De aan meervoudigepersoonlijkheidsstoornis lijdende schizofrene denkgeest

De wereld is een aan meervoudigepersoonlijkheidsstoornis, schizofrenie lijdende denkgeest toestand.
Wat ben ik dan?
Een stukje denkgeest dat zich hiervan bewust aan het worden is, oftewel bereid is te genezen van deze waan.

Er is maar één Geest, er is dus ook maar één denkgeest, schijnbaar opgesplitst in een egodenkgeest met als tegenhanger, omdat helemaal uit de Geest verdwijnen onmogelijk is, de vage herinnering aan het één zijn in Geest, die ingeval van ECIW de Heilige Geest wordt genoemd. Een herinnering die door de egodenkgeest voortdurend weg gehouden wordt uit het bewustzijn, door het projecteren van een complete wereld, welke als een krachtige briljante afleiding functioneert.
Maar een projectie is een projectie en blijft een projectie, een gedachte dus, gedacht door de ene (ego)denkgeest.
De denkgeest die nu vergeten is dat deze denkgeest is, denkt en gelooft nu dat ‘hij’ een lichaam is in een wereld bevolkt door andere lichamen, dieren en verder alles wat er verder nog lijkt te zijn, van de oneindige uitgestrektheid van het heelal tot het kleinst tot nu toe ontdekte deeltje, het is allemaal egodenkgeest gedachte materiaal.
En een grote afleiding van wat Waarheid, Eenheid is.

De aan meervoudigepersoonlijkheidsstoornis, schizofrenie lijdende denkgeest toestand is de diagnose die de tot genezen bereid zijnde zich herinnerende kant van de denkgeest die eraan toe is zich te Herinneren, iets wat onvermijdelijk is, over zichzelf kan stellen.
Als de diagnose eenmaal gesteld is en geaccepteerd kan genezing beginnen.

Dit genezingsproces speelt zich af in het ‘herinneringsgebied’ van de tot herinnering bereid zijnde denkgeest. Dit wordt nog ervaren als een ‘ikje’ denkgeest, waarbij de projectie (het lichaam) nog als uitdrukkingsvorm functioneert en alle andere projecties uit de ook nog steeds ene (ego)denkgeest, als spiegel functioneren.
De genezende denkgeest zal echter het lichaam naarmate de genezing vordert, zichzelf niet meer verwarren met het lichaam waarvan ‘hij’ eerst dacht en geloofde dat het lichaam was wat ‘hij’ was.
De tot genezing bereid zijnde denkgeest herinnerd zich meer en meer enkel en alleen denkgeest te zijn en dat het lichaam een projectie is, die ‘hij’, de denkgeest zelf heeft geprojecteerd en dus nog steeds een gedachte is.
De denkgeest ervaart zichzelf nog wel als een individueel stukje denkgeest, zolang ‘hij’ zichzelf nog ervaart in de geprojecteerde wereld.
Echter de door de denkgeest geprojecteerde wereld, die eerst tot doel had zich af te scheiden van de denkgeest, kan nu door de genezende en zich bewust wordende herinnerende denkgeest worden omgekeerd en juist als geneesmiddel worden her-gebruikt.
Niet als los staande ‘dingen’, maar als gedachten. Want er zijn immers geen ‘dingen’ er zijn alleen projecties, gedachten, afkomstig van de denkgeest.

ECIW gebruikt hiervoor de term ‘Ware Vergeving’, waarbij dat wordt vergeven wat nooit heeft plaatsgevonden. Oftewel de projecties die ‘waar’ gemaakt werden door de egodenkgeest, keren terug naar hun bron, de denkgeest, waar ze oplossen in het ‘niets’, waar ze ook vandaan kwamen.

Dit lijkt nog steeds een individueel proces te zijn, een proces van genezing van de denkgeest die dacht en geloofde een individu te zijn en nu langzaamaan zichzelf terug herinnert in het Eén zijn.
Dat gevoel, het idee van nog een individuele denkgeest te zijn kunnen we zien als het gevolg van het geloof in de mogelijkheid van afgescheiden kunnen zijn uit Eenheid. Het lijkt alsof het Ene zich ineens opgesplitst heeft in miljarden afzonderlijke focuspuntjes en dat die focuspuntjes zich nu als afzonderlijke gedachten ervaren, alsof je in één grote kamer met miljarden raampjes als één denkgeest tegelijkertijd door al die miljarden raampjes kijkt en tegelijkertijd in één keer iets anders lijkt te zien, nog steeds vanuit dat ene Geest zijn. Dat geeft het effect van het zien van afzonderlijke beelden, maar dat is het niet, er is nog steeds één Geest die de Bron is.
Het probleem is nu echter dat de ene denkgeest zichzelf nu ook ervaart als een afzonderlijk stukje en dat ook geloofd en zich daardoor volkomen identificeert met dit afzonderlijk zijn. De herinnering aan wat Waar is, dus Eenheid blijft echter aanwezig, omdat de waan waarin nu geloofd wordt, een waan is en blijft, en dus niet waar. Dit zorgt voor een constant gevoel van angst en schuld en om daar weer aan te ontsnappen projecteert het zich nu als afzonderlijk wanende stukje gefocuste denkgeest, als lichaam te midden van andere lichamen, dingen en situaties.
De verwarring en chaos zijn nu compleet, de denkgeest is nu ziek en lijd aan een meervoudigepersoonlijkheids, schizofrene stoornis.
En dit duurt totdat de denkgeest bereid is en er klaar voor is te genezen oftewel er aan toe is zich terug te herinneren in Eenheid, waar deze nooit werkelijk uit weg is geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: