archiveren

Maandelijks archief: oktober 2015

Het doel van ECIW is te ontwaken uit de droom van het vergeten, door middel van Ware Vergeving.
En als we ECIW kiezen als het middel om dit te leren herinneren, zullen we moeten gaan leren vergeven.
Als we missen of ontkennen dat ECIW ons wil leren te vergeven zal ECIW niet voor ons werken.
Dan is ECIW niet het pad voor mij.
Dat we weerstand voelen als we vergeving leren en toepassen is onvermijdelijk, maar die weerstand is iets anders dan ontkenning of vermijden.
Ook het aanpassen van de Cursus door wat het zegt te verdraaien zodat het wel werkt voor jou is niet echt behulpzaam.
Als we de bereidwilligheid hebben om ware vergeving te leren dan zal de weerstand, de ontkenning ook als vergevingskans en materiaal gezien worden en zullen we leren dat elke gedachte een vergevingskans en vergevingsmateriaal is.
Uiteindelijk komt vergeving er op neer dat elke voorheen egogedachte omgezet zal worden naar een Juist-gerichte gedachte, in de Cursus Heilige Geest Denkgeest genoemd.
Dus ook als we moeite hebben met de vorm waarin de Cursus is geschreven; het gebruik van christelijke termen, het gebruik van de mannelijke vorm, te lange zinnen, te lastig taalgebruik, te intellectueel, te veel woorden enz., dan kunnen we het daarbij laten en de Cursus als niet ‘mijn’ pad zien, of deze gedachtes zien als weerstand gedachtes van de egodenkgeest en deze als vergevingskans en materiaal zien.

In Werkboekles 62 staat: ‘vergeving is mijn functie…’
Vergeving brengt de ‘herinnering’ aan de waarheid weer terug in de denkgeest.
En het mooie en unieke van de Cursus is dat de herinnering aan de waarheid niet gaat via het ontkennen van de wereld en je te proberen voor te stellen hoe die waarheid eruit ziet door bijvoorbeeld voortdurend licht te visualiseren en dat rond te sturen, of jezelf de wereld uit te mediteren, of je terug te trekken uit de wereld en weg te kruipen in jezelf.
Nee, niets wordt ontkend, verstopt of ontweken. Ware vergeving houdt in dat je leert kijken, heel eerlijk naar je eigen gedachten en er niet over oordeelt:

‘Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.
Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.
Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1 blz 404).

Het gaat niet om de ‘ik’, lichaam en egodenkgeest (projectie en de projecterende niet vergevende afscheidingsgedachte), maar om ‘hen’ (alles wat ik buiten mij waarneem, lichamen, dieren, voorwerpen, situaties), die de spiegel en de reflectie zijn van ‘mijn’ egogedachten, waardoor ik leer dat er geen verschil is tussen ‘mij’ en zgn ‘anderen’, mensen, dieren, voorwerpen en situaties en er alleen spraken kan zijn van ‘ons’, alles omvattend en niets uitsluitend. Ware vergeving sluit niets uit.
Ware Vergeving her-gebruikt alles wat ik eerst als egodenkgeest buiten mij probeer te projecteren vanuit zonde, schuld en angst en wat ik nu als waarnemende denkgeest o.l.v. Heilige Geest Denkgeest, vanuit Liefde (dat wat ik eigenlijk ben) bereid ben onder ogen te zien en nu wil leren vergeven.
En dan wordt vergeving mijn enige functie, omdat ik dan accepteer dat mijn hele leven alleen maar uit vergevingskansen en vergevingsmateriaal bestaat.

Een cursus in wonderen, heet niet voor niets een cursus.
Het boek (de inhoud dus) vormt de handleiding en is de leraar, je eigen leven is de praktijk waarin je het geleerde in de praktijk brengt en leert door vergeving te oefenen op alles wat er voor je neus komt.
En zoals met alles wat geleerd moet worden kost ook dit proces van (ont)leren tijd.
En zo worden tijd en ruimte nu ook her-gebruikt, niet om af te scheiden, maar om terug te herinneren in Waarheid.

En tenslotte is het belangrijk vertrouwen te leren hebben in dit hele proces van ‘het herinneren’ en dat we precies dat leren wat de denkgeest aankan en waar deze aan toe is om te leren, in die zin en alleen in die zin is het proces hoogst individueel, ook al is het een universeel proces.wat onvermijdelijk geleerd wordt door de hele ene denkgeest. Er is maar één probleem en daarom ook één oplossing. Maar omdat wij dit niet zo ervaren, omdat wij onszelf als individu zien en ervaren, gebruikt ECIW dat gegeven als leermateriaal dat hoogst individueel lijkt toegesneden.

Leestip:
‘Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld’ (WdI.62).
en
‘1. Wat is vergeving?’ (WdII.1 blz. 404)

De Verzoening aanvaarden is uiteindelijk onvermijdelijk voor de denkgeest (dat wat we eigenlijk zijn) welke eraan toe is:

“Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard.
Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit
in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval.
Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal
afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren.
Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste
geval volslagen onverdraaglijk wordt. Je mag dan veel pijn kunnen verdragen,
maar daaraan is een grens. Uiteindelijk begint iedereen in te zien,
hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. Wanneer dit inzicht vastere
grond krijgt, wordt het een keerpunt. Dit laat geestelijke visie uiteindelijk
opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen.
Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus
wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden.
Maar de uitkomst is zo zeker als God” (T2.III.3:1-10).

Onvermijdelijk, niet als dreiging, of als doomsday dreiging, maar omdat het allemaal al voorbij is, een droom die al voorbij is en door zijn droomstatus, nooit werkelijk gebeurt is, maar zich blijft herhalen als een koortsdroom, tot de denkgeest uiteindelijk van zichzelf geneest door het onvermijdelijk doorzien van de droom en daar onvermijdelijk uit ontwaakt (niet te verwarren met de lichamelijke dood natuurlijk, want dat heeft niets met ontwaken te maken).

Met Schepper en God wordt hier de onveranderlijke non-dualistische staat van Eenheid, van Zijn, Waarheid, Liefde bedoelt die alomvattend is. Niet een God of scheppende kracht apart, gescheiden buiten ons.

De speciale relatie is een dualistische relatie, die dus uit twee kanten bestaat, de twee zijde van de egomedaille: speciale liefde en speciale haat.
De speciale relatie is altijd persoonlijk gericht. Persoonlijk gericht zowel op personen, dieren, als dingen en situaties, kortom op alles wat leeft en beweegt en niet beweegt, in onze bij elkaar geprojecteerde wereld. De speciale relatie kan zowel als speciale haat beginnen of als speciale liefde. De twee zijde van de egomedaille afzonderlijk lijken te verschillen en de een lijkt beter dan de andere, maar allebei, omdat ze beide vanuit de egodenkgeest voortkomen, hebben als doel af te scheiden van Liefde, als tegenhanger en verdediging tegen de non-dualistische Liefde die voor God staat.
Dus ook al lijkt speciale liefde beter te zijn dan speciale haat, beide vertegenwoordigen de beide zijde van de ene ego medaille, en ego kan alleen maar verschillende vormen van zonde, schuld en angst voortbrengen, daar is het voor bedacht.
Dus ook al lijkt speciale liefde in een betere, prettiger, mooiere verpakking (projectie) te komen dan speciale haat, beide komen voort uit zonde, schuld en angst, met als enig doel, het in stand houden van de afscheiding van God, van Liefde.

En weer is het herkennen en onderkennen van dit mechanisme in de eigen denkgeest, of gespiegeld terug te herkennen in zgn ‘anderen’, wat zich ook in de eigen denkgeest afspeelt, enorm belangrijk in het proces van Ware Vergeving.
Het alleen herkennen en erkennen is niet genoeg, pas als ik ernaar wil kijken olv de HG kant van de denkgeest (oordeelloos kijken) in plaats van met de ego kant  van de denkgeest (oordelend kijken), kan de gedachte oplossen in Ware Vergeving.

De egodenkgeest gebruikt het idee van ‘persoonlijk’ als hulpmiddel om afgescheiden te lijken zijn van Eenheid.
En ook om het idee van dat er ook maar één egodenkgeest is, dus dat er telkens eigenlijk maar één gedachte ten grondslag ligt aan het steeds weer kiezen voor afscheiding, te verbergen.
Door te denken en te geloven een persoon te zijn in een lichaam met een eigen individuele persoonlijkheid lijkt het idee van afscheiding een heel normale gedachte en het komt niet meer in de nu in afscheiding gelovende denkgeest op dat er maar één denkgeest is, die er voor heeft gekozen dit te vergeten, teneinde afscheiding schijnbaar mogelijk te laten lijken.

Zonde, schuld en angst hebben nu makkelijk vat op de in afscheiding en afgescheiden persoonlijkheden gelovende denkgeest.
Ik hoef maar even eerlijk te kijken naar hoe ik reageer op wat er om me heen gebeurt om te zien hoe ik me alles persoonlijk aantrek.
Ik voel me voortdurend persoonlijk aangesproken, beledigd, gevleid, beschuldigd, beschuldigend, aangevallen, verdedigend, op m’n hoede, geliefd, gehaat, enz.
Dat is wat de egodenkgeest denkt en projecteert, omdat deze voor dit doel zo is geprogrammeerd door de (waarnemende/keuzemakende) denkgeest die nog zogenaamd onbewust kiest voor afscheiding.
Zogenaamd onbewust, omdat ‘onbewust’ ook een verdedigingsgedachte is die er voor moet zorgen dat het hele egomechanisme en hoe dat werkt verborgen blijft.

Het is belangrijk dit hele egomechanisme onder ogen te gaan leren zien, want wat niet gezien wordt kan ook niet vergeven worden en ontkracht.
Vandaar dat het belangrijkste onderdeel van het hele vergevingsproces is, leren kijken, en wel heel eerlijk, ongecensureerd en oordeelloos onder leiding van de symbolen voor oordeelloosheid: Jezus en of Heilige Geest.
Dit eerlijk kijken is onmogelijk olv de egodenkgeest, want dat is immers geprogrammeerd om oordelend en niet eerlijk te kijken, om maar niet door de mand te vallen.

Egodenkgeest gedachten kenmerken zich door het altijd persoonlijk gelijk te willen hebben en krijgen.
Dat kan ook een persoonlijk groeps gelijk zijn, maar het kenmerk en het doel is altijd afscheiding.

Dit is een krachtig verdedigingsmechanisme van de egodenkgeest. Vandaar dat we ‘persoonlijk’ ook erg belangrijk vinden en de neiging bestaat dat we de persoonlijkheid koste wat kost willen verdedigen. Ik denk immers dat ik mijn persoonlijkheid ben in een lichaam, en als ik die niet verdedig, zal ik het onderspit delven, en zal mijn persoonlijkheid me worden afgenomen en vernietigd. Dat uiteindelijk het gevecht om de persoonlijkheid huizend in een lichaam toch altijd verloren wordt door de onvermijdelijke dood, verschuiven we liever naar de achtergrond en proberen dat zo lang mogelijk uit te stellen of bedenken hoopvolle mogelijkheden voor na de dood, zoals de persoonlijke ziel, die naar de hemel gaat of naar de hel, of zal reïncarneren, of zal worden gerecycled door de aarde zelf in de natuur.
Allemaal pogingen om de persoonlijkheid te beschermen en intact te houden, niet van wegen het verlies van de persoonlijkheid, maar van wegen de angst terug te herinneren in Eenheid welke volledig onpersoonlijk een grenzeloos is.

Echter als de denkgeest eraan toe is om te ontwaken, komen er barstjes in dit denksysteem, doordat de waarnemende/keuzemakende denkgeest langzaamaan ‘bewust’ wordt, langzaamaan boven het egodenksysteem van alles persoonlijk nemen uitstijgt en zich bewust wordt van de dynamiek van de egodenkgeest en zich afvraagt; is dit wel waar, en is er ook een andere manier, want dit ‘werkt’ niet.

Ware vergeving brengt de denkgeest terug naar de bron waar voorheen onbewust de keuze werd gemaakt voor afscheiding, dus voor de egodenkgeest, en waar nu opnieuw de keuze gemaakt kan worden, nu voor dat gedeelte van de denkgeest dat zogenaamd ‘vergeten’ was; de oordeelloze onpersoonlijke Heilige Geest denkgeest, welke nog steeds onveranderlijk in verbinding staat, de brug vormt, terug naar Eenheid, waar we nooit werkelijk uit zijn weggeraakt.

Alleen onder leiding van de Juist gerichte oordeelloze niet persoonlijke denkgeest (HG of Jezus denkgeest) kan ik eerlijk kijken, zonder oordeel, naar al die ‘persoonlijk’ genomen gedachten. Dat is een leerproces, want de egokant van de denkgeest doet nog steeds mee, is in elke gedachte aanwezig, en zal reacties opwerpen, van weerstand. Bijvoorbeeld dat ik walg van bepaalde gedachten, m’n hoofd afwent voor bepaalde gedachten, dat ik afgeleid wordt, me niet kan focussen op bepaalde gedachten, gewoon ogenschijnlijk ‘niets’ kan denken, een muur van woede voel optrekken, nog sterker lichaamsgericht wordt, enz.
De egodenkgeest is schier eindeloos creatief in zijn verdedigingsgedachten.
Het vereist heel veel bereidwilligheid, overgaven en vertrouwen in het Hulp vragen hierbij aan de Juist gerichte (HG) kant van de denkgeest.

Ook hulp vragen bij een specifiek probleem is een keuze voor hulp vragen aan het ego. Het ego is immers altijd specifiek persoonlijk vormgericht en dus nooit denkgeest gericht.
Ware Hulp vragen is dus hulp vragen op denkgeest niveau, daar waar de gedachten beginnen en vervolgens geprojecteerd worden.
Vandaar nogmaals dat gedachten leren herkennen en leren onderkennen zo belangrijk is bij het leren van Ware Vergeving.
Specifieke problemen worden op deze manier alleen nog gezien als reminders om terug te keren naar hun bron, de denkgeest. Ze worden niet meer als specifieke, serieuze persoonlijke aanvallen gezien, maar als vergevingskansen.

Dit wordt onvermijdelijk in het proces als heel lastig ervaren, omdat er ook maar één egodenkgeest is, die alle verdedigingsgedachten bevat die maar mogelijk zijn. Dat betekent dat we allemaal dezelfde egogedachten hebben in de ogenschijnlijke persoonlijke egodenkgeest.
Dus het hele ego arsenaal van de serieverkrachtende, fascistische, terroristische zelfmoordenaars, tot de altijd voor iedereen klaarstaande barmhartige, zichzelf volledig wegcijferende wereldredder/verbeteraar, en alle tinten grijs die maar mogelijk zijn daar tussenin.
En om dit ene totaal krankzinnige vernietigende mechanisme van de ene egodenkgeest ogenschijnlijk waar te kunnen maken, is dit hele ene waanzinnige egodenkgeest pakket netjes verdeeld over miljoenen schijnbaar aparte persoonlijkheden, zodat het niet zo opvalt en er een soort vertekend evenwicht tussen goed en kwaad lijkt te zijn.

Als dat bewustzijn van weten dat er altijd maar één egodenkgeest is, ook al lijkt het dat er miljarden persoonlijke vormen en variaties zijn, groeit  dan hebben we echt de oordeelloze onpersoonlijke Hulp van de HG kant van de denkgeest nodig om hier überhaupt naar te durven kijken.

Maar voor Ware Vergeving hebben we al dat egodenkgeest materiaal wel nodig, helemaal van a t/m z, omdat het niet is wat het lijkt zoals het zich heeft geprojecteerd, maar slechts een onmogelijke verdediging tegen Eenheid, tegen Liefde, tegen God is.
Alleen als ik al mijn gedachten niet meer ‘persoonlijk’ neem en ze daardoor ongecensureerd naar boven durf te laten komen, en ernaar leer kijken olv de onpersoonlijke kant van de denkgeest: HG/J,  kan ik Ware Vergeving beoefenen.
En alleen dan kan ik zien en ervaren dat het allemaal ‘onschuldig’ is en er niets gebeurt is in en met de Werkelijkheid.

Hoor net op tv zeggen over de problematiek in de wereld en het zoeken van oplossingen daarvoor en aldaar: “maar een éénduidig antwoord blijft uit”.

Ja, allicht, éénduidigheid is onmogelijk binnen het egodenken van de wereld!
We houden onszelf voor de gek door net te doen of we oplossingen zoeken voor wereldproblemen, maar tegelijkertijd is het doel: ‘zoekt en gij zult niet vinden’, om juist in de tweeduidigheid van de dualitiet van de egodenkgeest te blijven. Een zichzelf in stand houdend denksysteem dus.
Er zal dus never nooit een éénduidige oplossing binnen het denksysteem van de wereld, de egodenkgeest, mogelijk zijn.

Als ik ECIW als mijn pad kies dan dringt het vroeg of laat door dat alles waarvan ik dacht dat het echt was, onecht is, met als enig doel dat wat Echt is en tot Waarheid behoort, aan de aandacht te onttrekken.
Dit gegeven houdt dan ook in dat alles waarvan ik dacht dat het echt was niet is wat het lijkt en dus wel een symbool moet zijn.
Dat alles voortkomt uit de denkgeest, een projectie is en dus alleen een symbolische betekenis heeft. Wat kan het anders zijn?

Wat we echt noemen in de wereld lijkt een ‘iets’ te zijn, een vorm, een ding, een lichaam enz. enz. maar zelfs binnen het geloof in de vorm weten we dat zelfs al lijkt de vorm heel echt, het denken erover en de ervaring ermee van persoon tot persoon verschilt.
Dat gegeven hebben we allemaal geaccepteerd, hoewel het dan toch evengoed via ‘een gelijk willen hebben’ over iets bevochten moet worden.
Want ja binnen het geloof in de dualiteit is er een ja en een nee, aanval versus verdediging.
We zien deze dualiteit overal om ons heen.
Als we twee partijen tegenover elkaar zien staan en je weet niet waar het over gaat, zien beide partijen er hetzelfde uit, en lijken ze maar één doel te hebben; elkaars standpunt bevechten en het eigen gelijk te verdedigen. Aan beide kanten wordt gescholden, getrapt en geslagen. Beide partijen doen dus precies hetzelfde. En daarom brengt dat nooit een definitieve oplossing.

Als het bewustzijn begint te dagen en de herinnering aan Waarheid langzaamaan terug begint te komen, (gaan we, die ook langzaamaan gaan en willen accepteren dat we denkgeest zijn en niet een lichaam), wordt het onderscheiden van wat onwaar is ook steeds duidelijker.
Maar ook de weerstand tegen dit steeds duidelijker worden zal meer en meer gaan lijken op te spelen.

Dit komt omdat er maar één denkgeest is, waarbinnen alles één is en alles gevat zit. Dus binnen de ene Geest bevindt zich ook de gedachte van afgescheiden kunnen te zijn: egodenkgeest, maar ook de herinnering aan dat dat onmogelijk is en er niets gebeurt is: Heilige Geest, en de waarnemende/keuzemakende denkgeest die zich hiervan bewust is en bewust leert kiezen tussen afgescheiden te blijven: egodenkgeest, of terug te herinneren in wat we Zijn: Heilige Geest, die zich vol herinnert Een te zijn in God.

Het lijkt dus dat er ook in de Geest dualisme is binnen geslopen.
Maar dat is niet zo, Geest is Geest en onveranderlijk Een. Binnen dat gegeven is er geen ervaring zoals wij denken dat ervaring is, er is geen denken zoals wij denken dat denken is, en binnen Eén is ook vergeving niet nodig, dus onbekend.

Dualiteit ‘lijkt’ zich alleen te bevinden binnen het onmogelijke idee van afscheiding, dat in werkelijkheid nooit heeft plaatsgevonden.
Dus alleen binnen het nietig dwaas idee van het egodenken, lijkt dualiteit te bestaan.
Dit onmogelijke conflict, wat onmogelijk echt heeft kunnen plaatsvinden, maar waar toch ‘heilig’ in wordt geloofd en aan vastgehouden (zie de wereld), kan niets anders dan voor grote stress, pijn en lijden zorgen. Want het non-dualisme van Eenheid, ook wel Liefde genoemd krijgt nu ineens een tegengestelde en dat moet wel angst zijn, en een enorm zonde en schuld gevoel oproepen, omdat dat wat onmogelijk is toch wordt nagestreefd, met grote koppigheid.

En dit ego scenario zien we elke seconde van ons zogenaamde leven terug als symbool van dit krankzinnige, onmogelijke denksysteem van de onmogelijkheid afgescheiden te kunnen zijn van Eenheid, maar wat we toch met grote vasthoudendheid proberen waar te maken.

En zo zijn we voortdurend op de vlucht voor Waarheid, maar zijn vergeten dat we daarvoor op de vlucht zijn, want zodra we dat ons zouden herinneren, zou onmiddellijk worden ingezien dat vluchten voor wat onveranderlijk is (EEN) geen enkele zin heeft.

We hebben dus allemaal en vluchtelingen probleem, we zijn die vluchteling, maar we willen dat niet zien en dus projecteren we deze onmogelijke gedachte uit onze denkgeest naar een ‘buiten’ ons, en ja hoor daar is ineens een vluchtelingen probleem, schijnbaar buiten mij nu. En nu het buiten mij ligt kan ik mijn dualistische keuze maken: aanvallen of verdedigen, maar beide zijn hetzelfde, beiden spelen zich af binnen de denkgeest die gelooft en kiest voor afscheiding, maar dat tegelijkertijd ‘vergeten’ is en nu ‘vriend’ of ‘vijand’ buiten zichzelf ziet en niet meer weet en begrijpt dat het altijd over ‘hemzelf’ gaat, in zijn hoedanigheid als denkgeest.

Nogmaals als we als bezig te ontwaken denkgeest dit gaan zien, gaan we ook onvermijdelijk heel anders naar dit alles kijken, vanuit de waarnemende/keuzemakende denkgeest positie.
De wereld en alles waarvan we dachten en geloofde dat het ‘echt’ was krijgt nu een heel andere functie. Alles wordt nu gezien als symbool, als projectie van de gedachte die erachter schuilgaat. De focus ligt niet meer op de vorm, op de projectie, maar op de gedachte, de denkgeest die projecteert.

We hebben de ‘film’ nog wel steeds nodig, zolang we hier denken en geloven te zijn en ervaren, maar nu als ‘onderwijs materiaal’ (en dus ook als vergevingsmateriaal) om de symboliek, de projecties van zonde, schuld en angst te leren zien en herkennen. Daardoor wordt alles wat we zien en ervaren een symbool, zoals bijvoorbeeld het vluchtelingen probleem nu ineens gezien kan worden als een projectie van onze poging te vluchten uit Eenheid, uit Liefde. En dat we allemaal, de hele ene egodenkgeest zijn, die probeert te vluchten uit waar niet uit gevlucht kan worden. Dit inzicht zal ook onvermijdelijk leiden tot compassie voor en ware inleving tov ‘anderen’, (zie T16.I) omdat we dan zien dat we allemaal hetzelfde uitbeelden en in wezen nog steeds onveranderlijk één zijn en het een onzinnig, onnodig idee is éénheid te bevechten. En we elkaar, binnen het leersysteem van Heilige Geest, nodig hebben als spiegel, symbool voor het leren ‘zien’ en leren herinneren wat we in werkelijkheid Zijn.

%d bloggers liken dit: