archiveren

Dagelijks archief: juli 14, 2015

Laat ik met een conclusie beginnen wat betreft beloften.
De enige belofte die onmogelijk verbroken kan worden is de belofte dat er alleen Eenheid is, en de eigenschap van Eenheid is dat deze nooit verbroken kan worden.
Dus eigenlijk is de belofte niet eens nodig, want een belofte doen is suggereren dat er iets verbroken kan worden.
En suggereren dat de belofte van Eenheid wel verbroken kan worden, en werkelijkheid kan worden, is wat we ons leven noemen en wat onze wereld uitbeeld en weerspiegeld.

We maken dus een big deal van het verschijnsel onze beloften houden en waarmaken.
Maar niet om de reden die we denken (denk aan les 5).
Daarbij gaat het helemaal niet om bepaalde beloften die gedaan zijn over iets wat dan wel of niet nagekomen moet worden in enige vorm.
De achterliggende verborgen agenda is de onmogelijkheid van het verbreken van Eenheid toch waar te maken. Dus eerst wordt de onmogelijkheid om Eenheid te verbreken omgedraaid naar het toch mogelijk maken door zgn de belofte met Eenheid te verbreken. Dit verbreken van de belofte van Eenheid, wat dus onmogelijk is, moet wel tot zonde, schuld en angst gedachten/gevoelens lijden, welke ook eigenlijk onmogelijk zijn, omdat ze uit een onmogelijk idee stammen. Dit geeft wel even een andere kijk op de uitdrukking: “belofte maakt schuld”, bedenk ik me ineens.
Maar omdat de herkomst van zonde, schuld en angst ‘vergeten’ wordt en dus schijnbaar losgeraakt is van hun oorzaak, lijkt ons basisgevoel steeds uit vormen van zonde, schuld en angst te bestaan dat voor een constant onveilig, onzeker, op je hoede gevoel zorgt, dat weer opgelost moet worden door zoiets als het houden van beloften te verzinnen.
En daarbij hoort dus ook het verbreken van beloften. We eisen, om een soort van pseudo veilig gevoel te creëren, dat men zijn beloften nakomt, maar aangezien we zgn de belofte van Eenheid hebben geschonden en dit geloven en tegelijkertijd vergeten en daardoor ontkennen dat we die belofte hebben gedaan, blijven we dit projecteren. En die projecties zien we terug in ons eigen leven en dat van anderen, wat hetzelfde is.
En dus doen we ons hele leven lang beloften, die bij voorbaat al zijn gedoemd te mislukken, wat ook de achterliggende verborgen agenda en doel is van onze keuze voor te denken vanuit de ego kant van de denkgeest, die deze gedachte constructies bedenkt, om maar uit Eenheid te blijven.

Maar die verborgen agenda blijft verborgen, zodat we beloften blijven eisen en afdwingen en vervolgens weer verbreken.
Op die manier blijft het mogelijk schuldigen aan te wijzen buiten ons, als er weer eens een belofte geschonden lijkt te zijn, en we zodoende ons diepere schuldgevoel van dat we het voor elkaar hebben gekregen de belofte van Eenheid te schaden, maar niet hoeven te voelen, omdat dat ondragelijk is. En waarom is het ondragelijk, omdat het onmogelijk is. De belofte van Eenheid, van Waarheid, de belofte aan God kan niet geschonden worden. Gedachten, ideeën verlaten nooit hun bron, de denkgeest.

Dus in een dualistisch gedachtesysteem, dat wat ons leven is, is het nakomen van beloften onmogelijk, van wegen de dualistische aard, die door zijn aard veranderlijk is. Een onveranderlijke beloften doen is onmogelijk binnen dit denksysteem van dualiteit.

Dat wil niet zeggen dat ik nu geen beloften meer moet maken, want dit zijn nu eenmaal de spelregels binnen dit dualistische denksysteem. Ik hoef ze echter niet meer voor waar aan te nemen, ik hoef me er niet mee te identificeren. En, het belangrijkste, ik kan door te zien dat wat ik probeer te bereiken binnen de onmogelijkheid van het verbreken van de belofte van Eenheid, ik opnieuw de keuze kan maken hier anders naar te kijken en mijzelf vergeven dat ik geloof in het krankzinnige idee dat ik de belofte aan Eenheid, aan God kan verbreken.
Zodoende krijgt het verbreken van beloften een nieuwe functie, namelijk dat van vergevingsmateriaal en vergevingskans.

Dus, als ik zie dat iemand zijn belofte verbreekt en ik daar kwaad over wordt, dan word ik niet kwaad om de reden die ik denk. Ik zie dan eigenlijk mijn eigen angst weerspiegeld voor de zgn ‘zonde’ die ik heb begaan, en de straf die daar wel op moet volgen, door mijn belofte aan Eenheid, aan God te hebben verbroken. Deze verborgen gedachte is ondragelijk en de enige uitweg is het rot gevoel snel naar buiten te projecteren, zodat ik iemand anders als de schuldige voor het verbreken van beloften aan kan wijzen en ik onschuldig blijf.

Maar aangezien er alleen denkgeest is en de wereld en ik en anderen en verder alles ook een gedachte is, ook al worden ze geprojecteerd, is er maar één verantwoordelijk voor zijn gedachten en dat is de dromer van de droom. Een ‘ik’ fragmentje dat denkt te zijn losgeraakt uit Eenheid, en niet door heeft, vergeten is, dat dat onmogelijk is en dat er nog steeds maar Een Geest is die alles omvat.
Dit betekent dat we allemaal dezelfde strijd voeren en we ook allemaal als één zullen Ontwaken.
Dat is de enige belofte die niet verbroken kan worden.

%d bloggers liken dit: