Een nietig dwaas idee

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen” (T27.VIII.6:2)

Ik heb een nietig dwaas idee over mijzelf, dat ik een lichaam ben, afgescheiden van andere lichamen en moet knokken voor mij bestaan, blootsta aan allerlei gevaren, en aanvallen, zoals ziekte, rampen, oorlog, armoe, schaarste. Ik alleen mezelf kan beschermen door middel van wapens, geld, kleding, voedsel, behuizing. Ik mezelf moet verdedigen tegen aanvallen van anderen, omdat niemand te vertrouwen is. Dat ik denk speciale anderen nodig te hebben die mij liefde geven als ik hun liefde geef onder bepaalde voorwaarden die strikt nageleefd dienen te worden. Dat ik mezelf alleen kan uitbreiden door kinderen te maken of andere dingen die iets in de vorm van mij doorgeven. En tenslotte denk ik dat ik dood ga een onvermijdelijk einde.

En zolang ik dit denk en geloof over mijzelf, het heel serieus neem en voor waar aanneem zal dat nooit veranderen, want er is niets en niemand buiten mij die dat kan veranderen. Pas als doordringt in de denkgeest van de dromer dat er een andere manier moet zijn, een vage herinnering, kan er iets gaan veranderen. Pas als het nietig dwaas idee als een nietig dwaas idee gezien wordt kan de droom terugkeren naar de dromer en kan het proces van ontwaken beginnen.

Een proces van ontleren, alles afleren waarvan ik dacht dat het waar was (zie eerste alinea). Een proces dat zich afspeelt in de geest, want dat leer ik te zien, dat ik niet een lichaam ben maar geest. Ik leer dat ik alles heb bedacht, dat de bron in de denkgeest ligt en niet in de geprojecteerde vorm, het resultaat. Ik leer dat ik niet het slachtoffer ben van een wereld buiten mij. Ik leer dat ik die wereld zelf heb gemaakt als verdediging tegen wat ik werkelijk ben; Geest en Een in God. En ik leer dat te vergeven. De terugkeer naar God, waar ik nooit ben weggeweest in werkelijkheid, het is slechts een droom, een nietig dwaas idee, gaat via de weg van vergeving, ik vergeef stap voor stap alle waanideeen over mijzelf en geef ze aan God waar ze oplossen in het Licht, omdat ze nooit waar zijn geweest.

Dit proces van ontleren, vergeven wordt onvermijdelijk als pijnlijk en als emotioneel ervaren, daar het ego (het ikje dat gelooft in het nietig dwaas idee) pijn en emoties als verdedigingswapens gebruikt. Ego pijn, en ego emoties zijn het voedsel de brandstof waarop het ego leeft. Daarom kan dit proces niet gedaan worden door het ego, mijn identificatie met het lichaam, maar wel door geest, door Heilige Geest, dat deel van de denkgeest dat zich herinnert dat het niet een lichaam is maar geest. Deze Heilige Geest ook symbolisch gezien als Jezus gebruikt de symbolen van mijn miscreaties als egodenkgeest als leermateriaal. Mits ik ze aan hem geef voor dat doel. Als ik dat doe leidt hij mij terug naar Huis door en gebruikmakend van de tijd terug naar het beginpunt waar geen vragen meer zijn en de vraag en het antwoord samenvallen. De emotie die dan gevoeld wordt is er een van totaal blijvend geluk en vrede, ongeacht wat zich op het ‘filmdoek’ afspeelt. Niet te verwarren met ongevoeligheid en ontkenning, want dat is de ego versie van ‘het niet serieus nemen’. Het ‘niet serieus nemen van de Heilige Geest kant van de denkgeest is het gevolg van het terugnemen van het geloof in zonde, schuld en angst. En het Vertrouwen dat als het geloof in zonde, schuld en angst verdwenen is, dát zal overblijven wat werkelijk behulpzaam is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: