archiveren

Maandelijks archief: mei 2016

Een sleuteldroom die ik had in 2006, opschreef en sindsdien mijn reisgezel is, dag in dag uit, elke seconde, altijd:

De angst, de pijn, de schuld, het gepieker, de zorgen zijn enorm. Wat als….. en als dan…… wat nu als……. wat gebeurt er dan?…….
Omtrekkende bewegingen om de angst heen, de angst zien en dan er van weglopen door te vluchten in gepieker. En dan die droom, angst enorme angst, ik vraag Hulp, pak de ‘hand’ van Jezus en vraag om samen de angst binnen te gaan. De angst ziet er uit als de ingang van een spookhuis, donker, niet uitnodigend, dreigend. Ik besluit samen met Jezus toch naar binnen te gaan. We gaan het spookhuis binnen, even is de angst enorm. Ik knijp m’n ogen stijf dicht en knijp de hand van ‘mijn grote broer’ fijn, maar dan doe ik m’n ‘ogen’ open en zie dat de angst een bordkartonnen decor is. Het licht gaat aan en ik zie dat de enge schaduwen illusies zijn, in werkelijkheid niets zijn. Ik geloof eerst mijn ogen niet, probeer terug te grijpen naar de “veilige” angst, het voelt zelfs even als een verlies, (ja zo is het niet leuk meer, kan dat licht uit!) maar dan de opluchting. Angst is een illusie, die ik vrijwillig in stand kan houden of kan laten varen. Ik voel een enorme bereidheid alle spookhuizen binnen te gaan samen met Jezus, en nog meer verborgen angsten te ontmaskeren. Angsten die eruit zien als woede, verdriet, verlies, armoe, ziekte, pijn, lijden, verantwoordelijkheid, jaloezie, moeheid, maar ook als kortstondige momenten van geluk, tijdelijke momenten van bevrediging. De hele ‘kermis’ (wereld) staat vol met spookhuizen en ik zal er één voor één binnengaan, samen met Jezus, mijn grote broer. Zolang het nodig is, tot ik zie dat alle angsten hetzelfde zijn en allemaal op vergelijkbare manier zullen verdwijnen (door ware vergeving, door het anders te zien)  omdat ze hetzelfde zijn. Ja een wonder, wonderen staan voor vrijheid van angst. Dit smaakt naar meer. Angsten hoeven niet opnieuw doorleefd te worden, al mijn angsten (blokkades) worden nu vergevingsmateriaal die ik graag aan Heilige Geest/Jezus offer, die ze in het niets, waar ze ook vandaan kwamen, doet laten verdwijnen.

sleuteldroom

Laten we nou eens voor de lol heel rationeel, logisch en als het even kan oordeelloos, gewoon observerend kijken en denken.
En laten we dan voor het gemak de observerende denkgeest als uitgangspunt als bron nemen en al is het maar voor de duur van dit blogje, de aanname aannemen dat er in werkelijkheid alleen EEN mogelijk is en twee onmogelijk is, wat zich ook eigenlijk wel zelf bewijst door het simpele feit dat twee (dualiteit) niet blijkt te werken, ook al blijven we proberen tot de dood er op volgt en zelfs dat maakt aan het wanhopige proberen niet een einde.
Waarom we dat blijven proberen tegen beter weten (want voor het gemak vergeten) in, heb ik in het vorige blog uitgelegd. Wat ik ga schrijven geen idee ik laat gedachten gewoon komen en gaan en schrijf ze onderwijl op.

Als er alleen EEN mogelijk is, en twee daardoor logischerwijs onmogelijk, hoe kan er dan conflict zijn?
Kan EEN in conflict zijn met zichzelf? Uh, nee…
Hoe kan het dan dat er wel voortdurend de ervaring is van conflict. Voor conflict is ‘twee’ nodig. Kan Onveranderlijk EEN twee worden? Nee….. tenzij het onmogelijke gelooft wordt.
Maar maakt het in iets geloven het ook ‘echt’? Nee, want het blijft een (onmogelijke) gedachte waarin wordt gelooft, waardoor het onmogelijke ineens mogelijk lijkt, maar ondertussen nog steeds onmogelijk is.
EEN hoeft niet te denken of zich bewust te zijn laat staan te vergeven, want waarom zou dat nodig zijn?

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen” (T27.VIII.6:2-3).

God staat voor EEN de Zoon van God staat voor uitbreiding van Een. Uitbreiding van Een is niet twee, uitbreiding van EEN is uitbreiding van EEN.

“God deelt Zijn Vaderschap met jou, die Zijn Zoon bent, want Hij maakt geen onderscheid tussen wat Hijzelf is en wat nog steeds Hijzelf is. Wat Hij schept staat niet los van Hem, en nergens eindigt de Vader en begint de Zoon als iets afzonderlijk van Hem” (WdI.132.12:3-4).

Twee is dus onmogelijk.
Voor de duidelijkheid: EEN staat voor non-dualisme, is vormloos, twee staat voor dualisme, dat wat we (twee) de wereld, het universum met alles drop en dran noemen.

Dit lijkt allemaal theorie en gefilosofeer, maar stel dan even de vraag; door wie/wat?
‘Iets’ moet van EEN afweten en kunnen observeren dat er kennelijk ‘iets’ een andere onmogelijke afslag heeft genomen, waardoor EEN nu ook ineens als en in twee kan denken.
Twee die zich niet meer bewust is van EEN (want vergeten zie vorig blog) kan dit niet bedenken. Twee, die een ernstig vermoeden krijgt dat hier iets vreemds aan de gang lijkt te zijn wat niet helemaal klopt, met andere woorden zich begint te herinneren en daardoor in staat is te observeren los van totale identificatie met twee, kan dat kennelijk wel.
Er is binnen twee kennelijk nog de herinnering aan EEN. Dat moet ook wel want EEN kan niet vernietigt worden, alleen verdrongen, en vergeten worden.
En dat stukje herinnering binnen twee is in staat tot observeren.

Kennelijk is dat stukje herinnering nu aan het woord en wordt herkend of resoneert met een ander stukje herinnering.

En dan komt het erop aan in hoeverre dat tot observeren instaat zijnde stukje twee, twee zat is en eraan toe is ‘twee’ stap voor stap op te geven, waardoor vanzelf onvermijdelijk het terug herinneren in EEN het gevolg zal zijn.
Terug herinneren, niet terug keren, want EEN is alleen ‘vergeten’, en niet vermomd als twee echt weg geweest, ook al lijkt dat zo.

Dat wat nu de vraag voelt opkomen: “WAAROM???”, moet wel dat stukje twee zijn wat twee wil blijven.
“Waarom??” is immers een vraag welke een antwoord impliceert en een vraag en een antwoord is een variatie op ‘twee’, en houdt alleen maar de dualiteit in stand, wat dan ook precies het doel van de vraag is. Twee wil helemaal geen antwoord, twee wil gewoon in twee blijven en doet dat door vragen te stellen, vragen die niets anders zijn dan opgesplitst EEN.
En kan het onmogelijke mogelijk gemaakt worden, oftewel kan van Onveranderlijk EEN twee worden gemaakt? NEEN.
Beide kunnen onmogelijk samen gaan, dus er is of EEN of twee.

Kiest twee voor EEN vanuit het referentiekader van twee, dan is terug herinneren in EEN onmogelijk. Gewoon weer een slim idee van twee die voordoet dat het zich wil herinneren, maar de boel saboteert, door toch twee als uitgangspunt en referentiekader te nemen.
Kiest twee voor EEN vanuit het Vergeven van twee, dan is terug herinneren in EEN onvermijdelijk. Ware Vergeving wel te verstaan, het soort vergeving dat ziet dat er in werkelijkheid niets gebeurt is en dat EEN nog steeds onveranderlijk EEN is en dat wat zich als twee lijkt te manifesteren slechts een dwaze vergissing is, niet in staat om ook maar wat binnen EEN aan te richten.
Twee hoeft niet vernietigt te worden, want waarom zou wat er niet kan zijn vernietigt moeten worden. De gedachte van vernietigen kan dan ook alleen afkomstig zijn van twee.
Dat wat het terug herinneren wel als vernietigend ervaart moet wel dat stukje twee zijn wat tegenstribbelt en zich niet wil herinneren, maar dit zogenaamd onbewust verbergt achter het ogenschijnlijk wel willen.
Ook dit is niet hopeloos, want de ervaring van vernietigd worden, een gedachte die overigens onvermijdelijk is maar wel onderkent dient te worden, kan weer worden Vergeven door het stukje twee wat zich wel wil herinneren.

Dit hele verhaal lijkt misschien behoorlijk abstract, maar wie/wat denkt dit?
Zonder kennis te hebben van wat metafysica, dus van de bron welke achter de wereld van projecties ligt, zal het heel moeilijk zijn om een pad als ECIW te begrijpen.
Alleen de metafysica begrijpen zonder deze toe te passen in dat wat ik als mijn leven zie en ervaar, is ook een dood lopende weg.
Kennis hebben van de metafysica van in dit geval ECIW werkt het beste als ik het gebruik als een soort anker, waar ik naar terug kan gaan als mijn leven weer eens een totale chaos lijkt doordat ik me weer helemaal laat opslokken door ‘twee’. Ik kan me dan bewust zijn van dat ik weer kies voor ‘twee’ (de keuze voor ego, dus vormgericht) en kan dan altijd terugkeren naar het idee van EEN, en weer inpluggen op de Hulp (de symbolen daarvoor Jezus en of Heilige Geest, oftewel denkgeest gericht zijn) die de brug vormen en de illusoire kloof tussen twee en EEN kunnen overbruggen en dichten.

ECIW is een 100% praktische cursus. Vandaar dat er ook een Werkboek gedeelte is dat onderwijst hoe terug te herinneren van twee naar EEN, daarbij gebruikmakend van het dagelijkse leven als vergevingsmateriaal. Dat wat als ‘leven’ wordt gezien hier in een wereld hoeft niet te worden vernietigd, het kan worden her-gebruikt en krijgt dus ‘alleen’ een andere functie.

En bedenk dat elke gedachte die gedacht wordt tegelijkertijd bestaat uit 1. ego, het (onmogelijke) idee van de mogelijkheid van ‘twee’. 2. Heilige Geest, de herinnering aan onveranderlijke EEN en 3. het waarnemende/keuzemakende gedeelte dat in staat is om te kiezen tussen te luisteren naar ego of naar Heilige Geest.
Zolang er de ervaring is van in een wereld te zijn in een lichaam zal er altijd de schijn zijn van twee, ook al komt alles nog steeds vanuit EEN en is er ook maar één ego, ook al is die gedachte illusoir. Vandaar dat elke gedachte uit bovengenoemde drie gedeelten lijkt te bestaan binnen één.
ECIW ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn en werkt vandaar uit terug naar het herinneren terug in EEN.
ECIW is vooral een training in 100% waarnemende/keuzemakende denkgeest worden. Totdat totaal wordt ingezien en ervaren dat er eigenlijk maar één keuze mogelijk is omdat alleen EEN werkelijk is en twee onwerkelijk, dus onmogelijk. Dan zal het resterende nog ‘ervaren’ in een wereld nog maar één doel dienen; terug herinneren in EEN.

De allerbeste truc van de egodenkgeest is het geloof in dat het allemaal zo ‘echt’ lijkt.
Het geloof in de ‘echtheid’ van de wereld kan alleen maar zo sterk zijn, omdat de bron, de denkgeest, welke de grote illusionist is, zichzelf onzichtbaar, eigenlijk beter ‘ondenkbaar’ heeft getoverd, zodat alleen nog maar de uiterlijke weergave van de truc wordt gezien en gelooft.
Deze knapste illusionisten truc ooit is heel overtuigend, maar alleen overtuigend door het geloof erin. Slechts een simpele gedachte van het erin geloven houd de truc schijnbaar in leven. En dat geloof moet verdedigt worden, want als de illusie aan het licht komt betekent dat einde truc, einde wereld, einde ‘ik’.

En hoe wordt dat geloof  in stand gehouden? Door de illusie zo krachtig en heftig te doen laten lijken dat het alle aandacht opeist en de bron, de denkgeest zelf totaal uit het denken verdwijnt.

Alle projecties getuigen hiervan. Voel ik me niet lekker, haalt iemand een rotstreek uit, is er zorgen om geld, gaat er iemand dood, is er slecht nieuws, hou ik van de een en haat ik de ander, dan lijkt dat heel echt, en laat niemand me vertellen dat het niet echt is, want dan gooi ik er nog een schepje verdediging bovenop.

En dat is precies waar het allemaal voor dient, als verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Dus eigenlijk zijn al mijn projecties een verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God en heb ik ze zelf opgezet. Niet om de reden die ik denk als illusionist die vergeten wil dat hij zelf de illusionist is die zelf de illusies bedenkt en echt doet lijken, maar enkel en alleen om maar uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God te blijven.

Boos en verontwaardigt worden om wat gedacht wordt dat hier geschreven wordt en zeggen: “oh, dan is het zeker m’n eigen schuld dat ik ziek ben, ongelukkig ben, grote schulden heb”, is wederom een verdediging van de denkgeest die alles uit de kast zal blijven halen om maar uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God te blijven.

Ook beweren dat ik zo vreselijk veel van Jezus en God hou is een verdediging, een hele slimme, want het lijkt te ontkennen wat het ego wil ontkennen. Het ego wil ontkennen dat er alleen God (Onveranderlijke niet persoonlijke Eenheid/Liefde) is, wat natuurlijk niet lukt, dus wordt er een ego god neergezet die de plaats van God (Onveranderlijke niet persoonlijke Eenheid/Liefde) in neemt en alle eigenschappen van het egodenken heeft, zoals oordelend zijn, met twee maten wegen, denken in goed en in kwaad, voorkeuren hebbend, bestraffend zijn, belonend onder voorwaarden enz.

Deze ego god nu als buiten mij geprojecteerd gezien, wordt nu aanbeden en geliefd of gehaat, aanbeden en verdedigt, aangevallen niet van wegen zijn door het ego bedachte kenmerken, maar om te verbergen dat Eenheid, Waarheid, Liefde, God niet echt veranderen kan, dan alleen door de illusie van het ‘op z’n kop’ denken en geloven.
Waarheid, Eenheid, Liefde, Zelf, God (allemaal woorden die omschrijven maar het niet ‘zijn’, daar woorden en omschrijvingen Eenheid enz. niet kunnen beschrijven) kan worden ontkend, weggestopt, weggetoverd, maar nooit compleet verdwijnen.
Ook al lijkt de grote illusie show gepresenteerd door de beste illusionist (de egodenkgeest) die er maar te bedenken valt heel, heel echt, het is en blijft een illusie show.

De ervaring, nou eigenlijk meer dan dat, of misschien minder, weet ik veel, van oneindigheid, grenzeloosheid. Ineens een doorbraak in het werkelijk ervaren/snappen van ‘we’, als één denkgeest maken dezelfde reis. Alles werkt en doet, is samen of er nu een ontkennen daarvan is, of een erkennen, dat verandert niets aan de grenzeloze onveranderlijkheid van één.
Moeite met hulp vragen? Dat betekent alleen ontkennen van één. Alleen voelen? Dat betekent alleen ontkennen van één. Onrechtvaardig behandelt voelen? Dat betekent alleen ontkennen van één. Haat voelen, boosheid, speciaalheid, uitzonderingen, verschillen, vergelijken, oordelen, schaarste, verlies? Het betekent niets anders dan ontkennen van éénheid.
Alles is van alles en kan niet anders dan gedeeld worden. Dat is niet iets wat gedaan wordt, maar vanuit een vanzelfsprekende natuurlijkheid gebeurt.
Alles wat niet als zodanig gezien wordt en dus in stukjes gehakt wordt kost moeite, omdat vechten en verdedigen tegen één onmogelijk is en nooit gewonnen gaat worden.
Alleen het geloof erin lijkt het toch mogelijk te maken, maar maakt het nog niet waar.
Dat is de enige oorzaak van al het lijden wat wij denken en geloven te ervaren.
Ware Vergeving brengt stap voor stap deze herinnering één te zijn terug.

We zijn niet een lichaam maar Geest.
Zolang we onszelf als een ‘hier’ ervaren zijn we bewuste denkgeest, maar ook dat is nog steeds een gedachte.
Is dat een ‘lastige’ gedachte? Ja dat wordt als een lastige gedachte ervaren. Is de ervaring dan lastig? Nee, de ervaring is nog steeds een gedachte, dus alleen de gedachte hoe die gedachte ook ervaren of gezien wordt, blijft een gedachte.

Zo dacht ik aan de gedachte ‘verslaving’. We zeggen het lichaam is verslaafd aan alcohol, nicotine, drugs, suiker, vet, enz. enz….
Dat is niet zo, er is geen lichaam er is alleen een gedachte, die het idee ‘lichaam’ (be)denkt.
Niet het lichaam is verslaafd, maar de gedachte. Dat maakt toch wel een heel verschil in beleving denk ik en ervaar ik. Er is alleen maar een gedachte welke denkt en gelooft verslaaft te zijn, ik kan dus niet meer beweren (denken en geloven) dat mijn lichaam verslaafd is en ik daar het slachtoffer van ben. Want er is geen lichaam, dus ook geen verslaafd lichaam.

Dat is alleen maar een slim trucje van de egodenkgeest die dit als trucje gebruikt om mij, die nu denkt een lichaam te zijn dat verslaafd is aan iets, uit het herinneren van weten denkgeest te zijn te houden.
Er is alleen denkgeest welke denkt en gelooft verslaafd te zijn.
Het heeft dan ook geen enkele zin het lichaam te behandelen om van een verslaving af te komen. Want er is geen lichaam er is alleen een gedachte welke een lichaam (be)denkt, ook wel projectie genoemd.
Ook al geloven we heilig in dat het lichaam verslaafd kan zijn en dus behandelt kan worden dan is het nog steeds een gedachte projectie en is het nog steeds de denkgeest die behandelt wordt.
Alleen mijn geloof in een verslaafd lichaam houdt deze illusie in stand.

Ja maar het is toch heel echt, ik voel het toch?
Ja, klopt, maar bedenk dan hoe echt je je lichaam en dat van anderen ervaart in je slaap droom.
Hou je dan nog steeds vol dat wat je in je droom ervoer ‘echt’ was?
Nee, en precies zo is het met dat wat wij ons dagelijks  leven noemen.
Het is één grote droom, een grote egotruc.

Moet ik dan maar niet meer m’n lichaam behandelen?
Nee, want het maakt niet uit wat je doet, het is altijd gedachte materiaal, gedacht door en afkomstig van de denkgeest, en nooit afkomstig vanuit het lichaam als bron. Ik doe dus nooit iets lichamelijks, want er is geen lichaam, ik ‘doe’ dus altijd iets op denkgeest niveau. Ook al ziet het eruit als iets lichamelijks doen het is niet zo.

Dus ook al geloof je heilig in de genezing van het lichaam en zie je daar alle bewijzen van, er is nooit een lichaam dat ziek was, en nooit een lichaam dat genas.
Het speelt zich alleen maar af in de denkgeest die een wereld heeft gemaakt om te verbergen dat er alleen maar ‘gedachte’ is gedachte door de bedenker, de denkgeest.

Uiteindelijk als we zover zijn dat we dit willen zien, is dit goed nieuws.
We hoeven geen lichamen te genezen, maar de denkgeest die maar één ziekte verschijnsel heeft, en dat is geloven dat er lichamen zijn die ziek zijn.
Dat is dus niet hetzelfde als het lichaam verwaarlozen, en ziekte van het lichaam ontkennen.

De denkgeest kan echter niet genezen door hetzelfde idee welke gelooft in het idee van een lichaam te zijn; de egodenkgeest.
De egodenkgeest is alleen geprogrammeerd om te geloven dat er geen denkgeest is, maar een wereld met lichamen, dingen en situaties. Vandaar dat het zo ‘echt’ lijkt. Het is letterlijk gezichtsbedrog.

Wat is het dan dat het bewustzijn terug herinnert denkgeest te zijn en niet een lichaam?
Dat is dat gedeelte van de denkgeest dat zich bewust wordt van de herinnering aan nog steeds verbonden te zijn met en in Waarheid, Eenheid, God, Liefde. We kunnen dit het waarnemende gedeelte van de denkgeest noemen. Tevens het gedeelte van de denkgeest dat uit zijn slachtoffer rol kan stappen en zijn verantwoordelijkheid als keuzemaker op zich kan nemen.

De denkgeest kan heel lang denken en geloven dat er wel een wereld is met lichamen enz. maar kan het niet echt ‘Waar’ maken, het is en blijft een nietig dwaas idee dat tot verwezenlijking in staat leek te zijn, maar dat niet echt kan en ook nooit zal kunnen.
Vroeg of laat is het waanzinnige geloof in iets wat onmogelijk is, namelijk afscheiden van Eenheid, gewoon klaar. Het is niet meer vol te houden, de kracht die het kost om het krankzinnige idee van afscheiding in stand te houden neemt af. De weerstand verzwakt, gaat gaten vertonen, en steeds vaker komt de gedachte bovendrijven, ‘dit kan niet waar zijn, er moet een andere manier zijn’.
En die andere manier is door alles wat de denkgeest (dat wat we zijn zolang we nog ervaren) in eerste instantie heeft gebruikt om zich af te scheiden van Eenheid, dus bijvoorbeeld in een verslaafd lichaam te geloven, te vergeven en terug te geven aan de Herinnering van Eén Geest te zijn, (in ECIW symbolisch heilige Geest of Jezus genoemd) zodat Eenheid herinnerd wordt.
De denkgeest zal dan genezen zijn, want er was geen lichaam dat ziek was, maar een gedachte, gedacht door de denkgeest die in afscheiding geloofde.
Het egoscript waarbij er wel een lichaam lijkt te zijn dat ziek is en weer geneest of niet zal nog wel ervaren worden, maar het bewustzijn van niet een lichaam en of een ziekte te hebben of zijn zal volledig zijn.
Het lichaam en of ziektes worden niet ontkend, maar gezien voor wat het is, een ‘geprojecteerde gedachte’, maar nu met een ander doel; het genezen van de denkgeest.
Blijf ik nog steeds de vraag op zien komen: ‘ja maar geneest het lichaam dan ook?’ dan betekent dat alleen dat het terug herinneren in het bewustzijn van te weten denkgeest te zijn, nog niet voltooid is. De volledig ontwaakte denkgeest heeft geen behoefte meer deze nog steeds op weerstand duidende vraag te stellen. Het is niet fout, of iets waar ik me zondig of schuldig over moet voelen, maar een vaststelling die middels Ware Vergeving een oordeelloze vaststelling kan worden.

Terug herinneren in dat wat Waarheid, Eenheid, God, Liefde wordt genoemd, ook nog steeds een idee, een gedachte, maar dan een ‘Herinnerings idee’ is dan onvermijdelijk en het proces van ‘weglopen’, wordt omgekeerd naar ‘terugkeren’.

Stap voor stap worden alle gedachten die eerst tot doel hadden af te scheiden omgekeerd (en in ECIW gaat dat middels Ware Vergeving), zodat tenslotte de volledig terugkeer voltooid is.

 

Ceci n’est pas une pipe.

pas_une_pipe

Dit is niet een pijp, inderdaad dit is een afbeelding van een pijp het is niet de pijp zelf, maar is de pijp zelf wel echt wat het lijkt te zijn?
Is het ooit iets anders dan een projectie?

Picture of me 1 (2)

Dit is niet Annelies, inderdaad dit is een afbeelding van Annelies het is niet Annelies zelf, maar is het lichaam ‘Annelies’ wel echt wat het lijkt te zijn?
Is het ooit iets anders dan een projectie?
Dat waar de afbeelding een verbeelding van is, is ook een verbeelding, namelijk een projectie van de gedachte die een lichaam ‘Annelies’ projecteert.  Er is dus nooit een lichaam ‘Annelies’, het is en blijft altijd een projectie.
En een projectie is nooit wat het lijkt te zijn, het is en blijft een projectie. Is de gedachte die projecteert dan misschien echt?
De gedachte die in staat is tot projecteren is wat ECIW een nietig dwaas idee noemt en door dit nietig dwaas idee serieus te nemen wordt de projectie verwezenlijkt en tot werkelijke gevolgen in staat geacht.
Is de projectie ‘Annelies’ tot werkelijke gevolgen in staat? Neen, net zomin als een figuur op een filmdoek werkelijk is en tot werkelijke gevolgen in staat is.
De oorzaak is altijd gelegen in de denkgeest, wat daar gedacht wordt is de oorzaak en het gevolg van wat de projectie lijkt uit te voeren.
De projectie, het lichaam, kan niets uit zichzelf, het is en blijft slechts een projectie vanuit de ene egodenkgeest, die zijn best doet om afgescheiden te blijven van zijn ware aard: denkgeest, door simpelweg te vergeten dat ‘hij’ denkgeest is en daardoor de dromer van de droom.
En droom genoemd, omdat het net als een droom, niet werkelijk is, maar alleen maar een gedachte symboliseert.
En de ene egodenkgeest kan alleen maar angst gedachtes symboliseren en projecteren. En doet dat vol overgave, zo worden er miljarden angstige filmpjes geprojecteerd waarbij lichamen centraal staan die doordat het velen lijken te zijn in staat zijn oorzaak en gevolg te zijn.
De ene egodenkgeest is nu volledig opgegaan in identificatie met lichamen die het zelf projecteert. Eén is veel geworden en de chaos is compleet. We zien door de bomen het bos niet meer en we zien de projecterende gedachte achter de bomen die het bos niet meer zien niet meer.

Nee dit is niet een pijp, dit is niet ‘Annelies’, dit is niet de wereld, dit is niet wat ik ben, dromen zijn niet waar, een projectie is een projectie, is een projectie, is een projectie…. ‘Niets wat ik zie… betekent iets… WdI.1, Ik begrijp niets wat…zie WdI.3 enz.

En zo begint dan de weg terug uit de droom van de egodenkgeest, door het terugnemen van al die dromen in de denkgeest en deze te vergeven, waardoor ze verdwijnen één voor één en oplossen in waar ze geboren werden als een nietig dwaas idee, uit het ‘niets’.

Wat blijft dan over? Waarheid en Waarheid, Eenheid, IS Liefde.

Zijn dan al die droombeelden die niet zijn wat ze lijken te zijn waardeloos?
Neen, als uiteindelijk gezien en geaccepteerd is dat ze niet zijn wat ze lijken te zijn, kunnen ze een andere betekenis en functie krijgen, niet langer die van angst en afscheiding, maar die van poorten in de muren van afscheiding, liefdevolle doorgangen waar doorheen gegaan kan worden olv Heilige Geest en of Jezus, beide symbolen voor poorten naar en verbindingen met de Waarheid.

De Heilige Geest kan alles wat je Hem geeft voor jouw verlossing gebruiken. (T28.VIII.1:1)

%d bloggers liken dit: