De Verzoening aanvaarden

De Verzoening (Atonement genoemd in ACIM) aanvaarden voor mijzelf, lijkt een eenzame daad, iets wat ik persoonlijk moet doen.
De cursus spreekt mij aan op het niveau waarop ik in staat ben te ‘begrijpen’, op denkgeest niveau, op een ‘persoonlijke’ manier, omdat ik geloof dat het Zoonschap uit deeltjes bestaat. En ECIW gebruikt dit geloof in deeltjes als uitgangspunt en als onderwijs/leermateriaal om me te laten herinneren dat ik me vergis, maar me daar niet schuldig over hoef te voelen.
Doe ik dit onder leiding van schuld (egodenkgeest) dan zal ik me eenzaam, schuldig en angstig voelen, draag ik mijn schuld en angst over aan Heilige Geest  dan zal het moeiteloos gaan:
“en je zult met evenveel zachtheid worden geleid als werd je meegevoerd langs een stil pad in de zomerzon” (T14.IV.6:2).

Het is het aanvaarden van mijn schuldeloosheid door deze in ‘mijn broeder’ (dus alles wat buiten mij is geprojecteerd) te zien weerspiegelt en zo de schuldeloosheid te aanvaarden voor het Hele Zoonschap, niets en niemand uitgezonderd.

“De staat van schuldeloosheid is niets anders dan de toestand waarin dat wat er niet is [schuld+projecties], is weggenomen uit de verwarde denkgeest die dacht dat het er wel was” (T14.IV.2:2).

De onbewuste schuld, ‘onbewust’ zodat het verborgen blijft, en ontstaan door het geloof in afgescheiden te kunnen zijn van Eenheid, is een waanidee, het is er niet, het kan er niet zijn, het is onmogelijk, het is slechts een nietig dwaas idee, in stand gehouden enkel en alleen door het geloof in schuld.

En dat kan niet onderwezen worden, de denkgeest moet daar aan toe zijn:

“Dit kan niet onderwezen worden. Leren vindt alleen plaats in de toestand waarin dit vanzelf gebeurt” (T14.IV.2:6-7).

Leestip: T14.IV. Jouw functie in de Verzoening

15 reacties
  1. Maria zei:

    Hallo Illusje,

    Ik zie “buiten”mij [projectie] mijn zoon die erg depressief kan zijn als ik dit hoor aan bv zijn stem of zijn woorden krijg ik een onrustig gevoel.
    Ik vind het moeilijk om achter deze projectie te zien wat ik als liefdeloosheid heb weg gezet
    Als ik depressie bij een ander zie heb ik hier geen gevoel”trigger”bij , alleen als het mijn zoon aan gaat.
    Mijn ex man was ook depressief , wat ik als eerste voel is ONBEREIKBAARHEID , ik kan niet “binnen”komen.
    Bij mijn zoon voel ik ook angst dat hij “er”niet uitkomt , angst voor verlies.
    Ik denk dat mijn zoon ook een grote eenzaamheid voelt.

    Ondertussen ben ik aan het “zorgen”dat hij zich beter gaat voelen en het voor hem iets “draaglijker “te maken.

    Deze projectie gaat over mij maar kan niet inzien wat dit is , zou jij mij hier een handvat kunnen geven.

    Vriendelijke groet,

    Maria

    Liked by 1 persoon

  2. illusje zei:

    Ja, hoe herkenbaar!
    Inderdaad al onze projecties gaan over ons zelf. Dat eerst constateren is heel behulpzaam voor het volgen van het proces van Ware Vergeving, het leerplan van ECIW.
    Op de eerste plaats vraag ik om Hulp in mijn Juist gerichte denkgeest, in ECIW kan je daar de persoonlijke symbolen Jezus en of de Heilige Geest voor gebruiken, of een ander symbool wat voor jou voor oordeelloze Liefde staat.
    Als ik onrust voel en depressiviteit denk en geloof te zien in een ander is dat eigenlijk een herkenning en een trigger voor het gevoel van depressiviteit en of eenzaamheid in mijzelf, iets wat we allemaal als egodenkgeest in ons hebben, ook al lijken de projecties ervan totaal verschillend.
    Vervolgens kan ik dan constateren, mijzelf in herinnering brengen dat ik nooit wat dan ook voel om de reden die ik denk: “ik voel nooit, onrust, depressiviteit, eenzaamheid of onbereikbaarheid om de reden die ik denk” (zie les 5).

    Dus niet mijn zoon is de oorzaak van mijn voelen van depressiviteit en eenzaamheid enz., maar mijn eigen denkgeest die besluit om deze gedachte en projectie te gebruiken om mijzelf als denkgeest afgescheiden te zien en te houden van het Zelf, Eenheid, Liefde, God, Waarheid, of hoe je het “Onnoembare” ook wilt noemen.
    Vervolgens kan ik besluiten de gedachten die ik heb aan Jezus/Heilige Geest te (ver)geven en te vragen dit anders te willen zien, zonder de uitkomst zelf in te vullen.

    Dit hele vergevingsproces zorgt ervoor dat het “ikje” en de hele schijnbare situatie (ego) even niet serieus wordt genomen en ik (denkgeest) besluit open te staan voor wat er achter mijn keuze voor angst (ego) ligt te wachten om als vertegenwoordiging van mijn Ware Zelf als Ware Inspiratie op te duiken.
    En Ware Inspiratie kan zich dan op alle mogelijke manieren manifesteren. Ik kan je natuurlijk niet vertellen wat dat zal zijn, maar ga er maar vanuit dat wat uit Ware Inspiratie komt, dus vanuit Jezus/HG denkgeest altijd liefdevol zal zijn, ook al lijkt dat misschien in de vorm zoals het zich uit niet zo heel duidelijk meteen. Dit komt omdat wij in onze beperktheid van het egodenken de totaliteit van alles niet kunnen overzien. De keuze voor het egodenken is immers bedoelt om af te scheiden, dus ervaren we ook voortdurend afscheiding.

    En ook het “zorgen” voor vanuit Ware Vergeving zal anders voelen dan het “zorgen” voor vanuit ego.
    Het is het verschil tussen “zorgen voor” met (ego) of zonder (J/HG) zonde, schuld en angst.

    Eigenlijk is het proces volgen van Ware Vergeving tevens een prachtige verschuiving van verantwoordelijkheid nemen vanuit ego, dus vanuit zonde, schuld en angst met de wens afgescheiden te zijn, (terwijl het lijkt alsof we als moeder juist zo verantwoordelijk zijn voor onze kinderen), naar verantwoordelijkheid nemen vanuit Heilige Geest, de Juist gerichte denkgeest, vanuit Liefde, door de gedachten te vergeven, zodat Liefde het gat van de afscheiding weer kan dichten.
    Dat soort verantwoordelijkheid zal dan ook niet als pijnlijk en zwaar worden ervaren, maar als vanzelfsprekend en genezend voor de denkgeest die nu de ándere keuze heeft gemaakt.

    Dat is wat we kunnen doen in dit soort situaties. En eigenlijk komt het enkel en alleen neer op de keuze om leiding te volgen van ego (zonde, schuld en angst) of van Heilige Geest/Jezus (Liefde) en dan open te staan voor Inspiratie, zonder dat met eigen (beperkte) ideeën in te vullen.
    De gedachte “ik weet van niets waartoe het dien” (Les 25) kan ook heel behulpzaam zijn.

    Het helpt mij ook enorm om steeds te bedenken dat al die afschuwelijke ervaringen die we dag in dag uit hebben een andere functie kunnen krijgen als we daarvoor kiezen. Zo wordt alles een reminder om voor Ware Vergeving te kiezen in plaats van voor afscheiding.

    Veel liefs en Hulp,
    Annelies

    Like

    • Maria zei:

      Dank je wel voor het antwoord,

      “Dus niet mijn zoon is de oorzaak van mijn voelen van depressiviteit en eenzaamheid enz., maar mijn eigen denkgeest die besluit om deze gedachte en projectie te gebruiken om mijzelf als denkgeest afgescheiden te zien en te houden van het Zelf, Eenheid, Liefde, God, ”

      Ik zie in de buiten wereld depressie , om mij zelf als denkgeest af te scheiden.
      Is het zo dat ik dit gevoel [ niet vrolijk, niet gelukkig ] ooit niet heb aan genomen ?
      Wilde ik dit ooit niet voelen? Wordt het mij nu steeds in de “buitenwereld” aangereikt en nu via mijn zoon
      zodat er geen mogelijkheid bestaat om het niet te voelen?

      Like

  3. illusje zei:

    Naarmate het bewustzijn groeit wordt je bewuster van je gedachten en je gevoel. En merk je dat je geen slachtoffer bent van je gedachten en gevoelens en neem je er de volle verantwoordelijkheid voor, zodat we opnieuw kunnen kiezen welke functie we deze gedachten en gevoelens willen geven, de functie om de afscheiding waar te doen laten lijken, of om het geloof in de afscheiding te laten genezen door vergeving.

    Like

  4. Maria zei:

    Ik scheid mijzelf af van liefde /god door te denken dat ik niet eenzaam ben , maar de ander ?

    “besluiten de gedachten die ik heb [ eenzaamheid, onbereikbaarheid] aan de [vertegenwoordiger van mijn ware zelf] HG
    te [ver] geven en vragen dit anders te willen zien.
    Is het hier niet nodig aan te nemen dat “ik”het ben die eenzaam is ?
    Ik begrijp dit niet zo goed .
    Dan staat er ook “zonder uitkomst zelf in te vullen”wat wordt hier mee bedoeld?

    Te laten genezen door vergeving ” is dit alleen het geven aan de HG . Heeft dit niets te maken met : “de ander is niet eenzaam ik ben het “?

    Like

  5. illusje zei:

    Eerst zal ten volle moeten worden aanvaard, en dat gaat stap voor stap, dat de Cursus zegt “Er is geen wereld”.
    Wat is het dan dat lijkt te ervaren? Dat is de keuze van de denkgeest (denkgeest is dat wat “ik” werkelijk ben) voor of angst of voor Liefde, oftewel of voor ego of voor HG/J denkgeest.
    Er is dus alleen denkgeest, en niet een “ik” lichaam dat keuzes maakt en vervolgens één van deze twee keuzes ervaart. Er is alleen een keuze mogelijk door en in de denkgeest. Bewustwording is dus het werkelijk inzien en aanvaarden van dat er alleen denkgeest is en dat ECIW ons alleen aanspreekt op denkgeest niveau en niet op het niet werkelijk bestaande “lichaamsniveau”.
    Er is dus ook geen “ander” er zijn alleen projecties die eruit zien als anderen, maar ze hebben geen enkele werkelijkheid.
    Nogmaals dit is erg lastig om te begrijpen, omdat het een langzaam stap voor stap proces is van lichaamsbewustwording terug naar denkgeest bewustwording, dat wat we werkelijk zijn.
    Niemand begrijpt dat meteen. Toen ik dit voor het eerst las “Er is geen wereld”, en God heeft deze wereld niet geschapen, en God weet niets van deze wereld, was dat voor mij de missing link: “ah, nu begrijp ik waarom niets echt werkt in deze wereld, ik probeer geluk te bereiken in iets wat juist gemaakt is om afgescheiden te blijven van Geluk (Liefde, God, Waarheid, Eenheid)”.
    Het was toen nog een intellectueel begrijpen, maar ik was bereid mij de weg te laten wijzen door HG/J in het vertrouwen dat het een stap voor stap proces zou worden naar volledige bewustwording en uiteindelijk volledige terugkeer in de herinnering van Eenheid, God, Liefde.
    En stap voor stap door het leren herkennen van al mijn ego gedachten binnen al mijn dagelijkse ervaringen en de bereidheid deze te willen vergeven aan de hand van de Juist gerichte denkgeest (HG/J) groeit het bewustzijn en de bereidheid deze Stem te volgen in plaats van die van het ego.

    Bedenk ook dat zowel ego als HG zich in de ene denkgeest bevinden en niet buiten “mij” of buiten “de ander”, vandaar dat de keuze gemaakt wordt ook binnen de ene denkgeest voor het gemak de keuzemakende denkgeest genoemd.
    Vandaar dat “ik” alleen een keuze kan maken vanuit mijn eigen focus punt in de denkgeest en ik niet voor een ander de keuze tussen ego of HG kan maken.

    Op het niveau van de vorm, de wereld van de projectie, doe ik “normaal”, dat wat de regels zijn binnen de wereld van de projecties. Ik help anderen, ik doe boodschappen, sluit verzekeringen af, doe mn deur op slot, voedt de kinderen op, eet gewoon, slaap gewoon, adem gewoon enz.
    Alleen het enige verschil is dat als ik aanvaard dat dit alles een projectie is vanuit de denkgeest dat ik kan kiezen of de projectie komt vanuit zonde, schuld en angst (de keuze voor ego dus), of vanuit Liefde (de keuze voor HG/J denkgeest).
    Als ik kies vanuit zonde, schuld en angst dan kan ik dat herkennen aan dat ik zelf bepaal wat de uitkomst moet zijn. Bijvoorbeeld de uitkomst moet zijn dat dit of dat conflict met die en die opgelost wordt, of dat ik weer genoeg geld op mn rekening heb, zodat ik eindelijk dit of dat kan kopen, of dat ik een parkeerplaats zal vinden, of dat m’n kinderen gezond blijven en gelukkig worden enz. enz.
    Kies ik voor de leiding van de HG/J kant van de denkgeest dan laat ik de uitkomst open en vertrouw erop dat de uitkomst altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mogen zien als projectie.
    Vanuit het ego perspectief willen kijken is altijd beperkt. Het ego ziet altijd maar een stukje en kan nooit het geheel overzien, dus kan ook nooit de Juiste uitkomst zien en kan dus eigenlijk helemaal geen keuze maken, dan alleen vanuit de beperktheid van het ego denken, dat altijd vanuit zonde, schuld en angst komt.
    Dus iets voor iemand anders bepalen is helemaal onmogelijk, want ik weet niet wat het “beste” is voor de ander, van wegen dat beperkte afgescheiden ego denkgeest standpunt.
    Bovendien is wat ik in een ander denk en geloof te zien altijd een spiegel van hoe ik over mijzelf denk als denkgeest.
    Dus inderdaad de ander is niet eenzaam, ik zie een projectie van mijn wil tot afscheiding, en dat ziet eruit als een “iemand anders die eenzaam lijkt”, en de emoties die daarbij horen versterken nog het “waarheidsgehalte”.

    Maar diezelfde emoties kunnen echter door de keuze voor vergeving, dus de keuze voor de gedachte teruggeven aan HG/J worden hergebruikt, (dus niet ontkend!) en de denkgeest weer terug herinneren in Eenheid, God, Liefde. En aangezien er ook maar één denkgeest is, wordt de schijnbaar zogenaamde “ander” welke eigenlijk ook alleen maar een stukje van de ene denkgeest is, ook terug herinnerd in Liefde.

    Ik hoop dat ik door dit hele verhaal duidelijk heb gemaakt dat het erg belangrijk is de achterliggende metafysica van de Cursus te kennen en steeds paraat te hebben; dus er is alleen Eén, Waarheid, Liefde, God Denkgeest mogelijk, dus kan er geen afgescheiden dualistische, geprojecteerde wereld vanuit zonde, schuld en angst bestaan. Het is het één of het ander, beide tegelijkertijd is onmogelijk.
    Wordt dit niet gezien of ontkend, omdat er toch steeds weer voor het egodenken wordt gekozen, dan blijft ECIW onbegrijpelijk en niet te doen.
    En nogmaals geduld is in deze een schone zaak, ECIW is meestal een levens lang proces van steeds weer leren opnieuw te observeren en kijken zonder oordeel (dus olv HG/J) naar al mijn gedachten en opnieuw de keuze te maken, niet voor een andere projectie, maar voor het andere gedachten systeem.
    Dat is de betekenis van de uitspraak van Helen en Bill: “er moet een andere manier zijn”, waardoor het proces van het doorgeven van ECIW, door Helen mogelijk werd en ook door “ons” het hele Zoonschap mogelijk werd, mits wij de keuze maken dat toe te laten.

    Liked by 2 people

    • Maria zei:

      Dank je wel voor deze duidelijke uitleg. Ik ga het nog een paar keer door lezen.
      Wat prachtig dat je dit zo mooi kan verwoorden.

      Liked by 1 persoon

  6. Frits zei:

    Dit bovenstaande antwoord is het eigenlijk wel waard om als “echte” blog gepubliceerd te worden, is mijn bescheiden mening. 😉

    Like

  7. illusje zei:

    Ja Frits dat ging ook wel door me heen toen ik aan het schrijven was…;-)
    Ja, laat ik dat maar doen dan 🙂
    Dank je…

    Like

  8. Maria zei:

    “Alleen het enige verschil is dat als ik aanvaard dat dit alles een projectie is vanuit de denkgeest dat ik kan kiezen of de projectie komt vanuit zonde, schuld en angst (de keuze voor ego dus), of vanuit Liefde (de keuze voor HG/J denkgeest)”.

    Ja de projectie komt vanuit liefde of vanuit schuld.
    Dit voel je in je lichaam,[ zelf willen bepalen wat de uit komst is ] “zorgen voor ” vanuit liefde of vanuit schuld.
    [on] bewust verdedig je je onschuld omdat je niet schuldig wil zijn , je verdedigd je onschuld om dat je niet echt gelooft dat je het bent.
    Je geeft schuld af aan de HG ? je zegt dus niet de schuld die ik in de ander zie ben “ik” ? Als je aanneemt dat je schuldig bent hoef je je onschuld niet meer te verdedigen. [ Als schuldig er mag zijn kan het transformeren in onschuld wat we zijn]
    Het heeft dus geen “zin”je schuld aan de HG te geven als je niet kan aannemen dat je schuldig bent?

    Like

  9. illusje zei:

    We moeten eerst zien dat we denken en geloven schuldig te zijn, niet dat we schuldig zijn, we denken en geloven het alleen, maar we zijn niet schuldig. In Werkelijkheid zijn we onschuldig. Omdat we denken en geloven wel schuldig te zijn zien we ook schuld en angst om ons heen, omdat we de schuld en de angst projecteren en dan denken dat we én anderen dat zijn. Dat is dus niet zo, iets geloven betekent niet dat het dan ook zo is. We geloven dat er een wereld is, we geloven dat we een lichaam zijn, we geloven dat er buiten ons anderen zijn, we geloven dat we kinderen hebben, we geloven dat we ademen, we geloven dat er aardige en niet aardige mensen zijn, we geloven in schaarste, we geloven in overvloed, we geloven in aanval en verdediging, kortom alles wat we denken te zien en ervaren komt vanuit “geloof”. Dus niet zonde, schuld en angst zijn het probleem maar het “geloof” erin.
    We hoeven dus niet eerst aan te nemen dat we schuldig zijn, maar slechts te zien dat we denken en geloven schuldig te zijn. Het is een gedachte, een geloof, geen feit. En het mooie van gedachten is dat ze kunnen veranderen. Ware vergeving zorgt er voor dat we onszelf leren vergeven voor wat nooit gebeurt kán zijn, maar slechts een geloof was/is.

    Zodra we bereid zijn alles wat we geloven in twijfel te stellen en te vergeven, blijft over dat wat we werkelijk zijn. En als we denken te weten en geloven wat dat dan is, dat wat we werkelijk zijn, hebben we het mis, want dat wat we werkelijk zijn is niet op geloof gebaseerd, maar op Waarheid en wij in ons beperkte denken en geloven weten niet wat dat is, omdat wat Waar is buiten ervaren, denken en geloof valt. Het enige wat we wel kunnen leren weten is wat we NIET zijn en dat is alles wat we denken en geloven te ervaren in een wereld in een lichaam.
    Alles wat we denken en geloven te ervaren wordt daardoor vergevingsmateriaal, zodat ware vergeving ons terug zal laten keren naar de herinnering denkgeest te zijn, welke kan kiezen tussen de leiding van het ego denken en geloven en de Heilige Geest.

    Like

  10. Maria zei:

    Dank je wel,

    Ja
    “Slechts te zien dat we denken /geloven schuldig te zijn .” Er is een situatie waarin iemand iets zegt waardoor ik mij schuldig voel . Dit gevoel is dan wel van mij . Als ik dit pijn vindt doen en ik verdedig mijn onschuld en ga zeggen : “ik ben niet schuldig maar jij “of ik denk laat maar kletsen ik ben niet schuldig . Ik zie alleen de schuld in de ander. ik verdedig mijn onschuld omdat ik niet schuldig wil zijn . Waarom verdedigen mensen hun schuld ? Waarom wil bijna niemand schuldig zijn? Waarom wil iedereen [ geloven en denken ] alleen het “goede”zijn .
    Ik denk dan wel dat het belangrijk is te kijken waarom ik weerstand voel en die “schuld”projecteer . Ik projecteer iets als ik het niet wil zijn . Iedereen is schuldig ik niet . Als iemand een ander iets aandoet en alleen maar zegt ik denk en geloof dat ik schuldig ben maar ik ben het niet het zijn maar gedachtes, dan slaan we naar mijn idee een stukje over . Is het niet belangrijk eerst jezelf te kennen , dat je niet alleen onschuldig , aardig en lief bent maar alles . En dat je schuldig kan zijn in onwetendheid ?

    Like

  11. illusje zei:

    Ja, het gevoel van schuld of ontekenning van schuld (beide zijde van het ego) is van jou, omdat het uit jouw denkgeest komt. Het is een keuze, maar niet een keuze om de reden die jij denkt. Je voelt je niet schuldig of onschuldig omdat je gelooft iets wel of niet gedaan te hebben tov een ander, maar om de achterliggende diepere reden, namelijk dat je dit “verhaaltje” nodig hebt om je af te scheiden van God, Liefde. En die verborgen reden moet ontkend worden en verborgen blijven achter het “verhaaltje” van een jij die zich schuldig of onschuldig voelt van wegen iets wat je wel of niet een ander aangedaan hebt.
    (Lees tip: les 5 dat gaat hierover: Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”.)
    Dus dat is ook de reden waarom we allemaal denken en geloven of schuldig of onschuldig te zijn, beide mogelijkheden binnen het egodenken.
    De onschuld waar ECIW het over heeft is de Onschuld die we werkelijk Zijn, en die Onschuld heeft geen tegendeel (schuld). En die non-dualistische Onschuld kan alleen bereikt worden door de dualistische schuld/onschuld te vergeven.
    Nogmaals vergeet niet dat ECIW “ons” alleen op denkgeest aanspreekt en niet als zijnde een lichaam.
    Als ware vergeving beoefend wordt, wat dus een denkgeestproces is, dan wil dat niet zeggen dat je dan niets “doet” (dat is zo’n wijdverspreid hardnekkig misverstand!). Ware Vergeving zal er voor zorgen dat je juist, omdat je ego even uit de weg is Inspiratie de kans krijgt. En Inspiratie zal er voor zorgen dat je automatisch precies, zonder de ego blokkade van zonde, schuld en angst, zonder zelf in te vullen wat te doen, precies zult weten wat te doen. Ondertussen is en blijft het allemaal denkgeest, projecties zijn immers ook gedachtes, geprojecteerde gedachtes en blijven projecties, ook al ervaren we ze als “echt”.

    En ja het is zeker belangrijk jezelf te kennen, hoe je denkt en wat je gelooft, (je conditioneringen dus) want alleen dan kan je je vergevingsmateriaal (gedachten) herkennen en laten her-gebruiken door HG/J denkgeest.

    Like

    • Maria zei:

      Mooi mooi

      “Non dualistische onschuld kan alleen bereikt worden door de dualistische schuld/onschuld te vergeven.”
      Ego /ikje kan dan alleen maar om vergeving vragen
      zolang er een ego is , is er een schuld/angst gevoel want het ego is toch alleen maar een gedachten van afscheiding ?

      Alleen het ego projecteert , zonder ego geen wereld ?

      Like

  12. illusje zei:

    Nou het is niet het ego/ikje wat om vergeving kan vragen. Dat wat de keuze maakt voor ego of voor HG/J denkgeest is dat gedeelte van de denkgeest dat oordeelloos kan observeren, ook wel de waarnemende/keuzemakende denkgeest genoemd. Want de egodenkgeest kan alleen maar dat denken en geloven waarvoor het “gemaakt” (verzonnen) is, en dat is voor het ogenschijnlijk waarmaken van de afscheiding, het kan niet kiezen voor iets anders zoals de Heilige Geest kant van de denkgeest. Alleen de oordeelloze waarnemende/keuzemakende denkgeest kan kiezen om naar angst (ego) te luisteren, of naar Liefde (HG/J) te luisteren.
    Het doel van ECIW is de bewustwording van de waarnemende/keuzemakende denkgeest, dat gedeelte van de denkgeest dat in staat is oordeelloos te observeren, en opnieuw kan kiezen: voor angst of voor Liefde.
    Door het oordeelloos observeren vanuit de waarnemende/keuzemakende denkgeest verliest de keuze voor het ego zijn aantrekkingskracht. Het verdwijnt nog niet, zolang we hier denken en geloven te ervaren, maar we verliezen ons geloof erin, zodat zijn eigenschap tot afscheiding langzaamaan verdwijnt en het alleen nog de functie heeft om te herkennen dat al mijn ego gedachten alleen maar geschikt zijn om te vergeven.
    Uiteindelijk zal ook vergeving zijn functie verliezen en dat is wat ECIW noemt de laatste stap die God zal zetten en alles weer opgaat in Eenheid, waar ervaren, observeren, en vergeving ook geen functie meer heeft, omdat het niet meer hoeft.
    Deze terugkeer in Eenheid is het logische gevolg van totale vergeving en valt buiten bewustzijn.
    Bewustzijn is immers de eerste stap van afscheiding: dat wat Non-dualistisch Eén is kan zichzelf ineens zien als bewust van zichzelf, wat een dualistische denkgeest staat is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: