Beetje depri?

Mezelf depressief voelen, somber, energieloos, is nu eenmaal een van de mogelijke denkstaat vormen waarin de egodenkgeest zich kan denken, geloven en ervaren.
Meer is het niet. Het is zeer verleidelijk de redenen voor die staat van ervaren in oorzaken buiten mij te projecteren, zoals het weer, gebrek aan zon, de toestand in de wereld, familieomstandigheden, de leeftijd, griep enz. enz., maar daar geloof ik niet meer in.

Ondertussen speelt die film zich nog wel gewoon af in zijn geprojecteerde egodenkgeest vorm. De persoonlijk geprojecteerde ego film, waarvan, zo weet ik, niet de oorzaak is gelegen in wat ik denk te zien en te ervaren, maar alleen maar tot doel heeft af te scheiden van Waarheid, van Eenheid, van Liefde.
En ook al lijkt de verleiding erg groot door het gevoel wat gepaard gaat met de verslavende verleiding, ‘ik’ de waarnemende/keuzemakende denkgeest hoef niet mee te gaan in de projecties die zich af lijken te spelen in de film die de egodenkgeest wenst te projecteren. Ik ben niet mijn projecties, ik projecteer ze alleen maar.
Ik de waarnemende denkgeest kan er naar kijken en het ervaren en tegelijkertijd weten dat het niet is wat ‘ik’ denkgeest ben, en dat het juist de ontkenning is van wat ‘ik’ denkgeest ben.
Ik geloof het niet, maar ontken het ook niet.
Ik rust in het gevoel en vergeef.
Ware Vergeving is stil en doet in alle rust niets.
Ik doe niets en laat vergeving mij tonen wat mij te doen staat, via Hem die mijn Gids is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: