archiveren

Maandelijks archief: januari 2016

Het lichaam, dieren, dingen, situaties, de wereld het universum is een ervaring, ze ervaren niet zelf, omdat ze zelf een ervaring zijn, ze bestaan enkel als ervaring, een ervaring die de denkgeest ervaart, welke zelf ook een ervaring is, een onmogelijke ervaring, die slechts lijkt plaats te vinden bij de gratie van het geloof in een nietige dwaze onmogelijke ervaring.
Aangezien de ervaring wel in staat lijkt tot ervaren door de ervaring van erin geloven, kan alleen het terugtrekken van het geloof in de ervaring de ervaring ongedaan maken.
Ervaar, ervaar en ervaar totaal en volledig. zodat elke ervaring teruggebracht kan worden naar het totale NIET ervaren, dat wat niet te ervaren valt binnen het onmogelijke en daardoor beperkte ervaren van wat ik (de ervarende ervaring) denk en geloof te ervaren.

Ervaren = ik
ik = ervaren

Ervaren = ik zijn hetzelfde.
Er is geen ‘ik die ervaart’, er is alleen ervaren.
Er is één ervaren.
Ervaren ervaart de ervaring…

‘Ik’= ervaring
‘jij’ = ervaring
‘wij’= ervaring
‘dat’= ervaring
‘dit’= ervaring
‘alles’ = ervaring
‘niets’= ervaring
‘denken’= ervaring
‘doen’= ervaring
‘niet doen’= ervaring
‘ademen’= ervaring
‘niet ademen’= ervaring
‘leven’= ervaring
‘dood’= ervaring
‘ik zit’= ervaring
‘ik lig, sta, loop, schrijf, eet, slaap, droom, ben wakker, werk, hoor, zie, voel, dood, leven, prettig, niet prettig, gelukkig, ongelukkig, geduld, ongeduldig, boos, vriendelijk, moordlustig, meelevend, lastig, makkelijk, moe, fit, fout, goed, rechts, links, boven, onder, eruit stappen, erin blijven, denken, niet denken, bewust, onbewust, weten, niet weten, wel ervaren, niet ervaren, ego, J/HG, ECIW, spiritualiteit, religie, atheïsme, alles, alles, alles’ = ervaring
Er is niets wat niet ervaren is binnen het ervaren.
één ervaren…

Ervaren en de gedachte\projectie zijn één.

Er is geen lichaam, ding, of situatie dat ervaart of ervaren wordt er is alleen één gedachte die ervaart.
De denkgeest ervaart, dus alles wat ervaren wordt is een ervaring. Het lichaam is een ervaring, het lichaam ervaart niet.

Ervaren = ervaren = ervaren = ervaren = ervaren…

Wat ervaart? De ervaring…

Note: de ervaring is nooit de keuze voor een bepaalde vorm, maar de keuze voor de ervaring van afscheiding, een keuze van en door de ervarende denkgeest, niet de keuze van een bepaalde vorm (lichaam, ding, situatie), los van de ervarende ervaring.

Ik ontdekte dat achter het zogenaamd gechoqueerd zijn, of beledigd zijn over wat iemand durft te zeggen zonder terughoudendheid, verborgen ligt dat ik eigenlijk zeg/denk dat ik niet wil kijken naar mijn eigen rechtstreekse gedachten, die precies hetzelfde zijn, als ik heel eerlijk durf te zijn, maar te ‘eng’, te ‘gevaarlijk’ lijken, om eerlijk oordeelloos onder ogen te zien. Want ze laten eigenlijk mijn door het ego goed verborgen wil tot afscheiding zien. Ik word dan ook niet boos, of beledigd (vormen van angst) van wegen de rechtstreekse uitspraken, en/of boos op een iemand die deze rechtstreekse uitspraken lijkt te doen. Ik word boos om zo mijn eigen weerstand, welke een bescherming is tegen Liefde (Eenheid, Waarheid) te beschermen. Boos of beledigd zijn is dus niet de reden en heeft niet het doel wat het lijkt te hebben, namelijk boos of beledigd zijn op of door iemand, of iets buiten mij. Het doel van mijn naar buiten gerichte boosheid, is mijn op mijzelf gerichte boosheid te verbergen, met daaronder weer verborgen het gebruiken van de emotie boosheid om mijn wens voor afgescheidenheid van Eenheid, van Liefde, van God in stand te houden.

Maar tegelijkertijd door dit te doorzien, kan het ook weer behulpzaam zijn door deze gedachten terug te nemen en te onderkennen dat het ‘mijn’ gedachten zijn over mijzelf, niet over mijzelf als lichaam, maar over de door mijzelf gekozen vormen van afscheidingsgedachten en dat ik deze gedachten=projecties ook kan vergeven.
(Les 5 en les 34)

Door te erkennen en te herkennen dat wat ‘ik’ in de zgn ander zie en of over de zgn ander denk, altijd over mij gaat, niet over een ‘mij’ als lichaam, maar over een ‘mij’ als denkgeest die kiest voor afscheidingsgedachten en verkiest te geloven in afscheidingsgedachten, leer ik werkelijk eerlijk en oordeelloos kijken, met als enig doel al mijn oordelen over anderen, dingen, situaties, mijzelf als vergevingsmateriaal en vergevingskans te laten hergebruiken.

De valkuil die onvermijdelijk ook onder ogen zal moeten worden gezien, is dat ik mijn boosheid probeer te maskeren, door de gedachte in te zetten dat ik niet boos mag worden, ik altijd liefdevol moet zijn, ook al kook ik van binnen van woede. En dat kan nog versterkt worden door de spirituele gedachte dat ik liefde ben, dus me ook als zodanig dien te gedragen.
Dit is alleen maar weer, zoals ik hierboven illustreer een vorm van niet eerlijk durven kijken, uit angst dat mijn egodenken ontmaskerd wordt en mijn muren van opgeworpen verborgen vormen van angst mij niet meer zullen beschermen tegen waar ze voor bedoelt zijn, namelijk in afscheiding te blijven ‘veilig’ buiten Eenheid, Waarheid, Liefde God te blijven.

(Ik), de gedachte die denkt is altijd precies waar deze denkt en gelooft te zijn.
(Ik), de gedachte die denkt te weten waar zgn ‘anderen’ zijn, ziet alleen zijn eigen gedachten van waar deze denkt en gelooft te zijn geprojecteerd terug.
Er is geen ik er zijn geen ‘anderen’ er is één denkgeest die alles omvat en instaat is tot denken (niet het brein denken, maar het denkgeest denken).
Heeft de gedachte (ik), beschuldigende, oordelende gedachten, dan gaat dat altijd over de denkende bedenkende gedachte zelf, die denkt en geloofd dat er naast één toch nog twee mogelijk is.
Dat (ik) de gedachte het kan denken, geloven, projecteren en dan ‘vergeten’ dat het een gedachte is (wat ook een gedachte is) betekent niet dat de gedachte gedachte dan zomaar ineens als bij toverslag wel werkelijkheid wordt. Dat is slechts een magische gedachte die alleen resulteert in een waanvoorstelling. En een waanvoorstelling is ook nog steeds een gedachte, gedacht door de (ik) gedachte, die in de war is over zijn ware identiteit, welke altijd nog denkgeest is.

Alles wat ‘ik’ zie, ervaar is een zogenaamde ‘(on)mogelijkheid’ in alles, in eenheid.
Het lijken allemaal los van elkaar staande dingen, lichamen, dieren situaties, maar dat is niet zo.  Dat betekent ook dat ik al die mogelijkheden ben en tegelijkertijd niet ben, want dat wat ik denk en geloof te zien en ervaar bevindt zich nog steeds onveranderlijk in één. Dus hoezo een ‘ik’ die ervaart, dat lijkt wel zo, maar is een vergissing. Eén, alles is in alles wat ik zie en ervaar, het lijkt zich alleen voor te doen in veel aparte deeltjes, dat is een vergissing.
Dit lijkt een persoonlijke ervaring op aparte deeltjes niveau, maar is het niet, maar lijkt wel zo, wederom een vergissing. De herinnering die de vergissing ziet ervaart dit. Het lijkt een persoonlijke herinnering, waar woorden met een betekenis aan gegeven kan worden, maar is ook weer een van de ‘mogelijkheden’ eigenlijk ‘onmogelijkheden’ binnen éénheid.
Wie schrijft dit? Een kennelijke ‘(on)mogelijkheid’ die wil delen dat er niets te delen valt binnen éénheid, maar toch de (on)mogelijkheid tot delen daarvoor gebruikt…
.

“ok,” (in ‘zelf dialoog’), “dus als ik iemand, iets of een situatie vergeven heb (ware vergeving wel te verstaan) dan wil dat niet automatisch zeggen dat ik in de wereld van de vorm ineens bijvoorbeeld wel met iemand ga samenwerken?”.
“Ja, klopt, dat wat vergeven wordt door ware vergeving zijn immers de bepaalde vormen van zonde, schuld en angst gedachten=projectie die ik dacht en waarin ik geloofde”.

En dat doe ik voor mijzelf (de denkgeest=projectie), de verzoening kan alleen aanvaard worden in mijn eigen denken, want dat is wat ik kan waarnemen, en wat de zgn ander denkt kan ik niet weten, en als ik dat wel denk en geloof te weten is het ook niets anders dan weer mijn eigen gedachte. En mijn eigen gedachte geprojecteerd zien in een ander, is niets anders dan een spiegel die mijn eigen gedachten weerspiegelen. En dat is de werkelijke samenwerking die ik met iemand, of iets heb. Deze weerspiegeling van mijn eigen gedachten willen zien en aanvaarden is het geschenk, het wonder van vergeving dat de ander en ik elkaar kunnen geven, op denkgeest niveau. Dit geschenk hoeft zich niet persé ook binnen de rollen van het script uit te spelen en hoeft eventueel wel samenwerken niet persé de hoogste vorm van liefdevol zijn uit te beelden.
Isoleer ik de projectie van de projector door te ‘vergeten’ dat er alleen denkgeest is en geen wereld, dan lijkt het alsof er een beslissing genomen moet worden in de wereld, alsof de wereld, iets buiten mij of mijn lichaam de oorzaak is. Maar dat is niet zo. Ik weet op vorm niveau van niets de bedoeling, omdat daar alleen het denksysteem van de totale chaos heerst. En of ik nou links, rechtsaf, omkeer of rechtuit ga, dat maakt niets uit. Het maakt uit of ik voor zonde, schuld en angst kies of voor Liefde.

Het is zo onthullend werkelijk door te krijgen dat enkel en alleen het denkgeest mechanisme van het geloof in zonde, schuld en angst deze wereld, mijn leven veroorzaakt en draaiende houdt! De wereld een gedachte (projectie) is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, niets meer of minder dan dat!
En ik steeds duidelijker ervaar dat dit mechanisme van het geloof in zonde, schuld en angst de bron is van elke gedachte die ik heb!
Ook de ogenschijnlijk kleinste en onbeduidendste gedachten hebben dit geloof in zonde, schuld en angst als bron.
En zelfs deze gedachten die ik nu opschrijf komen uit die bron, maar omdat ik niet meer totaal geloof in zonde, schuld en angst, echter nog wel langs zie komen in de ervaring, heeft het geen 100% vat meer op mij als projecterende, maar tegelijkertijd nu waarnemende/keuzemakende bewuste denkgeest. Ik ben me bewust van de keuze die ik altijd kan maken, niet de keuze op vorm niveau, maar de keuze op denkgeest niveau, de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst, of de keuze voor het vergeven van het geloof in zonde, schuld en angst, in als z’n variaties.

Ik denk dan ook dat de hoogste staat van ontwaken is, dat de ‘ik’ de zich totaal bewuste waarnemende/keuzemakende denkgeest, volledig zonder oordeel kan waarnemen en daardoor als logisch resultaat daarvan zich weer volledig in verbinding weet (herinnerd) met zijn werkelijke Bron: Geest, Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest zie mijn functie nu alleen nog als ervarende waarnemer die nog maar één keuze heeft en dat is de keuze voor Ware Vergeving. Dat is mijn enige functie. Mijn functie is niet dat ik vervolgens bepaal welk resultaat Ware Vergeving heeft in de wereld die ik nog wel ervaar. Ik als ervarende waarnemende/keuzemakende denkgeest kan onmogelijk vanuit dit nog steeds beperkte ervarende standpunt overzien wat het beste is voor ‘mij=de ander’ in enige vorm.
Er is namelijk op vorm niveau geen beste of slechtste beslissing mogelijk. Er is geen wereld, er zijn alleen projecties vanuit zonde, schuld en angst en alleen de beslissing voor het vergeven van de gedachten=projecties zal altijd de beste keuze en beslissing zijn.

Ik gebruik de term ware vergeving, omdat ik ECIW als pad heb gekozen en dat prettig vind, maar het is hetzelfde als ‘werkelijk doorzien’ dat wat ik denk dat er gebeurt in een wereld van vormen en situaties, niet werkelijk gebeurt en alleen maar lijkt te gebeuren, omdat ik, die zich met de projecties heeft geïdentificeerd, dat wil geloven, maar verder geen enkel effect heeft op Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

Wat de uitkomst is van ware vergeving of van het werkelijk doorzien, zolang ik nog lijk te ervaren in een wereld, is niet iets wat ik hoef bij te sturen, want dat zou immers weer een gedachte zijn vanuit en de keuze voor zonde, schuld en angst, namelijk, het geloof in wantrouwen, of zorgelijkheid en tevens gewoon weer de verdediging tegen Liefde.
Vertrouwen in altijd een Liefdevolle uitkomst, hoe deze er ook uit mag zien in het veld van de projecties, is het logische gevolg van ware vergeving, of werkelijk doorzien.

Moe, ja moe is moe, en dan ineens weer niet en dan weer wel. Annelies voelt zich niet lekker, en dan weer wel lekker, haar omgeving voelt zich ook afwisselend lekker en niet lekker, het is net het weer. Dat zijn ook de meest voorkomende gespreksonderwerpen in het leven; gezondheid en het weer. Op beide lijken we geen controle te hebben.
Beide gespreksonderwerpen vind ik heel vervelend, ik (zogenaamd het lichaam) vind het gezeur en geklaag en vooral zinloos. Misschien wel omdat ik er geen controle over lijk te kunnen hebben.
En dat wat dit observeert ‘ik’ de denkgeest vind het ook allemaal maar gezeur en geklaag, wat logisch is, omdat het lichaam wat zogenaamd zeuren en klagen vervelend vindt, een projectie is van wat de denkgeest die kiest voor ego denken, wil denken, en de gedachte gezeur en geklaag alleen gebruikt om de gedachte die daaronder ligt, namelijk de wens om afgescheiden te zijn van Waarheid, te verbergen.
Vind ik het dan nog gek dat het zogenaamde ‘ik’ lichaam = egodenkgeest = keuzemakende denkgeest uitgeput lijkt?

Ok, kiezen voor liefde dan maar?
Ja, maar bedenk dan eerst dat binnen het framewerk ‘de wereld’, waar ik mijzelf (lichaam = egodenkgeest) bedenk en geloof te bevinden, de term liefde weliswaar bekend is, maar de betekenis van dat soort (speciale) liefde gekleurd en gevoed en ingevuld wordt door het geloof in een wereld, vol met lichamen, dingen en situaties, die door het geloof erin werkelijk lijken te zijn.
Dat soort speciale liefde kenmerkt zich door een even grote grilligheid als het weer. De ene keer is er liefde het volgende ogenblik haat plus alle tinten grijs die daar tussenin zitten, zodat het niet zo heel erg opvalt en we gemakshalve gewoon maar accepteren dat we er toch niets aan kunnen doen en we het dan maar toeschrijven aan het lot, toeval, karma, of God of de duivel, of een ander zogenaamde oncontroleerbare bron.
Niet dat we het dan maar loslaten en geen pogingen ondernemen er misschien toch nog wat aan te kunnen doen hoewel we ons uiteindelijke lot, de dood, niet kunnen ontlopen, is er toch nog de hoop van uitstel, zo denken en geloven we.

Voel ik me eindelijk lekker, gebeurt er weer wat, totdat dat ook weer over gaat en ik me weer lekker voel, tot het volgende dipje of mega dip. Ja dat is het leven hè zeggen we dan gelaten, net het weer. Of we gaan vol in de verdediging en knokken ons uit het niet lekker voelen regelrecht de volgende periode van niet lekker voelen in en nooit lijken we die rustige staat van onveranderlijke Liefde, waar we zogenaamd zo naar verlangen te kunnen bereiken.

En dat is nu precies de bedoeling waarom we als denkgeest zogenaamd onbewust blijven kiezen en geloven in onze keuze voor de egodenkgeest.
Ons geheime verborgen doel uit de Liefde van God te blijven is geniaal verborgen achter de gedachte en het geloof dat we de liefde van God juist wel willen en dat we dat moeten blijven najagen ons hele leven lang, zelfs in de dood nog en het vaste geloof dat we de liefde van God moeten verdienen. Ook als we onszelf atheïst noemen, want dat suggereert ook een God, die vervolgens ontkend moet worden.
Maar dat lukt maar niet, want verdorie het zit de hele tijd tegen, ben ik net lekker bezig, gebeurt er weer wat buiten me of in m’n lichaam waar ik geen controle over heb en hoppa weg liefde, daar is weer de zonde, schuld en angst, vermomd in een of andere vervelende vorm, en kan ik weer opnieuw beginnen.
En zo blijf ik mijzelf (het lichaam=egodenkgeest) expres voor de gek houden en bereik ik precies wat ik (de keuzemakende denkgeest die voor ego kiest) wil: uit de Liefde van God blijven.
En dat is onmogelijk, want dat wat ‘ik’ in werkelijkheid ben is onveranderlijke LIEFDE.
En het enige wat dat kan afschermen en kan doen laten vergeten is mijn geloof in zonde, schuld en angst.

ECIW zegt dan ook heel duidelijk zelf in de Inleiding van het Tekstboek:

“De cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Hij beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die jouw natuurlijk erfgoed is. Het tegendeel van liefde is angst, maar wat alomvattend is kent geen tegendeel”.

De denkgeest energie die er voor nodig is het schijnbaar onmogelijke (uit de Liefde van God te raken en te blijven) mogelijk (keuze voor afscheiding =ego) te kunnen maken moet niet onderschat worden, ook al is het maar een gedachte en een geloof.
Deze giga energie wordt ijverig bestudeerd door de wetenschap, met best wel geweldige resultaten en inzichten, maar resulteert eigenlijk alleen maar in het bevestigen van de mogelijkheid de onveranderlijke werkelijkheid (de non-dualistische Liefde van God), veranderlijk te maken (de dualistische liefde/angst van de egodenkgeest), door er een vorm (energie) van te maken. Want de wetenschap is vorm gericht, start vormgericht en eindigt vormgericht. Speelt zich af binnen de begrenzing van de egodenkgeest die alles op alles zet te vergeten dat er alleen maar denkgeest is en te vergeten dat de wereld een onwerkelijkheid is. Waarom?, omdat de keuze voor egodenken alleen maar kan gaan over zonde, schuld en angst.

… en daarom voel ik (lichaam=egodenkgeest) me dus moe, ziek zwak en misselijk en dan weer niet, en dan weer wel, en dan weer niet…

Mocht je van dit bericht ook spontaan ziek, zwak en misselijk worden vraag je dan af, wie/wat denkt dit? Liefde?, of is het een van de vele vormen van angst?

Voelt het als een oordeel? Wie/wat denkt dit? Liefde, of angst?

Wordt het je allemaal even te veel, denk dan ook even aan wat ECIW dan als troostrijke gedachte/waarschuwing geeft:
“Vecht niet tegen jezelf”.
(T30.I.1:7)

Ik kan namelijk ook kiezen voor de gedachte, dat wat ik werkelijk ben, Onveranderlijke Liefde, er altijd is en waar ik altijd een beroep op kan doen, simpelweg door het te denken en te willen, net zoals ik kies voor te denken en te geloven niet liefde te zijn; de keuze voor zonde, schuld en angst. Ik ben waarnemende/keuzemakende denkgeest.

De keuze voor angst is altijd een vorm uitkomst gerichte keuze. De egofilm (geloof in zonde, schuld en angst) is een gesloten denkgeest circuit, waar alleen de voor de egodenkgeest ‘natuurlijke’ afwisseling van ziek, zwak en misselijk en niet ziek, zwak en misselijk tot de mogelijkheden behoort.
Tegenover de niet vorm gerichte keuze voor genezing van de denkgeest die zijn ziekelijk keuze voor het onmogelijke (uit Eenheid, uit Waarheid, uit Liefde, uit God stappen) wil en kan leren vergeven, dat is wat Ware Vergeving met als resultaat Ware Genezing (van de denkgeest dus) beoogt.

En terwijl de film, het verhaal, het sprookje verteld wordt in al zijn gruwelijkheid, afgewisseld met liefelijkheid en ‘ik’ de acteur van alle rollen ziek, zwak en misselijk ben en dan weer niet, en dan weer wel, weet ik (de denkgeest) dat de onveranderlijke werkelijkheid dat Liefde onveranderlijk is, de enige waarheid is. En hoef ik (de keuzemakende nu bewuste denkgeest) de film alleen maar te zien als reminder voor het feit dat het onmogelijke (de film van de egodenkgeest) nooit werkelijk mogelijk kan zijn, of worden.

Grappig, ergens wel, liep ik net te bedenken al boodschappen doende; ik kwam ECIW in m’n leven tegen als antwoord op een steeds urgentere vraag: “dit kan niet waar zijn, er moet toch een andere manier zijn?” en nu kan ik stellen: ja klopt, het is ook niet waar, maar de andere manier is niet dat het anders is geworden in de vorm, maar ánders op het niveau van de denkgeest.
Dat wat niet waar is, zijn al mijn zonde, schuld en angst gedachten in al hun oneindige variaties, plus de projecties daarvan, die nog steeds gedachten zijn, wat betekent dat mijn projecties, die nog steeds alleen maar gedachten zijn ook niet waar zijn.
Dus zolang ik mijn projecties nog los zie van de gedachten waar ze aan vast zitten, zal ik blijven proberen de ‘andere manier’ te forceren in een of andere uiterlijke vorm. En zolang ik dat blijf proberen blijft alles hetzelfde, namelijk een afwisseling van grote en kleine gelukjes en grote en kleine ongelukjes in dat wat ik mijn leven noem en waar ik me tegen blijf verzetten, of er een dikke laag spirituele roze suiker over strooi. Beide met hetzelfde effect, ik blijf geloven dat er een wereld is die ik kan verbeteren of kan vernietigen.

Conclusie:
Dat wat ik mijn leven noem, de wereld, blijft als script/film precies hetzelfde. ‘Ik’, alle rollen en acteurs op het ‘doek’, doen gewoon de dingen die ze doen, blijven ademhalen, lief hebben, boos zijn, aardig, onaardig, ergeren, ziek voelen, gezond, chagrijnig, vrolijk, hebben ontmoetingen, zijn alleen, zijn samen, maken van alles mee, zeggen ja, zeggen nee, of ‘kweet niet, verbreken relaties, gaan relaties aan, kortom de film die ‘mijn leven’ heet draait vrolijk door zolang ‘ik’, de denkgeest, deze denk en geloof te ervaren.

Ik, de denkgeest, de dromer van de droom, ben als het ware de acteur achter alle rollen in mijn droom en de regisseur van mijn droom, maar ben niet de rollen en alle figuren in mijn droom. Zodra ik mij identificeer met de rollen en figuren in mijn droom, koppel ik de bron, de denkgeest los van de projecties en ga daardoor helemaal op in mijn rollen en vergeet dat ik die rollen niet ben, maar slechts uitbeeld. En dat maakt een gigantisch verschil.
Me volledig identificeren met alle rollen betekent dat ik als denkgeest volledig kies voor te geloven in zonde, schuld en angst en op dat moment kies voor het grote ‘vergeten’ en het ontkennen van het feit dat ik eigenlijk denkgeest ben.
Het enige wat uiteindelijk verandert na ontwaken is dat ik, de denkgeest die zich weer herinnerd denkgeest te zijn en niet een lichaam, dit hele denkgeest denk/geloof-systeem doorzie. Vergelijkbaar met het in de bioscoop zitten en helemaal opgaan in de film en dan gaat ineens het zaallicht aan en besef je, nog een beetje slaapdronken naar de uitgang strompelend dat je naar een film zat te kijken, die heel erg echt leek, maar dat absoluut niet was.

En dit bewustzijn valt niet af te dwingen. Het heeft geen zin te schreeuwen: “wakker worden sukkel(s) !!!!”( alle rollen worden immers gespeeld door de ene egodenkgeest), of mijzelf op te werpen als redder en prediker van de mensheid, zogenaamd uit liefde, want dat vergroot alleen maar de angst en is precies het doel van de keuze voor ego (zonde, schuld en angst).

De afscheiding, van Waarheid is nooit echt gebeurt, dus de afscheiding hoeft ook niet echt gerepareerd te worden, ik hoef ‘slechts’ stap voor stap mijn geloof eruit terug te trekken, zo eenvoudig is het.
Dat het als zeer moeilijk wordt ervaren komt slechts door de weerstand terug te keren tot het bewustzijn louter Geest te zijn! Dus als het ware bewust te zijn dat ik die naar de film zit te kijken, niet die gewelddadige film ben, maar de projector die kiest voor het projecteren van films die over zonde, schuld en angst gaan.
Maar, wat blijft er dan over als de bewuste denkgeest stopt met het projecteren van zonde, schuld en angst? Dan verdwijnt zonde, schuld en angst…
En dan?
Wie/wat stelt deze vraag, de denkgeest die nog steeds in tijd en ruimte gelooft?
Met het verdwijnen van het geloof in zonde, schuld en angst, verdwijnt ook de vraag…
Geloof is derhalve het enige denkgeest mechanisme wat de hele film draaiende houdt.

%d bloggers liken dit: