archiveren

Dagelijks archief: oktober 22, 2015

Ik kwam laatste dit bericht tegen over aardig zijn tegen jezelf op de eerste plaats, door mijn zelfhaat eerst onder ogen te zien, zonder er zelf iets aan te willen veranderen, zonder erover te oordelen dus.
Onder aardig zijn tegen jezelf verstaat ECIW uitgelegd door Kenneth Wapnick:

12075039_950880211638387_4476232818932808793_n

En hieraan nog toevoegend, wat ik Kenneth Wapnick ook vaak heb horen zeggen, dat ik in plaats van mijzelf aan te vallen als ik weer eens een oordeel heb over mijzelf of over een ander, wat eigenlijk hetzelfde is, dat ik dan tegen mijzelf kan zeggen, oké ik viel mijzelf of iemand anders weer aan, maar dat doe ik alleen maar omdat ik weer bang werd en dat is geen zonde, ik werd alleen maar weer even bang.
Angst in welke vorm dan ook geprojecteerd is altijd afkomstig van de keuze voor ego en dus niet vanwege iets wat in een of andere vorm buiten mij lijkt te komen.
De angst zit veel dieper verstopt en is de angst voor de angst, de angst voor het kijken naar de angst en het loslaten van de angst en te ontdekken dat er ‘niets’ achter die angst schuilt:

“Achter jouw angst om vanwege de zonde naar
binnen te kijken, gaat nog een andere angst schuil, en wel een die het ego
doet sidderen en beven.
Wat als je naar binnen keek en geen zonde zag?” (T21.V.2:8-3:1).

Ja, wat dan, dan zou ik kunnen zien dat ik angst alleen maar gebruik om mij te verdedigen tegen mijn Schuldeloosheid en dus wel schuld moet projecteren op mijzelf als persoon/lichaam of op iemand anders, het tegengestelde van Onschuld is immers schuld.

Dus ik heb schuld nodig om mij te verdedigen tegen dat ik als denkgeest nog steeds onveranderlijk Onschuldig één ben in God. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik dus iets (mijn, of een ander lichaam, een ding of situatie) buiten mij bedenken wat mijn onschuld heeft afgepakt, zodat ik nu als lichaam een onschuldig slachtoffer lijk; hij, zij, iets, deze situatie is nu ‘schuldig’ en ik ga vrijuit.

Echter het is niet makkelijk om dit zelfvernietigende denksysteem onder ogen te zien. Als ik me schuldig voel is het heel lastig om dat niet ‘persoonlijk’ te nemen. Op de eerste plaats moet ik eerst kunnen en willen opmerken dat ik schuld voel, want schuld zit altijd verstopt achter een emotie en achter iets wat lijkt te gebeuren in een of andere vorm buiten mij.
Ik kan bijvoorbeeld denken dat ik schuld in iemand anders zie, maar er dan aan voorbij ga, dat degene die dit denkt, de ‘ik’ ben de denkgeest die zelf schuld voelt, maar dat niet wil zien en dus schuld naar buiten projecteert.
De weerstand om dit te zien is enorm en ook die weerstand kan weer schuld oproepen, want dat is wat weerstand is: zonde, schuld en angst en dat tegelijkertijd ontkennen en naar buiten projecteren.

Dit vereist enorm veel eerlijkheid, oordeelloze eerlijkheid. Leren te kijken, zonder het persoonlijk te maken of te nemen. En dus ook te zien als ik dat wel doe en als ik het weer doe, ik schuld op schuld op schuld stapel.

Het is het rechtvaardigen van schuld via van mijn zogenaamde schuldeloosheid, een dualistische schuldeloosheid die juist bedoelt is, om mijn ware non-dualistische Schuldeloosheid te ontkennen en te verbergen, achter de als verdedigingsmuur opgeworpen muur van ego schuld en ego onschuld.

Maar met dit buitengewoon onvriendelijke en zelfvernietigende egodenksysteem kan ik ook eerlijk in contact komen, als ik daarvoor kies, zonder me schuldig te voelen. ik heb er immers zelf voor gekozen en kan er dus ook NIET voor kiezen, het is een keuze, meer niet.

Dus inderdaad zoals Kenneth zegt: “The way you are kind is to look at all the unkindness in yourself, but not to attack yourself for it.”

Elke tegenspartelende beweging, die toch telkens weer de schuld en mijn persoonlijke onschuld wil rechtvaardigen en bewijzen, houd mij vast in de afscheiding, en dat is dan ook het enige doel van mijn gelijk willen krijgen en hebben in een wereld die enkel en alleen draait op het geloof in de brandstof: zonde, schuld en angst.

%d bloggers liken dit: