archiveren

Dagelijks archief: januari 4, 2016

“ok,” (in ‘zelf dialoog’), “dus als ik iemand, iets of een situatie vergeven heb (ware vergeving wel te verstaan) dan wil dat niet automatisch zeggen dat ik in de wereld van de vorm ineens bijvoorbeeld wel met iemand ga samenwerken?”.
“Ja, klopt, dat wat vergeven wordt door ware vergeving zijn immers de bepaalde vormen van zonde, schuld en angst gedachten=projectie die ik dacht en waarin ik geloofde”.

En dat doe ik voor mijzelf (de denkgeest=projectie), de verzoening kan alleen aanvaard worden in mijn eigen denken, want dat is wat ik kan waarnemen, en wat de zgn ander denkt kan ik niet weten, en als ik dat wel denk en geloof te weten is het ook niets anders dan weer mijn eigen gedachte. En mijn eigen gedachte geprojecteerd zien in een ander, is niets anders dan een spiegel die mijn eigen gedachten weerspiegelen. En dat is de werkelijke samenwerking die ik met iemand, of iets heb. Deze weerspiegeling van mijn eigen gedachten willen zien en aanvaarden is het geschenk, het wonder van vergeving dat de ander en ik elkaar kunnen geven, op denkgeest niveau. Dit geschenk hoeft zich niet persé ook binnen de rollen van het script uit te spelen en hoeft eventueel wel samenwerken niet persé de hoogste vorm van liefdevol zijn uit te beelden.
Isoleer ik de projectie van de projector door te ‘vergeten’ dat er alleen denkgeest is en geen wereld, dan lijkt het alsof er een beslissing genomen moet worden in de wereld, alsof de wereld, iets buiten mij of mijn lichaam de oorzaak is. Maar dat is niet zo. Ik weet op vorm niveau van niets de bedoeling, omdat daar alleen het denksysteem van de totale chaos heerst. En of ik nou links, rechtsaf, omkeer of rechtuit ga, dat maakt niets uit. Het maakt uit of ik voor zonde, schuld en angst kies of voor Liefde.

Het is zo onthullend werkelijk door te krijgen dat enkel en alleen het denkgeest mechanisme van het geloof in zonde, schuld en angst deze wereld, mijn leven veroorzaakt en draaiende houdt! De wereld een gedachte (projectie) is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, niets meer of minder dan dat!
En ik steeds duidelijker ervaar dat dit mechanisme van het geloof in zonde, schuld en angst de bron is van elke gedachte die ik heb!
Ook de ogenschijnlijk kleinste en onbeduidendste gedachten hebben dit geloof in zonde, schuld en angst als bron.
En zelfs deze gedachten die ik nu opschrijf komen uit die bron, maar omdat ik niet meer totaal geloof in zonde, schuld en angst, echter nog wel langs zie komen in de ervaring, heeft het geen 100% vat meer op mij als projecterende, maar tegelijkertijd nu waarnemende/keuzemakende bewuste denkgeest. Ik ben me bewust van de keuze die ik altijd kan maken, niet de keuze op vorm niveau, maar de keuze op denkgeest niveau, de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst, of de keuze voor het vergeven van het geloof in zonde, schuld en angst, in als z’n variaties.

Ik denk dan ook dat de hoogste staat van ontwaken is, dat de ‘ik’ de zich totaal bewuste waarnemende/keuzemakende denkgeest, volledig zonder oordeel kan waarnemen en daardoor als logisch resultaat daarvan zich weer volledig in verbinding weet (herinnerd) met zijn werkelijke Bron: Geest, Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest zie mijn functie nu alleen nog als ervarende waarnemer die nog maar één keuze heeft en dat is de keuze voor Ware Vergeving. Dat is mijn enige functie. Mijn functie is niet dat ik vervolgens bepaal welk resultaat Ware Vergeving heeft in de wereld die ik nog wel ervaar. Ik als ervarende waarnemende/keuzemakende denkgeest kan onmogelijk vanuit dit nog steeds beperkte ervarende standpunt overzien wat het beste is voor ‘mij=de ander’ in enige vorm.
Er is namelijk op vorm niveau geen beste of slechtste beslissing mogelijk. Er is geen wereld, er zijn alleen projecties vanuit zonde, schuld en angst en alleen de beslissing voor het vergeven van de gedachten=projecties zal altijd de beste keuze en beslissing zijn.

Ik gebruik de term ware vergeving, omdat ik ECIW als pad heb gekozen en dat prettig vind, maar het is hetzelfde als ‘werkelijk doorzien’ dat wat ik denk dat er gebeurt in een wereld van vormen en situaties, niet werkelijk gebeurt en alleen maar lijkt te gebeuren, omdat ik, die zich met de projecties heeft geïdentificeerd, dat wil geloven, maar verder geen enkel effect heeft op Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

Wat de uitkomst is van ware vergeving of van het werkelijk doorzien, zolang ik nog lijk te ervaren in een wereld, is niet iets wat ik hoef bij te sturen, want dat zou immers weer een gedachte zijn vanuit en de keuze voor zonde, schuld en angst, namelijk, het geloof in wantrouwen, of zorgelijkheid en tevens gewoon weer de verdediging tegen Liefde.
Vertrouwen in altijd een Liefdevolle uitkomst, hoe deze er ook uit mag zien in het veld van de projecties, is het logische gevolg van ware vergeving, of werkelijk doorzien.

%d bloggers liken dit: