gezegde en ook ‘Al waar we bang voor zijn is de angst zelf’.
Maar bedenk wel dat de wereld een projectie is vanuit de keuze voor angst. Dat betekent maar één ding dat vechten tegen angst of voor angst nooit werkt en juist angst versterkt, en dat is nu precies het ‘verlossingsplan’ van de keuze voor het egodenken.
Het slimme plan van de egodenkgeest is de toedracht van waar het in gelooft te verbergen. De egodenkgeest moet wel in angst geloven, want dat is wat het ego is; het geloof in angst. Angst weg = ego weg. En dat is een heel angstige noodzakelijke gedachte voor de egodenkgeest die zichzelf in stand houdt juist door deze gedachte. Zie daar de vicieuze gesloten gedachte cirkel van het egodenken.

Deze twee bekende hierboven genoemde uitspraken zijn een hele slimme truc van het egodenken en verbergen juist het omgekeerde: Angst is een perfecte raadgever voor het in stand houden van angst en we juichen stiekem angst toe, want de angst voor de angst houdt angst in stand. En dat is precies wat we willen, angst in stand houden als verdediging tegen wat nog veel erger is (in onze door angst gek geworden, waanzinnige denkgeest), namelijk Eenheid, Waarheid, Liefde God. Daarom zal er binnen het geloof in een werkelijk bestaande wereld geen oplossing gevonden kunnen worden tegen vormen van angst, want dat wordt door de keuze voor egodenken gezien als zelfmoord, einde ego. Tegelijkertijd wordt zelfmoord door het egodenken gebruikt om juist in angst = afscheiding te blijven.

We zien dus al die uitingen van de keuze voor angst buiten ons geprojecteerd in alles, schijnbaar in grote angsten en in kleine angsten en in schijnbare tegenstellingen van angst: liefde, welke ook niets anders is dan de andere zijde van de egomedaille. Er is geen rangorde in angsten, angst is angst.
Zowel de schreeuwers die gebruik maken van de dynamiek van angst als de schreeuwers die dit afkeuren en de ‘andere’ vervloeken, als de in stilte lijdende zwijgers, beelden alleen maar de beide duale zijde van het egodenken uit, en schreeuwen en verzwijgen beiden maar één ding: alles liever dan Eenheid, Waarheid, Liefde God. En overschreeuwen zo het werkelijke natuurlijke stille verlangen naar het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God…

De gedachte, wat doe ik hier, ik wil hier niet zijn, want dit is te erg, betekent vanuit ego (afscheiding) gedacht juist de bevestiging en het waarmaken van een wereld van pijn en ellende. Vanuit Heilige Geest, Eenheid, Waarheid gedacht kan deze gedachte en de ervaring juist dienen als een herinnering aan dat deze wereld een weerspiegeling is van het onmogelijke, waarachter het enige mogelijke schuil gaat; Waarheid, Eenheid, Liefde, God. Ik hoef me niet bezig te houden met wat nooit verandert is: Waarheid, Eenheid, Liefde, God, want dat is vanuit het perspectief van ‘de droom’ niet te bevatten, omdat het niet in woorden te bevatten is, maar ik kan me wel bezighouden, omdat ik dat wil met het vergeven van alles wat Waarheid, Eenheid, Liefde, God, tegenspreekt en zich kenmerkt en daardoor zichzelf verraad, door veranderlijkheid en dus precies het tegenovergestelde is van Onveranderlijkheid, dat wat buiten ‘ervaren’ valt, maar wel met grote zekerheid en in onveranderlijk vertrouwen wordt vermoed.
De weerspiegeling van het Onveranderlijke kan wel worden ervaren, binnen ‘het ervaren’ maar is nog steeds een ervaring, een afspiegeling, meer niet.
De verleiding in een prettiger ervaring te blijven hangen en daarmee een prettigere wereld te fantaseren zal groot zijn en zal onvermijdelijk weer afstevenen op een toch steeds weer veranderlijke ervaring wat niets anders is dan weer een afspiegeling van de keuze voor het egodenken, dus voor afscheiding.
Vandaar nog maar een keer dit blog herbloggen, want hoe zat dat nou ook alweer…?

illusje

14. HOE ZAL DE WERELD EINDIGEN?

1. Kan wat geen begin heeft werkelijk eindigen? De wereld zal eindigen
zoals ze begon: in een illusie. Maar haar einde zal een illusie van genade
zijn. De illusie van vergeving, die totaal is, niemand uitsluit, en onbegrensd
is in zachtmoedigheid, zal zich over haar uitspreiden, alle kwaad
verhullen, alle zonde verhelen en voor eeuwig een einde maken aan
schuld. Zo eindigt de wereld die door schuld werd gemaakt, want nu
heeft ze geen doel meer en is ze verdwenen. De vader van illusies is de
overtuiging dat ze een doel dienen, aan een behoefte voldoen of in een tekort
voorzien. Worden ze als doelloos beschouwd, dan worden ze niet
langer waargenomen. Hun nutteloosheid wordt ingezien en ze zijn verdwenen.
Op welke andere manier wordt aan alle illusies een einde gemaakt?
Ze zijn naar de waarheid gebracht, en de waarheid heeft ze niet
gezien…

View original post 625 woorden meer

%d bloggers liken dit: