archiveren

Dagelijks archief: april 28, 2015

Er is een gedachte over gisteren, over het verleden, er is een gedachte over morgen, de toekomst, er is een gedachte over nu, wat er nu gebeurt, er zijn honderden gedachten, en ze zijn allemaal NU. Ze spelen niet in een verleden of in een toekomst, ze spelen in de denkgeest en dat is altijd NU, ik denk ze NU en NU en NU er is niets anders, ook deze gedachte is NU. En het woord NU is slechts een omschrijving van een gedachte over NU, in het NU.

Het NU is niet iets wat zich in tijd en ruimte bevindt en afspeelt, dat kan geen NU zijn, dat is juist een vlucht uit NU.
Het NU in ruimte en tijd is wat projectie is. Het is de NU gedachte van de denkgeest die naar buiten vlucht, op de vlucht voor zichzelf.
Maar de projectie kan niet het NU van zich afschudden, er werkelijk los van raken, het blijft ermee verbonden. Het kan wel ontkend worden, en dat is wat tijd en ruimte doet, het ontkennen door te vluchten voor het NU en er een eigen versie van maken, dat wat we tijd en ruimte noemen. Wat niet kan, dus alleen maar een illusie kan zijn.
Zie daar wat wij onze wereld in ruimte en tijd noemen. Een grote vluchtpoging uit het NU.

Stel, ik maak me zorgen dat ik bijvoorbeeld een grote belastingschuld moet afbetalen, maar kan dat met geen mogelijkheid afbetalen, want ik heb geen werk. Ik zit dus voor de rest van mijn leven vast aan een schuld die zwaar op me drukt.
Het lijkt alsof dit scenario zich werkelijk afspeelt in tijd en ruimte, er is een verleden (zonde), de toestand waar ik me nu in bevindt (schuld), en een onheilspellende toekomst (angst).
Wat er echter aan de hand is, is een poging tot vluchten uit het NU.
Een vlucht uit de denkgeest, een vlucht uit dat wat we werkelijk zijn, onveranderlijke geest.

De denkgeest denkt, droomt en gelooft dat het zich uit eenheid kan terugtrekken. Dat kan in werkelijkheid helemaal niet, want één is één, het is een onnatuurlijke gedachte en dus kan deze gedachte alleen maar enorme angst met zich meebrengen, en angst zorgt voor een vluchtreactie, de angst gedachte is nu op de vlucht voor zijn eigen angstgedachte. We, de ene denkgeest is in een nachtmerrie terechtgekomen, en vergeten dat het slechts een droom is van en in de denkgeest.

Boven beschreven ‘schuld’ situatie is dus een angstige droomprojectie, een vlucht uit het NU.
Het lijkt nu over een situatie te gaan buiten mij, waar ik het slachtoffer en/of de dader van ben geworden. In werkelijkheid, en werkelijkheid noem ik de denkgeest, is er niets gebeurd en is er alleen een NU gedachte die vervolgens naar buiten geprojecteerd is, zodat het lijkt alsof er zich een situatie buiten mij afspeelt. Ook de ‘mij’ is hierbij getransformeerd (ook geprojecteerd) van denkgeest tot een ‘mij’ lichaam, zodat het nu lijkt dat ‘ik’ een lichaam, enorme belastingschulden heeft.

Ondertussen is er in werkelijkheid niets veranderd, er is nog steeds alleen denkgeest, de denkende denkgeest die alleen maar in het NU kan denken en alleen maar NU gedachten kan hebben..
En ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk, ik voel niet onvrede vanwege mijn belastingschulden, of wat voor schijnbaar probleem dan ook, ik voel onvrede, omdat ik (denkgeest) me van éénheid probeer los te maken, wat onmogelijk is en daarom alleen maar onvrede, pijn en lijden kan opleveren.

Ik kan hiervoor in de plaats ook vrede zien, want ik kies voor mijn eigen gedachten. Alleen ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen gedachten en dus ook voor de daaraan gekoppelde projecties, die nog steeds ook gedachten zijn, en gedachten verlaten nooit hun bron.
Ik kan dus in plaats vanuit angst hier ook naar kijken van uit Liefde, vanuit Waarheid.

Ik heb gezien dat waar ik onvrede over lijk te voelen (belastingschuld of enig ander probleem) niet de oorzaak is van mijn onvrede. Ik kan dit ontmaskeren als zijnde ‘onwaarheid’ dus als onmogelijk, en dat is hetzelfde wat Ware Vergeving doet, onderkennen dat wat gebeurd lijkt te zijn buiten mij en dat ik de schuld heb gegeven van wat mij is aangedaan, niet werkelijk heeft plaatsgevonden. Het is een gedachte, en het blijft een gedachte, ook al is deze gedachte geprojecteerd.

Ik kan dus nu de gedachte + projectie terugnemen in de denkgeest, dus terug in het NU, terug naar het ene punt, waar het ontstaan is en nooit uit vertrokken is, het NU.
Ik kan nu ook zien, dat elke gedachte zich alleen maar NU af kan spelen, omdat er in werkelijkheid geen tijd en ruimte is, alleen de gedachte die ik NU heb.
Er is niets gebeurd, er is alleen een gedachte die over zonde, schuld en angst gaat en ik hoef deze niet te projecteren, ik kan de gedachte op laten lossen in de Eenheid van het NU.
En Eenheid van het NU is grenzeloos, dit geeft een ervaring van grenzeloosheid, oneindigheid en totale Vrijheid, zolang we toch nog ervaren in ruimte en tijd, een oneindige creativiteit, de creativiteit van het Scheppen.
Onnodig te zeggen dat uit deze toestand van de denkgeest alleen maar Liefde uitgebreid zal kunnen worden en precies geweten zal worden wat te zeggen en te doen, zoals in dat prachtige gebed in (T2.A.V.18:4) staat, (zie ook het hele gebed aan het einde van dit blog):

“Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen
of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden.”

Niet om een betere wereld te maken, want er is nog steeds geen wereld (zie vorig blog) maar puur om Liefde uit te breiden en dit kan alleen tot ervaringen van Liefde leiden en de projecties zullen hiervan getuigen, omdat het nu gedachten van Liefde zijn in plaats vanuit angst, vanuit een zich eeuwig uitbreidend NU, het NU dat altijd NU blijft en geen verleden, een huidige toestand, of toekomst kent.

“Ik ben hier alleen om werkelijk behulpzaam te zijn.
Ik ben hier om Hem te vertegenwoordigen die mij gezonden heeft.
Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen
of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden.
Ik ben tevreden daar te zijn waar Hij me wenst,
wetend dat Hij me vergezelt.
Ik zal genezen zijn, wanneer ik toelaat dat Hij mij
genezen leert” (T2.A.V.18:2-6).

%d bloggers liken dit: