Symbool voor laten vallen in Vertrouwen

Ik beschouw de wereld inclusief mijzelf, als een projectie. Projecties die symbool staan voor de gedachte (de denkgeest dus) die de gedachte projecteert. En die gedachte plus de projectie zegt altijd iets over hoe ik, de gedachte, denk over mijzelf.
Toen ik net onderstaand filmpje (projectie) tegen kwam was daar onmiddellijk de associatie met het laten vallen in Vertrouwen.
En dit filmpje werd voor mij onmiddellijk een symbool voor het onvermijdelijke willen terug herinneren in de veilige armen van Waarheid, in Liefde, in God, gesymboliseerd door de ouders die geduldig en vanzelfsprekend wachten tot ik eraan toe ben het ‘bekende’ achter me te laten en me in het schijnbaar onbekende te storten, wetende dat het onvermijdelijk is en tevens dat het ‘goed’ komt, wat er onderweg ook voor pijnlijke dingen lijken te gebeuren, het komt allemaal op z’n pootjes terecht.
Ik laat me vallen in Vertrouwen wetende dat de uitkomst vaststaat en terugkeer in Liefde onvermijdelijk is.
1 reactie
  1. illusje zei:

    Dit is op illusje herblogden reageerde:

    Ik herblog dit blog, omdat het thema ‘vertrouwen’ weer volop langskomt. Ik ‘zie’ nu dat dit blogje + video de voorbode was voor het aangaan, het laten vallen in het onder ogen zien van hoe ik het idee van vertrouwen in handen van het ego heb gebruikt in mijn leven. Hoe ik (de egokant van de denkgeest) Vertrouwen, symbool voor Waarheid, Eenheid, Liefde, God, steeds weer omgekeerd heb naar de ego versie van vertrouwen, waardoor vertrouwen dualistisch werd en dus twee kanten leek te hebben: vertrouwen – wantrouwen.
    Het ego is niet te vertrouwen, van wegen deze dualistische aard, die ook altijd wantrouwen in zicht draagt en zich heeft geprojecteerd in wat ik mijn leven noem.
    Mijn leven lang ben ik onbewust op zoek naar vertrouwen op de plaats waar het niet te vinden is. Met opzet onbewust, omdat het niet ontmaskerd mag worden, want dat betekent de ontmaskering van het egodenken, en dat betekent het begin van het einde van het ego.
    En de basis voor vertrouwen in het egodenken in deze wereld zijn de ouders, die het substituut zijn geworden voor het non-dualistische Vertrouwen. Daar zocht en vond ik NIET de vervanging voor Vertrouwen die volledig non-dualistisch is.
    En zo val ik verder in de vrije val van overgave en ware vergeving uit het dualisme terug in het non-dualisme.
    En de film is de film, niet meer en niet minder. Niet de film moet of mag veranderen, maar mijn keuze voor met wie/wat kijk ik ernaar; met ego (keuze voor afscheiding, dualisme), of met HG (keuze voor terug herinneren in Vertrouwen)?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: