archiveren

Dagelijks archief: september 20, 2015

Ik viel als een blok voor een prachtige ‘van boven af gezien’ afbeelding van 140 x 200 van Manhattan.
Was er zelfs door ontroerd. Eerst dacht ik doordat onze zoon en schoondochter daar sinds bijna 2 jaar wonen, maar een dag later bleek het iets anders te zijn wat onder die emotie verscholen lag, (Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk, les 5).
Ik keek naar de afbeelding en voelde een enorme emotie van vrijheid, ik voelde me als het ware boven de chaos, het slagveld uitgetild.
En elke keer als ik de afbeelding nu zie, en dat is altijd, want daar valt niet aan te ontkomen, is deze afbeelding nu een symbool voor de herinnering dat ik als denkgeest altijd naar mijn eigen projecties kan kijken, als het ware vanuit helikopter view, van boven het slagveld en ik dus niet mijn projecties ben.

Het is echt prachtig hoe zo’n helikopter view foto aan de muur mij helpt te herinneren, steeds vanuit dat standpunt, vanuit denkgeest view te kijken.
En dan zie ik mijzelf en alle anderen mijn eigen egogedachten projecties uitvoeren en spelen, in een soort versnelde afspeel modus. En ik zie dat het allemaal alleen maar een wegvluchten is in de chaotische doolhof projecties (symbool, de straten van NYC) ten einde te ‘vergeten’ dat ik het lichaam dat niet ben en doe, maar denkgeest.
Ik voel dat ik opnieuw een sluier van serieusheid heb laten vallen en dat ik ook in de aanwezigheid van mijn speciale relatie projecties, mijn vrolijkheid en vreugde mag tonen, zonder het gevaar een blissninny te worden, die alles maar onder het vloerkleedje van rozewolkerigheid veegt. Wat ook maar niets anders is dan een angst gedachte geprojecteerd door mij als denkgeest.
Ware inleving is niet mee gaan in de ellende projecties van anderen, maar onder leiding van HG/J precies dat ‘geven’ wat de ander denkt en gelooft nodig te hebben, en als dat mijn vreugde, blijheid en optimisme is, dan geef ik dat met liefde. Ik weet immers van niets de bedoeling.
Afstemmen op de HG kant van de denkgeest is het enige wat ik hoef te doen, de rest zal volgen.

De lichtheid neemt toe…

20150917_200913

Nog even een uitbreiding van het blog van gisteren…
In T18.VII. Ik hoef niets te doen, beschrijf ECIW prachtig wat dat betekent.

Het kan niet anders dan dat tijdens het lezen allerlei gedachten langs komen.
Gedachten van plotseling inzicht, maar ook gedachten van weerstand en vragen.
Vergeet niet dat als we aannemen dat we denkgeest zijn en niet een lichaam, dat niet het lichaam, het brein dit leest, maar de denkgeest.
En dus zal ook de egokant van de denkgeest meelezen en leren. Dit kan niet voorkomen worden.
Wat wel kan en behulpzaam is, is voordat ik begin te lezen ik hierbij hulp vraag aan Jezus en of de Heilige Geest, beide symbool voor het willen afstemmen op de Juist gerichte kant van de denkgeest. Ik vraag daardoor niet hulp aan iets buiten mij, maar aan dat gedeelte van de denkgeest waar zich de herinnering aan wat ik ‘ben’ bevindt.
Er zal dan nog steeds weerstand ervaren worden, en er zullen vragen zijn, maar deze weerstand en de vragen zullen nu (ver)geven kunnen worden aan de HG/J kant van de denkgeest en de antwoorden zullen gegeven worden op elke manier die op dat moment  maar gehoord kan worden door de voor antwoorden openstaande, bereid zijnde denkgeest.

Dus stel dat de weerstand groot wordt tijdens het lezen, bevecht deze dan niet, want bevechten is altijd de hulp inroepen van de ego kant van de denkgeest. Herken het alleen, en als je kan en bereid ben, (ver)geef de weerstandsgedachten aan HG/J, aan je Juist gerichte denkgeest.

Lezen met bereidheid zal mij precies dat doen laten begrijpen waar ik op dat moment aan toe ben, meer hoef ik niet te weten of te doen.
We hebben het nodig een ‘gelukkige leerling’ te zijn:

“De Heilige Geest heeft een gelukkige leerling nodig, in wie Zijn opdracht
op een gelukkige manier kan worden volbracht. Jij die je met huid en haar
hebt overgeleverd aan ellende, dient eerst in te zien dat je ellendig en niet
gelukkig bent. Zonder dit contrast kan de Heilige Geest niet onderwijzen,
want jij gelooft dat ellende geluk is. Dit heeft jou zo in verwarring gebracht
dat jij ertoe bent overgegaan iets te leren wat je nooit kunt leren, in
de overtuiging dat als je dat niet leert jij niet gelukkig zult zijn. Je ziet niet
in dat het fundament waarop dit hoogst eigenaardige leerdoel berust, volstrekt
niets te betekenen heeft. 6Toch kun jij het nog zinnig vinden. Geloof
in niets, en je zult de ‘schat’ vinden die je zoekt. Maar je zult je reeds belaste
denkgeest met een nieuwe last bezwaren. Je zult geloven dat niets
waarde heeft, en daar waarde aan verlenen. Een glassplinter, een stofkorrel,
een lichaam of een oorlog zijn jou eender. Want als je waarde verleent
aan één ding dat uit niets is gemaakt, dan heb je geloofd dat niets
waardevol kan zijn en dat je wel degelijk kunt leren hoe je het onware
waar kunt maken” (T14.II.1:1-11).

%d bloggers liken dit: