archiveren

Maandelijks archief: november 2015

De ‘ik’ egodenkgeest is een keuze gemaakt door de waarnemende/keuzemakende denkgeest die kiest voor afscheiding, die kiest tegen Liefde, die kiest voor chaos, om de eenvoud van Eenheid te vernietigen. Hoe kan deze keuze voor chaos ooit iets zinnigs doen binnen deze zelfgekozen chaos?
De denkgeest die deze keuze maakt doet wel alsof deze orde wil scheppen in de chaos, die deze wereld is, maar is absoluut niet van plan dat ook te bereiken. Anders gesteld, we doen wel als mensen zijnde dat we met onze lichamen een betere wereld willen maken, maar zijn dat absoluut niet van plan, het gaat nooit lukken, want lichamen kunnen dat helemaal niet, want er zijn geen lichamen, er zijn alleen projecties van de keuzemakende denkgeest die voor egodenkgeest koos en we lichamen noemen en zijn gaan geloven dat we dat dan ook zijn. De keuzemakende denkgeest die hiervoor koos, speelt als het ware met poppen die iets voorstellen en doen wat de denkgeest heeft bedacht. Meer is het niet. De keuzemakende denkgeest die koos voor chaos (ego) gelooft nu dat de poppen (lichamen) echt zijn en samen spelen zij het spel van de chaos.

We kunnen echter als keuzemakende denkgeest, als dit allemaal in het bewustzijn komt, ook de andere keuze maken, die van de Heilige Geest, de denkgeest die nog steeds onveranderlijk met de Realiteit, de Waarheid, God, Liefde in contact staat. Als ‘ik’ bereid ben deze andere keuze te maken, krijgen de projecties een andere functie, niet langer om de chaos in stand te houden en uit te breiden, maar om terug te keren in de herinnering van Eenheid.
En zo wordt de voorheen ‘chaos’ hergebruikt.
Met alles wat ik doe in dit leven in deze wereld vraag ik me eerst af, wat is het doel, wat wil ik hiermee; in de droom, in de chaos blijven of worden het symbolen voor terug herinneren in Eenheid.

Het wordt mij steeds duidelijker getoond dat mijn ego symbolen voor liefde, die als afleiding en substituut voor de Liefde van God zijn opgeworpen, eerst heel eerlijk en duidelijk onder ogen moet worden gezien, voordat ze kunnen oplossen in Ware Vergeving. En dan natuurlijk ‘aan de hand’ van Jezus/Heilige Geest voor mij de symbolen voor de verbinding terug naar de Liefde van God. Doe ik dit ‘aan de hand’ van ego (angst), dan zal de weerstand om eerlijk te kijken gewoon te groot zijn. En het is heel behulpzaam te gaan leren herkennen wanneer ik toch de hand van ego vastpak, en hier eerlijk naar te leren kijken. Gewoon te kijken naar dat wat er op dat moment is en er niet iets anders van te maken, wat mij beter uitkomt, wat weer niets anders is dan weer kiezen voor weerstand, voor angst, dus voor ego.

In de praktijk komt het er dan op neer dat juist mijn symbolen die ik als substituut voor mijn werkelijke Bron heb opgeworpen, de symbolen zijn die mij in de droom het meest nabij lijken te staan. Dus bijvoorbeeld ouders, kinderen, partner, familie, vrienden en niet te vergeten mezelf. Het is niet zo moeilijk om mijn speciale liefde in deze speciale relaties te herkennen, maar het is verdomd lastig de speciale haat te willen herkennen, zien en erkennen.
En toch is dat nodig hier heel eerlijk in te zijn. In de wereld van de droom heerst de dualiteit, en deze bevat zowel speciale liefde, als de andere zijde van de ego medaille, de tegenhanger van speciale liefde, speciale haat. Beide moeten eerst eerlijk onder ogen worden gezien.

Kijk ik hier opnieuw met het ego naar dan is er opnieuw een gevoel van afschuw, wat weer opnieuw nog meer afschuw en weerstand oproept, want de ego denkgeest kan alleen maar zonde, schuld en angst herkennen en projecteren.
Vechten tegen deze gevoelens van afschuw, haat en woede, versterkt het alleen maar en zorgt voor een nog verder wegzakken in haat. Daar is geen uitweg uit als ik dit met het ego (zonde, schuld en angst) blijf bevechten.

Ben ik bereid hier met J/HG naar te kijken, met mijn Juist gerichte denkgeest, dán is er een uitweg.
En daar is behalve bereidheid dit te willen, ook de bereidheid voor nodig oordeelloos eerlijk te kijken naar dat wat er is:  bijvoorbeeld, ja, ik haat mijn moeder, ja, die en die voorheen vriendschappelijke relatie irriteert mij nu ineens bovenmatig, en vooral mijn zelfhaat is enorm. Dat is eerlijk kijken, zonder identificatie ermee, zonder het persoonlijk te maken. En dat is niet erg als ik mezelf dat toch weer zie doen, maar gewoon een vergissing en het geloof een lichaam te zijn te midden van andere lichamen, in plaats van te willen herinneren denkgeest te zijn en wel één denkgeest welke alles en iedereen zonder uitzondering omvat.

Alleen als ik bereid ben hier eerlijk naar te kijken, precies zoals ik het heb opgezet, geprojecteerd en het doel erken, namelijk mijn wil om in afscheiding te blijven, en bereid ben te zien dat het niets maar dan ook niets heeft te maken met de projecties, dus een lastige moeder, of een andere lastige verbinding, (herinner je les 5, Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk), dan pas zal Ware Vergeving werken.

Dat betekent ook dat ik elke uitkomst elke verwachting die mij het beste lijkt in de vorm mag laten varen en ik me gewoon kan laten vallen in dat wat is, aan de hand van HG/J, of een ander symbool dat voor mij staat voor de onvoorwaardelijke Liefde van God, in het vertrouwen dat ik niet weet wat het meest liefdevol is in enige situatie of relatie.

Het ‘doen’ speelt zich niet af in het vervolgens dan toch zelf veranderen van wat zich in de vorm, de wereld, in mijn relaties afspeelt, maar in de denkgeest. En dat ‘doen’, bestaat uit de bereidheid om eerlijk te kijken naar al mijn gedachten, tijdens het ervaren, en deze over te dragen aan HG/J, ‘mijn’ Juist gerichte denkgeest, daar opnieuw de keuze maken, nu heel bewust, voor Vergeving.

Let wel dit betekent niet dat ik me moet terugtrekken uit de wereld en niets meer moet doen. Ik heb het verhaal nog steeds nodig zolang ik hier ‘ervaar’, alleen het verhaal krijgt nu een andere functie, dat is het enige verschil.

Als ik ‘aan de hand van Jezus/Heilige Geest’, of aan de hand van een ander behulpzaam symbool dat voor non-dualistische Liefde staat, al ervarend door mijn leven ga, dan hoef ik me geen zorgen te maken over al die zelfgegraven kuilen voor anderen, waar ik zelf in zal vallen, of voor beren op de weg, of dat ik in zeven sloten tegelijk zal lopen, of in kleine hoekjes terechtkom vol met ongelukken. Ik laat me dan vol Vertrouwen vallen in het leven dat kennelijk mijn script is voor nu, zodat ik al mijn verdedigingen tegen Liefde onder ogen kan gaan zien en de zonde, schuld en angst die eraan ten grondslag ligt kan gaan Vergeven.
De enige andere optie, de hand van ego, dus van zonde, schuld en angst vasthouden, zal alleen nog maar meer angst oproepen en mij gegarandeerd vasthouden in een wereld gemaakt van het geloof in zonde, schuld en angst.

Er zijn maar twee keuzemogelijkheden, en ik ben de waarnemende/keuzemakende denkgeest die in staat is tot een bewuste keuze.
Welke functie geef ik mijn leven, afscheiding, of het terug herinneren in Liefde?
Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden.

De Verzoening (Atonement genoemd in ACIM) aanvaarden voor mijzelf, lijkt een eenzame daad, iets wat ik persoonlijk moet doen.
De cursus spreekt mij aan op het niveau waarop ik in staat ben te ‘begrijpen’, op denkgeest niveau, op een ‘persoonlijke’ manier, omdat ik geloof dat het Zoonschap uit deeltjes bestaat. En ECIW gebruikt dit geloof in deeltjes als uitgangspunt en als onderwijs/leermateriaal om me te laten herinneren dat ik me vergis, maar me daar niet schuldig over hoef te voelen.
Doe ik dit onder leiding van schuld (egodenkgeest) dan zal ik me eenzaam, schuldig en angstig voelen, draag ik mijn schuld en angst over aan Heilige Geest  dan zal het moeiteloos gaan:
“en je zult met evenveel zachtheid worden geleid als werd je meegevoerd langs een stil pad in de zomerzon” (T14.IV.6:2).

Het is het aanvaarden van mijn schuldeloosheid door deze in ‘mijn broeder’ (dus alles wat buiten mij is geprojecteerd) te zien weerspiegelt en zo de schuldeloosheid te aanvaarden voor het Hele Zoonschap, niets en niemand uitgezonderd.

“De staat van schuldeloosheid is niets anders dan de toestand waarin dat wat er niet is [schuld+projecties], is weggenomen uit de verwarde denkgeest die dacht dat het er wel was” (T14.IV.2:2).

De onbewuste schuld, ‘onbewust’ zodat het verborgen blijft, en ontstaan door het geloof in afgescheiden te kunnen zijn van Eenheid, is een waanidee, het is er niet, het kan er niet zijn, het is onmogelijk, het is slechts een nietig dwaas idee, in stand gehouden enkel en alleen door het geloof in schuld.

En dat kan niet onderwezen worden, de denkgeest moet daar aan toe zijn:

“Dit kan niet onderwezen worden. Leren vindt alleen plaats in de toestand waarin dit vanzelf gebeurt” (T14.IV.2:6-7).

Leestip: T14.IV. Jouw functie in de Verzoening

Vanmorgen las ik een onverwachts zeer inspirerende gedachte:
“We zijn allemaal in de ban van verhalen. Verhalen geven het leven betekenis. Letterlijk, want zonder verhalen is de wereld een massa ongerelateerde details.” (Errol Morris)

En dat inspireerde mij meteen tot de volgende gedachten…
De functie van verhalen is betekenis geven aan wat geen betekenis heeft. De egodenkgeest geeft maar één signaal en dat is ‘afscheiding’. Afscheiding van Eenheid. Dus het enige wat de egodenkgeest daar tegenin kan brengen is ‘georganiseerde’ chaos, veelheid, het tegenovergestelde van Eenheid, of zoals Errol Morris zegt ‘een massa ongerelateerde details’.
Om deze chaos enigszins hanteerbaar te laten lijken is de chaos netjes verdeeld in verhalen, verhalen die aan de chaos enigszins betekenis probeert te geven.
Verhalen houden ons dus in de afscheiding en dat is de functie en het doel van verhalen, dat is de functie en het doel van geloven een individu te zijn met een eigen verhaal te midden van andere individuen met hun verhalen.
Meer niet.
“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5).

De vorm, het verhaal is nooit de reden waarom ik in onvrede ben, dat is slechts een afleiding die mij gefocust houdt op de valse oorzaak en zo de echte oorzaak, namelijk de wil tot afscheiding, aan de aandacht onttrekt.
Zonder verhalen zijn, roept angst op, niet omdat ik dan geen verhaal meer heb, maar omdat verhalen mij in de afscheiding houden, uit Waarheid, uit Eenheid, uit Liefde, uit God houden, dat is het doel van ‘verhalen’.

Durf ik alle verhalen los te laten en me te laten vallen dwars door de chaos heen in het Vertrouwen dat achter de verhalen Waarheid, Eenheid, Liefde, God wacht op mij?

Zolang er nog ervaring is, blijven de verhalen geschreven worden. Ervaren is ‘verhalen’, het steeds maar terug opnieuw willen ‘verhalen’ op iets buiten mij.
En zo worden alle verhalen die maar mogelijk zijn steeds maar herhaalt in een eindeloze zinloze poging zonde, schuld en angst te ‘verhalen’ op iets, wat niet bestaat, en vandaar ook niet kan lukken.

Zolang er nog ervaring lijkt te zijn, kan de ervaring wel anders worden bezien en ‘gebruikt’. Het is immers allemaal gedachte en gedachte kan veranderen.
Ik ben niet het verhaal, ik bedenk het verhaal, waarbij de ‘ik’ ook een gedachte is. En gedachte kan alleen maar nog meer gedachte bedenken. En er zijn maar twee keuzemogelijkheden, of ik geloof in gedachten van zonde, schuld en angst (kiezen voor egodenkgeest), of ik geloof in gedachten van Liefde, (kiezen voor HG/J denkgeest).
De verhalen blijven hetzelfde, de gedachte en dus de functie kan veranderen. Ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest maak de keuze dát is ‘bewust zijn’.

%d bloggers liken dit: