archiveren

Dagelijks archief: september 15, 2015

Als ik onder leiding van Jezus en of Heilige Geest, wat betekent met mijn Juist gericht Denkgeest, de Cursus lees, zal ik alles begrijpen.
Althans zo zal het lijken te zijn, zo is de ervaring.
Onder leiding van mijn Juist gerichte Denkgeest zal het Leerplan zich al doende ontvouwen.
En net als elk leerplan gaat leren in fasen, het is een proces, daarom heet het ook een cursus.
Onder leiding van mijn Juist gerichte Denkgeest zal ik alles snappen wat ik op dat moment van mijn proces kán snappen. Wat ik nog niet kan snappen zal volledig aan me voorbij gaan, omdat ik het nog niet kan en nog niet hoef te snappen. Ik vertrouw op het leerplan van Jezus/Heilige Geest, omdat ik weet dat ik in mijn onjuist gerichtheid van denkgeest simpelweg het proces van het leerplan niet kan overzien.
Ik maak me dan ook geen zorgen als ik iets niet snap, want onder leiding van HG/J word ik stap voor stap geleid via het pad wat op maat voor mij gemaakt lijkt te zijn, omdat ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest, besluit ECIW te doen en de Cursus mij ‘ontmoet’ waar ik ‘ben’.
Vandaar het verschijnsel wat iedereen die de Cursus leest en doet tegenkomt, namelijk dat ik ECIW vele malen kan lezen, maar het telkens weer een nieuw boek lijkt, waar in ik dingen lees die me eerder nooit zijn opgevallen. Dat komt doordat ik zelf door allerlei lagen van leren heen ga en ik precies dat lees waar mijn denkgeest aan toe is om te leren op dat moment. Zo leer ik nooit te veel of te weinig, maar precies dát wat ik kan leren op dit moment.

Aangezien de egokant van de denkgeest onvermijdelijk ook meeleest en studeert, zal ik ook de nodige weerstand tegenkomen, zoals eindeloos blijven hangen op zinnen die ik niet begrijp, maar wel wil begrijpen zogenaamd, tot ik van pure frustratie en woedende onmacht het boek opzij gooi en er de brui aan geef. Of denk dat het te moeilijk, te intellectueel, te dit, te dat in ieder geval iets ‘te’ is. Het enige wat ik dan doe is mijzelf onder leiding van mijn onjuist gerichte denkgeest stellen, en het heeft niets met het boek te maken, maar alleen maar met de keuze voor welke leraar ik kies.

Ik kan de Cursus, ogenschijnlijk omdat ik het ‘wil’, gaan doen, maar ondertussen tegelijkertijd het besluit hebben genomen de Cursus hoe dan ook NIET te doen. Dat komt omdat in elke gedachte ook de egokant van de denkgeest verpakt zit, naast de Juist gerichte kant en de waarnemende/keuzemakende kant.
Mij heeft het enorm geholpen dat toen ik begon met de Cursus de ervaring te hebben dat de inhoud van de Cursus mij als het ware direct in het hart trof. Dat was om precies te zijn toen ik T1.II las. Ik voelde mij ‘persoonlijk’ aangesproken en besloot op dat moment dat alles wat ik verder zou lezen ‘waar’ was, ook al zou ik het niet meteen begrijpen en ik geen idee had waar dit alles naar toe zou gaan.

Vanaf dat moment had ik nooit de ervaring dat ik iets niet snapte. En dat was zeker niet omdat ik zo ‘slim’ ben, maar gewoon omdat ik bereid was, en nog steeds ben, en ‘vertrouwen’ had/heb, in het proces en mij daarvoor helemaal open stel. Daardoor begreep ik alles wat ik op dat moment in mijn proces kon begrijpen en wat ik nog niet kon begrijpen had niet mijn aandacht. Ik was niet intellectueel gericht puur op het lezen en begrijpen van wat ik las als tekst, maar ‘hart’ gericht op het begrijpen van de inhoud. Het intellectuele werkte als het ware naadloos samen met het hart.

Met andere woorden ik kies voor de leiding van mijn Juist gerichte denkgeest, wat meteen betekent dat ik alle onjuiste gerichtheid (ego) bereid ben te vergeven. Want ik als denkgeest kan niet beide tegelijkertijd volgen, het is het een of het ander, en ook dat heb ik voorbij zien komen in mijzelf en mogen leren.

Kiezen voor de Juist gerichte leiding wil niet zeggen dat ik dan maar soepeltjes door mijn proces heen ga, oh nee, maar ik weet in ieder geval waar de weerstand vandaan komt en wat het doel is. Ik bevind mij niet in een doolhof, maar in een labyrint als het ware. Ik kan niet zien hoe de weg loopt, maar weet wel dat het doel, de uitkomst, ondanks alle schijnbare obstakels en weerstanden onderweg, onvermijdelijk is, en onvermijdelijk terug herinneren in Waarheid, Vrijheid, Vrede, Liefde, God betekent.
En ondanks de ook onvermijdelijke angst die dat ook oproept is dat wat ik (denkgeest) werkelijk wil, omdat het onvermijdelijk is, omdat het allemaal nooit gebeurt is…
Zoals ECIW dit zo mooi zegt, nog maar eens:

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de
Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte
een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen” (T27.VIII.6:2-3).

Dus door het serieus te nemen lijkt het allemaal ‘echt’ te gebeuren.
Het is als kijken naar een film in de bioscoop of op tv en dan geloven dat het echt gebeurt en ik me volledig identificeer met de film en alles wat daarin gebeurt, inclusief met alle personages.
Zo werkt het ook met het serieus nemen van de wereld, mijzelf en anderen en alles wat daarin lijkt te gebeuren.

Het pad van ECIW leert mij dat wat ik eerst geloofde en serieus nam nu als vergevingsmateriaal en kans kan her-gebruiken.
Het niet serieus nemen is niet een ontkenning, maar een eerlijke onderkenning en een uitnodiging het voorheen door mij als ‘serieus’ geziene te vergeven, want er is in werkelijkheid niets gebeurt, het was ‘een nietig dwaas idee’, meer niet.

Vandaag herinner ik me te lachen om het nietig dwaas idee:

“Hoezeer ben jij bereid te ontkomen aan de gevolgen van alle dromen die
de wereld ooit heeft gehad? Is het jouw wens dat geen enkele droom de
oorzaak lijkt van wat jij doet? Laten we dan gewoon naar het begin van
de droom kijken, want het deel dat jij ziet is slechts het tweede deel, waarvan
de oorzaak in het eerste ligt. Niemand die slaapt en in de wereld aan
het dromen is, herinnert zich zijn aanval op zichzelf. Niemand gelooft dat
er werkelijk een tijd is geweest dat hij niets van een lichaam wist en zich
deze wereld nooit als werkelijk kon hebben voorgesteld. Hij zou meteen
gezien hebben dat deze ideeën een en dezelfde illusie behelzen, te belachelijk
voor iets anders dan te worden weggelachen. Hoe serieus, hoe
ernstig lijken ze nu! En niemand kan zich herinneren wanneer ze met gelach
en ongeloof werden begroet. Wij kunnen ons dit wel herinneren, als
we hun oorzaak maar direct onder ogen zien. Dan zullen we reden tot lachen
zien, en geen grond voor angst.

Laten we de droom die hij heeft weggegeven teruggeven aan de dromer,
die de droom ziet als iets los van hem dat hem is aangedaan. In de eeuwigheid,
waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de
Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte
een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.
Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen
inbreuk kan maken op de eeuwigheid. Het is ridicuul te denken dat de
tijd de eeuwigheid kan omringen, die juist betekent dat er geen tijd bestaat” (T27.VIII.5,6).

(vet gedrukte accent van mij)

%d bloggers liken dit: