archiveren

Dagelijks archief: november 7, 2015

De Verzoening (Atonement genoemd in ACIM) aanvaarden voor mijzelf, lijkt een eenzame daad, iets wat ik persoonlijk moet doen.
De cursus spreekt mij aan op het niveau waarop ik in staat ben te ‘begrijpen’, op denkgeest niveau, op een ‘persoonlijke’ manier, omdat ik geloof dat het Zoonschap uit deeltjes bestaat. En ECIW gebruikt dit geloof in deeltjes als uitgangspunt en als onderwijs/leermateriaal om me te laten herinneren dat ik me vergis, maar me daar niet schuldig over hoef te voelen.
Doe ik dit onder leiding van schuld (egodenkgeest) dan zal ik me eenzaam, schuldig en angstig voelen, draag ik mijn schuld en angst over aan Heilige Geest  dan zal het moeiteloos gaan:
“en je zult met evenveel zachtheid worden geleid als werd je meegevoerd langs een stil pad in de zomerzon” (T14.IV.6:2).

Het is het aanvaarden van mijn schuldeloosheid door deze in ‘mijn broeder’ (dus alles wat buiten mij is geprojecteerd) te zien weerspiegelt en zo de schuldeloosheid te aanvaarden voor het Hele Zoonschap, niets en niemand uitgezonderd.

“De staat van schuldeloosheid is niets anders dan de toestand waarin dat wat er niet is [schuld+projecties], is weggenomen uit de verwarde denkgeest die dacht dat het er wel was” (T14.IV.2:2).

De onbewuste schuld, ‘onbewust’ zodat het verborgen blijft, en ontstaan door het geloof in afgescheiden te kunnen zijn van Eenheid, is een waanidee, het is er niet, het kan er niet zijn, het is onmogelijk, het is slechts een nietig dwaas idee, in stand gehouden enkel en alleen door het geloof in schuld.

En dat kan niet onderwezen worden, de denkgeest moet daar aan toe zijn:

“Dit kan niet onderwezen worden. Leren vindt alleen plaats in de toestand waarin dit vanzelf gebeurt” (T14.IV.2:6-7).

Leestip: T14.IV. Jouw functie in de Verzoening

%d bloggers liken dit: