archiveren

Dagelijks archief: november 15, 2015

Een prachtige reminder voor als we ons weer even overweldigd voelen door wat er in de wereld gebeurt, lees ik in ‘De ongenezen denkgeest genezen’, van Kennerth Wapnick. Te lezen in deel II.6 op bladzijde 65/66:

“De erkenning dat we hetzelfde zijn, niet lichamelijk maar op het niveau van de denkgeest, is een ander heel belangrijk thema in Een cursus in wonderen. Jij hebt een krankzinnig ego; ik heb een krankzinnig ego. Jij hebt een gezonde correctie (de Heilige Geest); ik heb een gezonde correctie. En we hebben beiden dezelfde macht om tussen die twee te kiezen. Waar is dan het verschil? Jouw vorm is zus, mijn vorm is zo; toch zijn ze hetzelfde omdat vormen een illusie zijn.
Een andere zeer belangrijke zin is: ‘Niets zo verblindend als de waarneming van vorm’ (T22.III.6:7). Vorm liegt. Terwijl ik lesgeef, kijk ik uit over een zee van afzonderlijke lichamen in afzonderlijke stoelen, met wandversieringen op de achtergrond, enzovoort. Het zijn allemaal leugens, projecties van een waanzinnig denksysteem.
Wanneer je een waanzinnige gedachte projecteert, dan hallucineer je. De Cursus gebruikt dit woord met opzet (T20.VIII.7-8), en doet dit ook met andere psychiatrische termen. Iemand die hallucineert ziet dingen die er niet zijn, hoort stemmen die er niet zijn, enz. Dit zijn symptomen van een psychose, wat de reden is dat ons herhaaldelijk wordt verteld dat we krankzinnig zijn.
De keuze voor dit taalgebruik is niet om ons te vernederen, maar gewoon een manier om te zeggen: Kijk, je moet zien wat er gebeurt. En wat er gebeurt is niet ‘daar buiten’, het is in je denkgeest. De ongenezen genezer denkt dat er iets ‘daar buiten’ is dat genezen moet worden. Deze manier van denken maakt de vergissing werkelijk.
Geloven dat er een uiterlijk probleem is dat opgelost moet worden betekent dat je nooit zult genezen, omdat je het egodenksysteem onderwijst. Je mag het dan verbergen achter gedachten dat je hulpvaardig, aardig en meedogend bent, maar al wat je werkelijk doet is zeggen ‘ik, ik, ik, ik’, het voornaamwoord eerste persoon enkelvoud dat heilig is voor het ego en de ongenezen denkgeest.
Wanneer we juist-gericht denken, zullen we dezelfde situatie waarin we helpen of geholpen worden gebruiken als een middel om te leren dat we op het niveau van de denkgeest allemaal hetzelfde zijn. We moeten trouw zijn aan de vorm, onze rollen en verantwoordelijkheden als individuen, familieleden, werknemers, enzovoort. We zijn trouw aan deze verschillende rollen, niet omdat ze op zichzelf betekenisvol zijn, maar omdat ze de door ons gekozen klaslokalen zijn waarin we leren dat we niet schuldig zijn en dat iedereen die bij de situatie betrokken is hetzelfde belang heeft om wakker te worden uit deze krankzinnige droom. Omdat we denken dat we een lichaam zijn, hebben we deze klaslokalen nodig, totdat we weten dat we geen lichaam zijn.”

%d bloggers liken dit: