Het musje en de adelaar

Ik ‘droomde’ dat ik in NYC was om een ACIM Conference bij te wonen.

Dromen zijn altijd symbolen, de vorm waarin ze gedroomd worden, de beelden dus, zijn niet de oorzaak op zich. Alle geprojecteerde beelden staan symbool voor een achterliggende gedachte waarin ik geloof en die ik projecteer.

Het droom thema van deze NYC reis bleek ‘vertrouwen’ te zijn.
En de weg om terug te keren in vertrouwen loopt via de blokkades van wantrouwen die we voor vertrouwen hebben opgeworpen.

Over vertrouwen zegt ECIW:
“I. Vertrouwen

Dit is het fundament waarop hun vermogen om hun functie te vervullen rust. Waarneming is het resultaat van leren. In feite is waarneming leren, omdat oorzaak en gevolg nooit gescheiden zijn. De leraren van God hebben vertrouwen in de wereld, omdat ze hebben geleerd dat die niet wordt geregeerd door wetten die de wereld heeft ontworpen. Ze wordt geregeerd door een kracht die in hen maar niet van hen is. Het is deze kracht die alles geborgen houdt. Het is dankzij deze kracht dat de leraren van God een wereld zien die is vergeven.

Wanneer deze kracht eenmaal is ervaren, is het onmogelijk nog op je eigen onbeduidende vermogens te vertrouwen. Wie zou proberen met de nietige vleugels van een mus te vliegen wanneer hem de machtige kracht gegeven is van een adelaar? En wie zou zijn vertrouwen stellen in het schamele aanbod van het ego wanneer de gaven van God voor hem worden neergelegd?” (H4.I.1,2:1-3)

Het fundament waar de wereld op rust is wantrouwen. Het fundament waar de Werkelijkheid op rust is Vertrouwen.
Alle projecties die ik projecteer en vervolgens waarneem en mijn wereld noem komen vanuit wantrouwen. Mijn wereld is gebouwd op wantrouwen. En alleen door mijn gedachten en de daaraan vastzittende projecties terug te nemen en te vergeven kan ik terugkeren in Vertrouwen.
Ik moet dus eerst mijn gedachten van wantrouwen leren waarnemen, ik moet ze eerst zien, alvorens ik ze als vergevingsmateriaal kan gaan zien en laten gebruiken.

Waar wantrouwen is, kan geen vertrouwen zijn:
“Interpreteer iets, wat ook, los van de Heilige Geest, en je zult het wantrouwen. Dit zal jou tot haat en aanval en verlies van vrede voeren” (T8.VII.4:8-9).

Wat ervaren wij als fundament in deze wereld?  Op de eerste plaats zijn dat onze ouders. En we zijn niet altijd ouders, we hebben allemaal wel ouders, en ook onze ouders hebben ouders, en die hebben ook weer ouders enz.
Vooral de moederfiguur staat symbool voor hét fundament waar wij op rusten. Daar begint het leven immers, het leven in een wereld, het leven als lichaam in een wereld vol andere lichamen, dingen en situaties.

Maar ervaren we de projectie, deze moederfiguur ook echt als onwankelbaar fundament?
Ik vertel niet iets nieuws als ik opmerk dat dit fundament dat we in onze wereld hebben gezet als substituut voor Vertrouwen niet altijd als een onwankelbaar fundament ervaren.
Of dit zich nu uit in positieve zin of in negatieve zin, hoe liefdevol of hoe vreselijk de moederfiguur in ons leven ook is, uiteindelijk wordt het vertrouwen in dit onveranderlijke, onwankelbare fundament geschonden, want ze gaat vroeg of laat dood en laat ons alleen achter.
Dit geld ook voor de vaderfiguur natuurlijk, ook deze staat symbool voor waar wij ons vertrouwen en fundament in deze wereld op hebben gebouwd.
Hoe dan ook beide symboliseren een fundament dat is gebouwd op drijfzand, dus op wantrouwen.
Het is het tegengestelde van wat Werkelijkheid is dat gebouwd is op het fundament van de onveranderlijkheid.

Iedereen die zichzelf in deze wereld ervaart projecteert verhalen die het misplaatste vertrouwen in dit wankele veranderlijke fundament uitbeelden. Verhalen van mishandeling, verwaarlozing, liefdeloosheid, in de steek gelaten. Keiharde dramatische pijnlijke ervaringen vol van lijden en afzien.
En wat doen we ermee?
Twee Cursus leraren/leerlingen (ik gebruik altijd deze combinatie, omdat de Cursus iedereen ziet als leraar/leerling) die laten zien hoe via de weg van Ware Vergeving het diepe wantrouwen in alles en iedereen ten gevolgen van een zeer ongelukkige jeugd, door Vergeving zich weer omkeerde naar Vertrouwen zijn Joe Wolfe en Diederik Wolsak. Beide spraken op deze ACIM Conference in NYC.
Voor de liefhebber Joe Wolfe is te zien en te horen op dit you tube filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=vj02oSKV01g
Het is in het Engels.
Ik heb erg van zijn verhaal en ervaringen genoten. Ook te lezen in zijn boek: ‘In Warm Blood’.
En Diederik Wolsak, ook te zien op you tube, bijvoorbeeld hier: https://www.youtube.com/watch?v=fvkKHWmDUWI
Ook in het Engels, maar aangezien Diederik Wolsak tevens Nederlands spreekt is er ook een filmpje opgenomen tijdens zijn lezing in Amersfoort bij de ‘eerste zondag van de maand lezing’ georganiseerd door Miracles in Contact:
https://www.youtube.com/watch?v=m4Bf_U89NWM
Beide heren troffen mij diep door hun eerlijke verhalen, zonder opsmuk, zelfverheerlijking, ego loos met als enig doel met ons te delen dat het mogelijk is via het pad van Ware Vergeving weer terug te keren in Vertrouwen en terug te herinneren in Waarheid, hoe vreselijk de verhalen ook lijken te zijn.
Krachtige voorbeelden voor iedereen die serieus gekozen heeft voor ECIW als zijn/haar pad.

Het hele congres was voor mij duidelijk een uitnodiging nog eens goed te kijken  naar al mijn eigen projecties van wantrouwen, zodat ik ze kon laten omkeren en laten terugkeren in Vertrouwen.
En er is bijna geen beter plek hiervoor te bedenken dan een stad als NYC. Een stad vol van contrasten, waar het ego het hoogste woord lijkt te voeren. En juist hier is ECIW ontstaan.
Jon Mundy vertelde het verhaal van het ontstaan van de Cursus in NY. Hij kende alle betrokkenen die aan de bron stonden van het ontstaan van ECIW persoonlijk. Het is goed het werkelijke verhaal te kennen verteld door iemand die erbij was.
Het was ook een feest om Gary en deze keer ook zijn vrouw Cindy weer te horen spreken.
Ook zij dragen de boodschap van de Cursus op een geweldige, directe, eenvoudige, liefdevolle wijze uit, zoals deze bedoeld is. En zij stralen duidelijk het Vertrouwen uit zoals beschreven in bovenstaande Cursus aanhaling over ‘Vertrouwen’.

En ik ben dan ook blij dat op de achtergrond gewerkt wordt om Gary en Cindy weer eens naar Nederland te halen.

Echter er zijn er ook die toch liever kiezen voor te vliegen met de nietige vleugels van de mus in plaats van met de machtige kracht van die van de adelaar die hen gegeven is.
Symbool voor de nietige kracht van het ego versus de macht van God, wat ons werkelijke erfgoed is.
En dan sloeg het wantrouwen toe bij mij: is het nu echt nodig een bal masqué op te voeren, je organisatie te verheerlijken, jezelf en anderen tot reverend (dominee) te bombarderen en openlijk de Cursus een religie te noemen, en de zgn urtext van de Cursus als enige ware uitgave te presenteren en de enige echte officiële uitgave, uitgegeven door de Foundation For Inner Peace, gewoon te degraderen tot een door beginnende studenten, die de Cursus niet begrepen, geredigeerde uitgave?! Duh…!?

Het musje piepte luid en schril, dapper, hoogmoedig fladderend met zijn kleine vleugeltjes, zijn angst overschreeuwend, tegelijkertijd angstig wegduikend voor de voor hem dreigende schaduw van de machtige adelaar, wantrouwen en angst uitbreidend.
Maar ook dat was weer een uitnodiging nog weer beter te kijken naar mijn eigen gedachten en deze te zien als uitnodigingen tot Vergeving, want we hebben allemaal dat musje in ons en zijn bang voor onze werkelijke Kracht.
En dat was het grote geschenk voor mij het diepe besef dat alles een uitnodiging is tot vergeving, Ware Vergeving zoals de Cursus ons dat aanbied en leert.
Er is geen nieuwe religie of kerk nodig, of opleidingen tot reverend (dominee), ECIW is een uitnodiging tot zelfstudie. Te leren kijken naar de eigen oordelende gedachten en de uitnodiging aan te nemen dit alles te zien als vergevingsmateriaal en vergevingskansen die mij en het hele Zoonschap helpt terug te herinneren in Waarheid, in de Liefde van God, dat wat we Zijn. Er staat nergens in de Cursus ook maar iets over de noodzaak van groepen, bijeenkomsten, laat staan over het stichten van een nieuwe religie en kerk! Bijeenkomsten zijn hooguit leuk om eens met anderen die ook de Cursus ‘doen’ uit te wisselen, dat kan ondersteunend werken.
Tja, en ik heb nog nooit zoveel luidruchtige musjes (de vogeltjes in dit geval dus) gezien als in de hysterisch drukke straten van NYC, met als hoogtepunt een fladderend musje in de vertrekhal van JFK Airport. Dank je lief, schattig, onschuldig, ongevaarlijk musje ik heb veel van je geleerd.
Maar ik laat je hier achter en ik vlieg nu met de vleugels van die grote blauwe adelaar weer naar Huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: