Voor mijn vader-Vader

Gelukkig zijn!, vrolijk zijn!, aardig zijn!, riep mijn vader altijd als ik weer eens niet geluk en vrolijkheid uitstraalde…
Een uitspraak die mij altijd wit-heet maakte.
Tot mijn pubertijd was ik een vrolijk meisje dat bijna dagelijks wel een keer de slappe lach had samen met mijn vriendinnetjes. Ik lachte gewoon alles weg wat me dwars zat en dat werkte best goed.

Totdat de hormonen toesloegen, een heel effectieve projectie van de egodenkgeest die zich ook steeds sterker ontwikkelde ten einde de verdwaalde denkgeest vooral nog dieper in de egodenkgeest te verankeren.
En dat lukte heel goed, ik trok een sluier van somberheid over me heen, en alles leek ineens donker,  moeizaam en een groot gevecht. Ik werd, zeg maar behoorlijk gothic, met een donker spiritueel tintje. Donkere mystiek trok mijn aandacht, was dol op kerkhoven, en orgel spelen in een donkere kerk, waar de vleermuizen rondvlogen.
Ik had dag en nacht onbeperkte toegang tot de kerk, omdat ik op m’n 15de al een kinderkerkkoortje leidde en ik had diepe filosofische gesprekken met de pastoor. Hij begreep mij ten minste en had aandacht en tijd voor mij… dacht ik… Dit in tegenstelling tot mijn ouders… dacht ik…
Kortom ik leefde in een hormonen mist en was daardoor erg kwetsbaar en zeer makkelijk beïnvloedbaar, tenminste zolang het in mijn sombere, romantische, spirituele gothic plaatje paste…
En alles wat maar positieviteit en geluk uitstraalde maakte me dus wit-heet.
Ik zal de details van waar die kwetsbaarheid, makkelijke beïnvloedbaarheid en neiging tot zelfvernietiging toe leidde verder niet vermelden, want het zijn uiteindelijk maar verhalen en zoals de Cursus mij heeft geleerd nooit de reden waarom ik in onvrede ben.
Bovendien heb ik gemerkt hebben verhalen de neiging om te blijven hangen in de (ego)denkgeest, terwijl de oorzaak, waar ik nu juist de aandacht op wil richten, vaak ‘vergeten’ wordt, begraven onder het verhaal.
En dat is nu juist waarvan ik nu juist wil dat het blijft hangen.
Mijn doel met dit stukje is, te laten zien dat ECIW ons ontmoet waar we denken te zijn en al onze talenten, precies dat wat we denken en geloven te zijn en alles wat we doen in ons leven, leert te her-gebruiken, nu niet meer onder leiding van de egokant van de denkgeest, maar onder leiding van onze HG kant van de denkgeest die nog steeds onveranderlijk in verbinding staat met wat we in werkelijkheid ZIJN en ons zodoende kan helpen terug te keren in Waarheid.
ECIW leert ons, onze waarnemende/keuzemakende denkgeest positie in te nemen, zodat we bewust worden van wat we denken, projecteren en vervolgens geloven en leren opnieuw te kunnen kiezen.

Vanachter mijn sombere sluier probeerde ik ondertussen wanhopig gelukkig te worden, wat natuurlijk niet lukte, want achteraf is de zelfsabotage natuurlijk heel duidelijk en ik bereikte dus alleen maar het tegenovergestelde van geluk en ik zag niet dat ik mijzelf saboteerde. En eigenlijk precies bereikte wat ik echt leek te wensen, namelijk zo ongelukkig mogelijk worden.
Als ik me weer eens op een nieuw project had gestort en het doel bereikt had was het resultaat niet geluk, of blijheid, trots dat ik het gehaald had, maar juist een onverklaarbare somberheid en moedeloosheid en een terughollend zelfvertrouwen.
Ik kreeg precies wat ik wenste, alleen had ik niet door dát ik dat wenste.

Ik probeerde geluk te vinden in allerlei voor de hand liggende vormen, zoals eten, lezen, veel lezen, pianospelen, dagdromen, om de haverklap verliefd worden en zwijmelen in romantiek, allerlei spirituele paden uitproberen, maar niets van dit alles werkte echt. Het duurde altijd maar even en het had bijna altijd ook een zeer negatieve tegenkant.
Want zo gaat dat in de dualiteit leerde ik veel later.

Pas toen  in 1999 de Cursus op mijn pad tegenkwam kwam er een keerpunt-gevoel.
Ik had mijn missing link gevonden.
Niet dat de sluier toen in één keer optrok, nee integendeel het ergste moest nog komen, maar ik had nu eindelijk m’n anker terug gevonden en ik besloot meteen al in het begin toen ik met ECIW aan de gang ging, om dat ‘anker’, die ‘hand’, nooit meer los te laten.

Mijn mezelf aangeleerde negatieviteit en depressieve somberheid bleek nu een geschenk te zijn, want ik leerde dat het niet fout was of verkeerd, of zondig, maar slechts een vergissing, ‘een nietig dwaas idee’, dat ik kon laten omzetten middels Ware Vergeving met als doel werkelijk de uitgang te vinden uit lijden en angst.
Ik heb dus eigenlijk nooit weerstand gevoeld tegen de leerweg van ECIW,  want ik had meteen het gevoel van ‘dat is het, dat is wat ik steeds over het hoofd heb gezien en ben vergeten’, maar natuurlijk kwam ik wel weerstand tegen bij het eerlijk onder ogen leren zien van al mijn zelfbedachte verdedigingen tegen Waarheid. Ik was sowieso altijd al geneigd mijzelf overal de schuld van te geven, dus ik heb nooit ECIW de schuld gegeven van als het even niet leek te werken.
Langzaam aan zag ik alles, elke gedachte + projectie, veranderen in leermateriaal, vergevingsmateriaal en vergevingskansen.
Ik leerde dat ik inderdaad nooit onvrede voel om de reden die ik denk (les 5) en dat ik ook hiervoor in de plaats ook vrede zou kunnen zien (les 34).
En ook dat ik anderen of iets buiten mij niet hoef te gebruiken om geluk te vinden. Er is niets buiten mij de denkgeest en ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten + projecties.
Ik leerde ‘anderen’, ‘dingen’ en ‘situaties’ als symbolen, als spiegels te zien waarin ik mijn eigen gedachten + projecties terug gespiegeld zag.
Kortom mijn hele tot dan toe leven, kreeg een totaal andere functie, het zoeken stopte en het terug herinneren begon.
Naast ECIW zelf, was en is Kenneth Wapnick voor mij dé leraar.

En nu ben ik gelukkig, maar niet het geluk waarvan ik vroeger dacht dat het geluk was, dus afhankelijk van anderen, dingen en situaties. Het is een simpel, onveranderlijk, natuurlijk geluk, dat neutraal is, zonder pieken of dalen, gewoon een natuurlijk gevoel. En nee ik ervaar het niet als ‘saai’, maar als dat wat IS en daar valt verder niets over te zeggen. Het is simpel weg dat wat overblijft als zonde, schuld en angst verdwenen zijn.

En ik zie nu de betekenis van dat ECIW ons ontmoet waar we denken te zijn. Alles wat ik heb ervaren, hoe vreselijk en beschamend de ervaring ook leek te zijn, het is allemaal niet voor niets geweest, laat staan beladen met zonde, schuld en angst, het heeft een totaal andere functie gekregen en heeft mij op het pad gezet van het doen terug herinneren in Waarheid, in God, in Liefde.

Dus, ja pa, gelukkig zijn is mijn natuurlijke staat, ik kan me voorstellen dat dat je diepste wens was voor mij, zoals een vader dat wenst voor zijn kind, wat dan weer symbool staat voor wat ‘God’ voor zijn ‘Zoon’ ,ons dus, wenst, dank je!

3 reacties
  1. marga zei:

    Eigen verhaal; maakt het zo echt, basaal en menselijk. Mooi!

    Liked by 1 persoon

  2. Therese zei:

    Dit verhaal komt binnen recht in mijn hart. Liefs Therese.

    Liked by 1 persoon

  3. illusje zei:

    Dit is op illusje herblogden reageerde:

    Ik wil dit blog uit 2015 graag nog een keer her-bloggen als illustratie van hoe mijn pad met ECIW verloopt.
    Ik lijkt aan het einde van het blog te zeggen dat ik toen een staat van stabiel geluk had bereid, dat voelde ook zo. Nu weet ik dat het slechts een soort rust moment was binnen het hele proces, waarvan ik nu weet dat ik (dus ook “we”) gewoon geen idee hebben van hoe het proces van terug herinneren verloopt.
    Het was slechts een tussenstop tot de denkgeest klaar was om weer verder te gaan.
    Door het groeiende vertrouwen in de leiding die ik wilde volgen, de leiding van Jezus/de Heilige Geest, was de denkgeest klaar voor een volgende fase in het proces, dat tot op de dag van vandaag door gaat en waar van ik geen idee heb hoe het zal verlopen en wanneer het klaar is.
    En dat is goed, want dat wat zich afvraagt hoe lang duurt het nog en wat gaat er nog allemaal gebeuren is dat deel van de denkgeest dat vorm-gericht wil denken en in ruimte en tijd geloofd; de egodenkgeest.
    Het dringt steeds meer door dat in elke gedachte zowel ego als HG aanwezig is en dat het deel wat kan waarnemen en dan vooral oordeelloos waarnemen steeds sterker wordt en daardoor meer durft te kijken en meer durft toe te laten.
    En dat is nodig om ware vergeving te kunnen laten toepassen.
    En ik weet nu heel zeker dat de “ik” niets weet, omdat de “ik” niets kan weten, omdat het een “nietig dwaas idee” is en een verdediging tegen Waarheid is, een verdediging tegen de Liefde van God, een niet toereikende beschrijving van wat niet te beschrijven valt.
    Vol Vertrouwen “Verder”…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: