Ik geef het op

“Ik geef het op” gedacht vanuit de keuze voor egodenkgeest is van een geheel andere orde dan “Ik geef het op” gedacht vanuit de keuze voor Heilige Geest Denkgeest.
Vanuit egodenkgeest zal deze keuze gepaard gaan, met allerlei mogelijke gevoelens die terug te voeren zijn naar zonde, schuld en angst. En een totaal gericht zijn op het opgeven van alle vormen, inclusief mijn eigen lichaam, waar ik me mee identificeer, en waarvan ik denk en geloof dat ik zonder die identificatie ‘niets’ ben.
Een van de mantra’s van de egodenkgeest is immers ‘geef nooit op!’
Opgeven wordt vanuit het egodenken als zwak, slap, gebrek aan doorzettingsvermogen, gebrek aan ruggengraat gezien.
Kiezen voor denken vanuit egodenkgeest is immers kiezen voor denken vanuit zonde, schuld en angst, omdat het doel voor de keuze hiervoor afscheiding is. Een keuze die verborgen moet blijven waardoor er alleen een keuze lijkt te moeten worden gemaakt over iets wat lijkt te gebeuren in enige vorm, met mijn lichaam of andere lichamen en of gebeurtenis in mijn leven.

“Ik geef het op” vanuit de keuze voor Heilige Geest Denkgeest, oftewel de Juist gerichte denkgeest komt vanuit de realisatie dat ik nooit weet wat de bedoeling is, dat ik niets weet en nooit een totaal overzicht kan hebben van alle oorzaken en gevolgen die zich als totale chaos in de wereld van de geprojecteerde vorm voordoen.
Deze “Ik geef het op”is hetzelfde als een stap terug doen en me door ‘Hem’ (HG/J mijn Juist gerichte Denkgeest) laten leiden.
En ook hetzelfde als “ik hoef niets te doen”.

Weer een voorbeeld hoe zo’n uitdrukking als “Ik geef het op” van egofunctie naar HG functie kan verschuiven, geheel afhankelijk van de keuze die ik als ervarende en keuzemakende denkgeest maak.

Komt nu de vraag omhoog: “ja maar moet ik dan maar niets doen?”, vraag je dan eerst af wie/wat stelt deze vraag…?

Ik heb ervaren dat als de geestelijk nood (elke nood is geestelijk, alleen de denkgeest kan nood ervaren, niet het brein, al lijkt dat zo, want dat is immers de projectie van de denkgeest net als de rest van het lichaam) tot grote hoogte lijkt te stijgen en echt geen uitweg meer wordt gezien, het “Ik geef het op” punt dat eigenlijk de positie van het ‘nulpunt’ is, waardoor ‘zomaar’ ineens de overgave en de helderheid kan komen in de denkgeest waardoor de werkelijk behulpzame Inspiratie weer ruimte krijgt.
In die zin kan zo’n afschuwelijke schijnbare uitzichtloze crisis in de denkgeest ook een keerpunt zijn in de denkgeest.
En dan is “Ik geef het op” een werkelijke Hulpvraag aan de keuze voor de juist gerichte kant van de denkgeest en zorgt voor een enorm bevrijdend gevoel van opluchting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: