archiveren

Dagelijks archief: september 3, 2015

De egokant van de denkgeest is dol op rampen en ellende en doomsday voorspellingen, want dat is precies wat de egodenkgeest in stand houdt.
Gedachten en projecties over vernietiging, dood en verderf en het geloof daar in, voed het egodenken en laat het groeien.
Ons verdriet en boosheid, en onmacht bij het zien van rampen, ellende, misstanden enz. is dan ook niet het verdriet om wat het lijkt te zijn in zijn vorm, maar een veel dieper verdriet en angst dat gaat over het geloof in de mogelijkheid uit Eenheid te kunnen geraken. Dit is echter onmogelijk, omdat Waarheid, Eenheid onveranderlijk zijn. Deze bron van verdriet en angst is dus onmogelijk en daarom zijn de projecties die een dekmantel zijn voor deze angst ook onmogelijk. Dus is de wereld vol met rampen en ellende die wij denken en geloven te zien ook onmogelijk, dus slechts een waanidee.

De enige manier om uit deze waan te geraken is dit mechanisme te onderkennen, zonder oordeel en het te vergeven.
Alleen dan zal het zijn grip op de denkgeest verliezen en simpelweg verdwijnen, omdat het niet meer gevoed wordt door de door mijzelf gekozen afscheidingsgedachten, voortkomend uit het geloof in zonde, schuld en angst.

De egodenkgeest is bedacht als tegenhanger van wat we zijn; één en héél in Eenheid, de ware betekenis van God. God niet geschapen naar ons evenbeeld en zodoende gemaakt tot een ego god, maar als symbool voor totale non-dualistische Eenheid. Een Eenheid die niet omschreven kan worden door woorden. En daarom alleen vermoed kan worden door de wereld, die wij als onze keuze voor egodenkgeest als het tegenovergestelde te zien van de ene non-dualistische toestand, die we God kunnen noemen. Een diep vermoeden dat op vertrouwen berust en de herinnering vertegenwoordigt aan wat we werkelijk zijn een herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest, omdat Waarheid nooit iets anders kan zijn of worden dan Waarheid.

Derhalve moeten we dat wat we denken en geloven te zien, door onze keuze voor egodenkgeest, namelijk projecties van zonde, schuld en angst, zoals rampen, ellende, geweld, moord en doodslag, chantage, leugens, eerst eerlijk onder ogen willen zien in ons eigen denken. En wel oordeelloos. Alleen dan kunnen we de onwaarheid ervan leren zien. Elk oordeel is niets anders dan wederom een poging zonde, schuld en angst weer te voeden en de kans geven zich te projecteren en zo de waan van ellende en geweld in stand te houden.
Dat moet eerst onder ogen worden gezien, heel eerlijk, en weer zonder oordeel. Oordelen maakt eerlijk kijken namelijik onmogelijk. Oordelen is immers kijken vanuit angst en dus zal oordelen alleen maar de angst vergroten.

Dat wil niet zeggen dat we niet mogen oordelen en alles maar moeten laten gebeuren, dat zou alleen maar weer een egogedachte zijn.
Alleen als we eerlijk durven gaan kijken, zonder oordeel, kan in beeld komen en duidelijk worden dat rampen, ellende en doomsday voorspellingen slechts geprojecteerde angst gedachten zijn, waarvan de bron de gedachte is, gedacht door de keuze voor egodenkgeest, vanuit het geloof in zonde, schuld en angst. En dat de bron niet de projectie is, dus dat wat wij buiten ons denken te zien, maar de keuze vertegenwoordigt voor egodenkgeest, dus voor afscheiding van Eenheid.

Alleen een oordeelloze genezen denkgeest kan genezen gedachten hebben. En deze geheelde gedachten zullen alleen oordeelloze gedachten, die Eenheid en Liefde weerspiegelen uit kunnen breiden. En niet de geprojecteerde wereld van de oordelend egodenkgeest zal dan veranderen in een betere ego versie, want dat is geen blijvende oplossing, maar zal verdwijnen, omdat deze geprojecteerde ego wereld nooit werkelijk is en kan zijn geweest. Het is slechts een droom en dromen zijn om uit te ontwaken, waarmee de droom oplost in het niets waar het ook uit is voortgekomen.
Het einde van de wereld dan toch? Nee, het einde van een nachtmerrie en het ontwaken in Liefde, in God, in Eenheid.

Zolang dit angst oproept, zal de angst blijven bestaan en het geloof in een wereld van geweld en vernietiging.
De angst is dus het probleem en niet de geprojecteerde wereld voortgekomen uit angst.
Het proces van genezing gaat dus over het genezen van angst en een angstloze denkgeest zal, zolang er nog wordt ervaren alleen maar angstloos en oordeelloos kunnen handelen. En daar kunnen alleen maar liefdevolle oordeelloze acties uit voortkomen in het volle vertrouwen dat het niet de ‘ik’ egoversie is die iets doet, maar de genezen denkgeest die geen afscheiding meer wil en kan zien.

%d bloggers liken dit: