archiveren

Dagelijks archief: januari 3, 2016

Moe, ja moe is moe, en dan ineens weer niet en dan weer wel. Annelies voelt zich niet lekker, en dan weer wel lekker, haar omgeving voelt zich ook afwisselend lekker en niet lekker, het is net het weer. Dat zijn ook de meest voorkomende gespreksonderwerpen in het leven; gezondheid en het weer. Op beide lijken we geen controle te hebben.
Beide gespreksonderwerpen vind ik heel vervelend, ik (zogenaamd het lichaam) vind het gezeur en geklaag en vooral zinloos. Misschien wel omdat ik er geen controle over lijk te kunnen hebben.
En dat wat dit observeert ‘ik’ de denkgeest vind het ook allemaal maar gezeur en geklaag, wat logisch is, omdat het lichaam wat zogenaamd zeuren en klagen vervelend vindt, een projectie is van wat de denkgeest die kiest voor ego denken, wil denken, en de gedachte gezeur en geklaag alleen gebruikt om de gedachte die daaronder ligt, namelijk de wens om afgescheiden te zijn van Waarheid, te verbergen.
Vind ik het dan nog gek dat het zogenaamde ‘ik’ lichaam = egodenkgeest = keuzemakende denkgeest uitgeput lijkt?

Ok, kiezen voor liefde dan maar?
Ja, maar bedenk dan eerst dat binnen het framewerk ‘de wereld’, waar ik mijzelf (lichaam = egodenkgeest) bedenk en geloof te bevinden, de term liefde weliswaar bekend is, maar de betekenis van dat soort (speciale) liefde gekleurd en gevoed en ingevuld wordt door het geloof in een wereld, vol met lichamen, dingen en situaties, die door het geloof erin werkelijk lijken te zijn.
Dat soort speciale liefde kenmerkt zich door een even grote grilligheid als het weer. De ene keer is er liefde het volgende ogenblik haat plus alle tinten grijs die daar tussenin zitten, zodat het niet zo heel erg opvalt en we gemakshalve gewoon maar accepteren dat we er toch niets aan kunnen doen en we het dan maar toeschrijven aan het lot, toeval, karma, of God of de duivel, of een ander zogenaamde oncontroleerbare bron.
Niet dat we het dan maar loslaten en geen pogingen ondernemen er misschien toch nog wat aan te kunnen doen hoewel we ons uiteindelijke lot, de dood, niet kunnen ontlopen, is er toch nog de hoop van uitstel, zo denken en geloven we.

Voel ik me eindelijk lekker, gebeurt er weer wat, totdat dat ook weer over gaat en ik me weer lekker voel, tot het volgende dipje of mega dip. Ja dat is het leven hè zeggen we dan gelaten, net het weer. Of we gaan vol in de verdediging en knokken ons uit het niet lekker voelen regelrecht de volgende periode van niet lekker voelen in en nooit lijken we die rustige staat van onveranderlijke Liefde, waar we zogenaamd zo naar verlangen te kunnen bereiken.

En dat is nu precies de bedoeling waarom we als denkgeest zogenaamd onbewust blijven kiezen en geloven in onze keuze voor de egodenkgeest.
Ons geheime verborgen doel uit de Liefde van God te blijven is geniaal verborgen achter de gedachte en het geloof dat we de liefde van God juist wel willen en dat we dat moeten blijven najagen ons hele leven lang, zelfs in de dood nog en het vaste geloof dat we de liefde van God moeten verdienen. Ook als we onszelf atheïst noemen, want dat suggereert ook een God, die vervolgens ontkend moet worden.
Maar dat lukt maar niet, want verdorie het zit de hele tijd tegen, ben ik net lekker bezig, gebeurt er weer wat buiten me of in m’n lichaam waar ik geen controle over heb en hoppa weg liefde, daar is weer de zonde, schuld en angst, vermomd in een of andere vervelende vorm, en kan ik weer opnieuw beginnen.
En zo blijf ik mijzelf (het lichaam=egodenkgeest) expres voor de gek houden en bereik ik precies wat ik (de keuzemakende denkgeest die voor ego kiest) wil: uit de Liefde van God blijven.
En dat is onmogelijk, want dat wat ‘ik’ in werkelijkheid ben is onveranderlijke LIEFDE.
En het enige wat dat kan afschermen en kan doen laten vergeten is mijn geloof in zonde, schuld en angst.

ECIW zegt dan ook heel duidelijk zelf in de Inleiding van het Tekstboek:

“De cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Hij beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die jouw natuurlijk erfgoed is. Het tegendeel van liefde is angst, maar wat alomvattend is kent geen tegendeel”.

De denkgeest energie die er voor nodig is het schijnbaar onmogelijke (uit de Liefde van God te raken en te blijven) mogelijk (keuze voor afscheiding =ego) te kunnen maken moet niet onderschat worden, ook al is het maar een gedachte en een geloof.
Deze giga energie wordt ijverig bestudeerd door de wetenschap, met best wel geweldige resultaten en inzichten, maar resulteert eigenlijk alleen maar in het bevestigen van de mogelijkheid de onveranderlijke werkelijkheid (de non-dualistische Liefde van God), veranderlijk te maken (de dualistische liefde/angst van de egodenkgeest), door er een vorm (energie) van te maken. Want de wetenschap is vorm gericht, start vormgericht en eindigt vormgericht. Speelt zich af binnen de begrenzing van de egodenkgeest die alles op alles zet te vergeten dat er alleen maar denkgeest is en te vergeten dat de wereld een onwerkelijkheid is. Waarom?, omdat de keuze voor egodenken alleen maar kan gaan over zonde, schuld en angst.

… en daarom voel ik (lichaam=egodenkgeest) me dus moe, ziek zwak en misselijk en dan weer niet, en dan weer wel, en dan weer niet…

Mocht je van dit bericht ook spontaan ziek, zwak en misselijk worden vraag je dan af, wie/wat denkt dit? Liefde?, of is het een van de vele vormen van angst?

Voelt het als een oordeel? Wie/wat denkt dit? Liefde, of angst?

Wordt het je allemaal even te veel, denk dan ook even aan wat ECIW dan als troostrijke gedachte/waarschuwing geeft:
“Vecht niet tegen jezelf”.
(T30.I.1:7)

Ik kan namelijk ook kiezen voor de gedachte, dat wat ik werkelijk ben, Onveranderlijke Liefde, er altijd is en waar ik altijd een beroep op kan doen, simpelweg door het te denken en te willen, net zoals ik kies voor te denken en te geloven niet liefde te zijn; de keuze voor zonde, schuld en angst. Ik ben waarnemende/keuzemakende denkgeest.

De keuze voor angst is altijd een vorm uitkomst gerichte keuze. De egofilm (geloof in zonde, schuld en angst) is een gesloten denkgeest circuit, waar alleen de voor de egodenkgeest ‘natuurlijke’ afwisseling van ziek, zwak en misselijk en niet ziek, zwak en misselijk tot de mogelijkheden behoort.
Tegenover de niet vorm gerichte keuze voor genezing van de denkgeest die zijn ziekelijk keuze voor het onmogelijke (uit Eenheid, uit Waarheid, uit Liefde, uit God stappen) wil en kan leren vergeven, dat is wat Ware Vergeving met als resultaat Ware Genezing (van de denkgeest dus) beoogt.

En terwijl de film, het verhaal, het sprookje verteld wordt in al zijn gruwelijkheid, afgewisseld met liefelijkheid en ‘ik’ de acteur van alle rollen ziek, zwak en misselijk ben en dan weer niet, en dan weer wel, weet ik (de denkgeest) dat de onveranderlijke werkelijkheid dat Liefde onveranderlijk is, de enige waarheid is. En hoef ik (de keuzemakende nu bewuste denkgeest) de film alleen maar te zien als reminder voor het feit dat het onmogelijke (de film van de egodenkgeest) nooit werkelijk mogelijk kan zijn, of worden.

%d bloggers liken dit: