Innerlijke dialoog

Op facebook kwam ik dit artikeltje tegen:
http://www.superleuk.nl/uit-onderzoek-blijkt-dat-mensen-die-tegen-zichzelf-praten-geniaal-zijn/

Voor mij een trigger momentje om het even te hebben over de innerlijke dialoog.
De innerlijke dialoog, met mijn Innerlijke Leraar is zeer belangrijk geweest en nog steeds in het proces van ontwaken uit de droom van afscheiding van Waarheid, Eenheid, Liefde, God. Allemaal woorden die symbool staan voor wat wij als dromende, projecterende denkgeest ijverig proberen te verbergen, maar altijd onveranderlijk zal blijven, omdat het dat is wat ‘we’ in werkelijkheid zijn, niet als lichaam, maar als denkgeest.
De drijvende kracht achter deze ontkenning van wat we werkelijk zijn is het geloof in zonde, schuld en angst.
Als we even eerlijk kijken naar de wereld kan het ons niet ontgaan dat dat inderdaad de drijvende kracht moet zijn achter alle beelden die we projecteren.
Want, is er iets onveranderlijk in de wereld die ik zie?
En wat veranderlijk is kan geen Waarheid zijn, want deze is altijd onveranderlijk onveranderlijk.

Wat ik nu zit te doen is een innerlijke dialoog voeren, een gesprek met mijzelf.
Ik voer dit soort dialogen de hele dag door, en soms vind ik het prettig ze op te schrijven, zoals nu.
Dit opschrijven van deze innerlijke dialogen is erg behulpzaam gebleken bij het eerlijk onder ogen te durven zien van al mijn gedachten en ze daardoor later nog eens terug te kunnen lezen. Dat heb ik geleerd dankzij de boeken van Jed McKenna die het begrip autolyse introduceert.
Autolyse is het opschrijven van alle gedachten die in je opkomen, ongecensureerd en bloed eerlijk. Het gaat niet om mooi schrijven, of schrijven volgens bepaalde regels, het is eigenlijk het laten leeglopen van je denkgeest zonder daar ook maar één oordeel over te hebben of te analyseren. Wat er ook voor krankzinnigs uit je komt, schrijf het gewoon op.
Je doet het puur voor jezelf, nogmaals om je gedachten te leren kennen, naar boven te brengen uit je goed bewaakte onderbewuste, met als doel je conditioneringen en dat wat jij tot nu toe dacht en geloofde dat je was te ontdekken, om als Vergevingsmateriaal te laten her-gebruiken, zodat de egodenkgeest steeds minder kracht krijgt en terug herinneren in Waarheid tenslotte een vanzelfsprekende onvermijdelijkheid is.

Natuurlijk kan je je gedachten ook bespreken met iemand anders die je vertrouwd, een professional of een vertrouwenspersoon. Zo’n persoon werkt als het goed is als een spiegel voor je. Maar zo weet ik uit ervaring, er zijn altijd gedachten die je niet kunt, of beter, wilt, durft te bespreken met een ander. In een innerlijke dialoog kan dat wel, ook al moet je dat ook eerst leren, want de schaamte, lees: het geloof in zonde, schuld en angst, het verdedigingsmechanisme van de egodenkgeest, is enorm sterk. Pas als we gaan leren en zien dat dat verdedigingsmechanisme niets te maken heeft met waar we ons voor lijken te schamen, maar louter en alleen als gedachte het verdedigingsmechanisme tegen Waarheid van de egodenkgeest is, kan de angst net genoeg afnemen om de gedachte gewoon zonder angst onder ogen te gaan zien en deze aan het licht te laten komen.

In een eerlijke innerlijke dialoog, komen alle aspecten van de denkgeest naar boven. Daar is de innerlijke criticus, de dissociërende denkgeest, de onderhandelaar, de ontkennende denkgeest, de sussende denkgeest, de woedende denkgeest, het slachtoffer, de leider, de aanvallende, de paniekerige denkgeest, de onverschillige denkgeest, de uitgeputte denkgeest, de hyper denkgeest, de depressieve denkgeest, de uitvlucht zoekende denkgeest, de pleasende denkgeest, de autoritaire denkgeest, de ver- en oordelende denkgeest, de trotse, de verlegen denkgeest, de angstige denkgeest, de paniekerige denkgeest, de ongeruste denkgeest, de zorgelijke, de zorgende denkgeest om maar wat kenmerken te noemen in willekeurige volgorde. Maar bovenal brengen we door het beoefenen van de innerlijke dialoog de observerende denkgeest naar boven, die als het ware boven het slachtveld instaat is al deze gedachten te leren waarnemen, observeren en dan de keuze kan maken al deze gedachten als vergevingsmateriaal en kansen te gaan leren zien en laten gebruiken…… of niet.
Dankzij de innerlijke dialoog leer ik al mijn egogedachten aan het licht te brengen, en dat is nodig om Ware Vergeving te kunnen beoefenen.

De innerlijke dialoog kan onder leiding van het ego de onjuist gerichte kant van de denkgeest of onder leiding van de Heilige Geest de Juist Gerichte kant van de denkgeest gevoerd worden. Oftewel onder leiding van angst of onder leiding van Liefde.
Ook het onderscheid leren maken voor welke leiding we kiezen kan duidelijk worden dankzij de innerlijke dialoog.
De innerlijke dialoog tussen angst en angst, kan niet anders dan leiden tot nog meer angst en schuld. De waarnemende denkgeest die onder leiding van angst (ego) staat zal dan misschien zeggen: “sukkel, nou doe je het alweer, dit wordt niets, ik leer het nooit” duidelijk een gedachte gebaseerd op het geloof in schuld.
Als waarnemende denkgeest onder leiding van Liefde (HG/J) kan dit echter oordeelloos waargenomen worden, onderkent, erkent, en zal er een veel mildere gedachten zijn zoiets als: “oeps, ik was alleen maar weer even bang”, en kan er opnieuw gekozen worden.

De innerlijke dialoog speelt zich af binnen de ene denkgeest, omdat er altijd maar één denkgeest is. Dus ook als we denken te praten met een ander zogenaamd buiten ons, is dat nog steeds een dialoog binnen de ene denkgeest. In wezen praten we dus altijd tegen onszelf en gaat wat we zien in een zgn ‘ander’ altijd over onze eigen gedachten over onszelf.
Er is altijd alleen maar één, dus ook maar één egodenkgeest, ook al lijken het er miljarden te zijn, wat niets anders is dan de geniale verdediging van de egodenkgeest tegen Eenheid, namelijk zoveel mogelijk chaos maken, zodat eenheid volledig lijkt verdwenen.
Ondanks het feit dat ook de innerlijke dialoog zich afspeelt in eenheid, is het behulpzaam het dualistische concept waar wij in zijn geloven na de afscheiding nu te laten her-gebruiken door een symbolische gesprekspartner te bedenken. Ook hierbij moeten we leren onderscheid te maken wanneer we kiezen voor voor een symbool van het egodenken of voor het Juist Gerichte Denken.
Al doende leren we dat als de dialoog hard tegen hard gaat met over en weer verwijten en beschuldigingen dat we dan hebben gekozen voor een innerlijke dialoog met het ego. Geen paniek (want dat is opnieuw kiezen voor ego), gewoon stoppen en opnieuw kiezen. Het speelt zich immers allemaal af in de ene denkgeest vanuit jouw/mijn persoonlijk focuspuntje, en dus ben ik de enige verantwoordelijke voor al mijn gedachten en tevens de keuzemaker.

Het kan dus behulpzaam zijn een voor jou persoonlijk symbool voor onveranderlijke en oordeelloze Liefde te kiezen om de innerlijke dialoog mee te voeren.
In Een cursus in wonderen wordt de Heilige Geest en of Jezus voorgesteld:

Is hij Gods enige Helper? Nee, zeker niet. Want Christus neemt vele vormen
aan met verschillende namen, totdat hun eenheid kan worden herkend.
Maar voor jou is Jezus de drager van Christus’ enkelvoudige boodschap
van Gods Liefde. Je hebt geen ander nodig. Het is mogelijk zijn
woorden te lezen en er baat bij te vinden zonder hem in je leven te aanvaarden.
Maar hij zou jou nog wat meer kunnen helpen als jij jouw vreugde
en verdriet met hem wilt delen en ze beide wilt achterlaten om Gods
vrede te vinden. (H5.6:1-7)

Voel je echter nog te veel weerstand tegen deze symbolen, wat eigenlijk alleen maar duidt op wederom een verdediging van de egodenkgeest tegen Waarheid, dan is elk ander symbool wat voor jou op dit moment voor onveranderlijke, oordeelloze Liefde staat ook prima.
Het kan dus ook een dialoog zijn met het Zelf.

Voor mij was en is het het symbool Jezus wat uitstekend werkt voor mij.
En dat drong al door toen ik het boek voor het eerst begon te lezen in 1999 en bij het lezen van T1.II.3-5, ik als het ware rechtstreeks in contact kwam met het Ware Zelf en ik Liefde voelde stromen en meteen dacht: “ok Jezus ik wil alleen samen met jou deze cursus lezen, ik vertrouw je”. En dat werkte als een trein, want ik voelde me precies daar naartoe geleid wat ik als denkgeest op dat moment kon begrijpen, alles waar ik, de denkgeest, nog niet aan toe was, zag ik gewoon niet, of dacht meteen, daar ben ik nog niet aan toe, dus leek de cursus voor mij nooit echt moeilijk. En werd ik telkens als ik de cursus weer opnieuw las weer langs een ander pad geleid waar ik als denkgeest op dat moment wel aan toe was. Vandaar ook dat verschijnsel dat iedereen die de cursus doet tegenkomt, dat het steeds weer een volledig nieuw boek lijkt bij herlezing. Het zijn de verschillende lagen van bewustzijn die worden afgepeld en dat gaat echt het makkelijkst als ik kies voor samen lezen en werken met mijn Innerlijke Leraar. Dat wil niet zeggen dat het een makkelijk proces is, oh nee, want het egogedeelte van de denkgeest reist ook altijd mee, er is immers alleen één.
Dus er zal onvermijdelijk veel weerstand opduiken bij elke gedachte. Onder leiding van de Innerlijke Leraar leer ik hiernaar te kijken en elke gedachte stap voor stap terug te nemen in de denkgeest en ze als vergevingsmiddel en kans te laten hergebruiken.

En is het niet heerlijk te beseffen dat de Innerlijke Leraar, dus een innerlijke dialoog altijd mogelijk is, altijd beschikbaar, elke seconde, dag en nacht?
Waarmee je al je gedachten ongecensureerd kan delen, nooit meer alleen, en altijd in te kunnen pluggen in die onveranderlijke stroom van Liefde, die we in wezen Zijn.

Tot zover mijn innerlijke dialoog die ik toch graag even hardop wilde doen.

2 reacties
  1. Frits zei:

    Er is maar één Goeroe en dat is je Zelf (en dat is wat jij zelf bent) en er is geen andere dialoog dan de innerlijke dialoog, zelfs wanneer het een dialoog met een schijnbare andere is. Er is maar één iemand hier, en dat ben jij zelf, ook al lijkt er van alles buiten jou te bestaan. De paradox is dat je voor een paradox twee verschillende “zaken” moet hebben terwijl er maar één is… er is geen paradox, of, zoals in de Matrix wordt gezegd: “Er is geen lepel. Wees de lepel.” 🙂

    Lekkere Blog weer, moest af en toe hard lachen, vooral om de opsomming van de verschillende aspecten van de denkgeest. 😀

    Liked by 1 persoon

    • illusje zei:

      Ja, laten we vooral niet vergeten te lachen om al die zelfbedachte onmogelijke vreemde ideeën, die onmogelijk zijn, omdat het enige mogelijke (Eenheid, Waarheid) onmogelijk ontdacht kan worden.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: