Speciale haat. Full time vergeter, of full time vergever.

Dit wordt een stuk wat waarschijnlijk alleen begrepen kan worden door diegene die de Cursus doen. Want speciale haat onder ogen durven en leren zien is onmogelijk als niet begrepen wordt waar het vandaan komt en waar het voor dient.

Haat, de wereld is gemaakt vanuit haat, want haat is een projectie van afscheiding. Dat kan niet anders want het enige wat IS is Liefde, Eenheid en deze is onveranderlijk. Dat wat wij ervaren in onze wereld is alles behalve een uiting van Liefde en onveranderlijke Eenheid, dus moet het wel het tegenovergestelde zijn, en het tegenovergestelde van Liefde is haat en het tegenovergestelde van Eenheid is afscheiding, ziedaar dat wat wij onze wereld noemen, inclusief hoe we over onszelf denken.
Deze geprojecteerde zelfhaat en ‘alles-en iedereen haat gedachten’ zit verborgen achter de bijbehorende projecties.
Heel slim verborgen, zodat het bijna niet te zien is en simpelweg wordt ‘vergeten’.

Een lichte irritatie over iets of iemand, er lukt iets niet, er gaat iets niet zoals ik dat wil, ik heb een oordeel over iets of iemand, iets of iemand valt tegen, iets of iemand doet iets raars in mijn ogen, er gebeurt iets onverwachts, die politiek deugt niet, de financiële wereld deugt niet, enz. enz. het komt allemaal voort uit de pure haat die maar één doel heeft: afscheiden van Liefde. Ook als het er als liefdevol uitziet, dat zijn de lastigste om te onderkennen: ik hou van mijn kinderen, van mijn partner, van mijn familie, vrienden, vooral dat ‘mijn’, ze zijn ‘mijn’ vlees en bloed (de kinderen dan), ze zijn zoals ik en ze horen bij mij, ze denken zoals ik, ze behoren tot mijn clan en ik moet ze beschermen tegen de boze buitenwereld. En als iemand binnen die clan moeilijk gaat doen dan moet deze tot de orde worden geroepen en als dat niet lukt verstoten. Speciale liefde/haat noemt ECIW dit en komt voort uit het waar maken van de gedachte dat ‘wij’ mensen zijn, lichamen en dingen die met elkaar in contact staan en een leven leiden van geboorte tot de dood, een leven vol met strijd en lijden met hier en daar een snufje vreugde en geluk.

En dan is er nog de zelfhaat, die helemaal lastig is om onder ogen te zien, en terug te zien is achter projecties zoals: ik ben dom, lelijk, te dik, te dun, te streng, te lief, te meegaand, ze mogen me niet, alles wat ik doe gaat fout, ik ben de beste, laat mij dat maar doen, ik kan dit niet, ik ben de baas, ik voel me altijd in een hoek getrapt, ik heb geen geld, ik ben arm, ik ben stinkend rijk, ik moet mijzelf verdedigen, niemand kan mij raken, ik wil niet aangeraakt worden, raak mij aan, ik geef me over, blijf uit m’n buurt, ik mag dit niet, ik moet dit enz. enz. allemaal zelfhaat die niet gaat over waar het over lijkt te gaan in een wereld van lichamen, maar over de daarachter liggende ‘vergeten’ wil tot afscheiden van Liefde.

Willen we het pad van ware vergeving volgen en dat als onze enige functie zien, en full time ‘vergever’ worden, dan moet dit eerst allemaal onder ogen worden gezien, precies zoals het zich voordoet, inclusief alle emoties en gevoelens die hierbij horen. En dat maakt het lastig, want emoties en gevoelens zijn pijnlijk, zeer pijnlijk, en de egoreflex zal dan ook zijn, wegrennen van pijn, wegrennen van lijden. Niet omdat het pijnlijk is, maar omdat dat wat erachter verborgen ligt, dat wat we zijn: Liefde, en dus zonder lijden is, en niet herinnerd mag worden. Want einde lijden, einde haat betekent einde egodenkgeest, einde ‘ik’.
Einde aan iets wat er nooit is geweest overigens, dus ook niet verdedigt hoeft te worden.
Terug herinneren in Liefde is maar één gedachte verwijdert, niet een hele wereld, maar slechts één gedachte, en de taak van de egodenkgeest kant van de ene denkgeest is, om dat te vergeten en te verstoppen achter muren van projecties.

In de praktijk waar we ons nu eenmaal in lijken te ervaren, zal eerst de verdediging tegen Liefde onder ogen moeten worden gezien, stap voor stap, en stap voor stap moeten alle haat gedachten onder ogen worden gezien en als we dat willen, worden vergeven.
Dat is hard werken, want wil ik onder ogen zien dat ik bijvoorbeeld ‘mijn moeder/vader’ haat, of ‘mijn kinderen’? En dat ze zoals ik ze zie als lichamen ze helemaal niet geboren zijn uit liefde, maar uit de pure haat van de afscheiding?
En dat ik zolang ik ze als lichamen zie de haat alleen maar voortzet?
Dat is hard werken en heel veel bereidwilligheid hebben om het ‘anders’ te gaan zien.
En als ik het anders wil gaan zien, houdt dat in dat ik bereid ben de gedachte aan te nemen dat ik en alles wat ik zie en ervaar een gedachte is die zich projecteert in een vorm die ik dan lichamen, dingen en situaties noem en vervolgens autonoom maak en zodoende ‘vergeet’ dat het projecties zijn vanuit de denkgeest en ze niet zijn wat ik denk dat ze zijn, omdat ik ze zelf die betekenis heb gegeven.
Dit onder ogen gaan leren zien kan alleen onder leiding van de symbolen Jezus en of Heilige Geest, symbolen voor de verbindingsbrug met dat wat ‘we’ nog steeds onveranderlijk zijn: onveranderlijke, oordeelloze Liefde en Eenheid in God.

Pas als ik bereid ben dat te zien, en mijn (ego) functie als ‘vergeter’ te vergeven en bereid ben full time ‘vergever’ te worden, kan ik leren er anders naar te kijken. De vorm waarin het uit geprojecteerd werd kan dezelfde blijven, ik zal nog steeds een moeder zien, nog steeds kinderen enz., maar mijn gedachten erover zal zich 180 graden omkeren, ongeacht wat zich in de vorm afspeelt. Ik zal terugkeren naar het enige wat er is: Liefde en ik zal alles ervaren in het Licht van die Liefde. En niets zal daarvan uitgezonderd zijn.
En daar gaat ECIW over, niet over gedragsverandering, en of een betere wereld te maken, maar over gedachteverandering van de denkgeest.
Mijn haat gedachten, die ik eerst vol onder ogen moet zien, en vergeven, kunnen dan pas omgekeerd worden en zodoende in plaats van middelen tot afscheiding, de sleutels worden tot het terug herinneren in Liefde, de allesomvattende Liefde in God.

De wereld zal niet veranderen, want de wereld van de vorm is en blijft een projectie vanuit het geloof in zonde, schuld en angst en haat, daar is hij voor bedacht, maar mijn gedachten erover kunnen wel veranderen, en ik als denkgeest kan het voeden van zonde, schuld, angst en haat stoppen door deze te vergeven.
En dan ben ik op denkgeest niveau Werkelijk Behulpzaam voor de hele ene denkgeest, de Denkgeest die dan alleen nog vanuit Liefde denkt en uitbreid, en vanzelf zal alles wat ik dan nog doe in de wereld liefdevol zijn…

De vraag is dus steeds ben ik bereid dat wat ik nu als speciale liefde/haat zie en ervaar en onderken, om te laten keren terug naar Ware Liefde door mijn functie als full time ‘vergeter’ in te ruilen voor full time ‘vergever’ ?
En bij dit alles ook niet vergeten dat deze speciale haat en speciale liefde voortkomen uit een onmogelijk waanidee, dat we serieus zijn gaan nemen. Laten we dus niet vergeten te lachen om deze vergissing en het allemaal niet zo vreselijk serieus nemen…:

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte
een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.
Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen
inbreuk kan maken op de eeuwigheid. Het is ridicuul te denken dat de
tijd de eeuwigheid kan omringen, die juist betekent dat er geen tijd bestaat”
(T27.VIII.6:2-5).

5 reacties
  1. illusje zei:

    Dit is op illusje herblogden reageerde:

    Nog steeds heel actueel, dus nog maar een keertje, beetje aangepast hier en daar, herbloggen.

    Like

  2. entoen zei:

    …ik heb de neiging om te zeggen ‘precies, zo is het en niet anders,’ maar heel diep hoor ik een stemmetje dat zegt dat deze reactie niet meer is dan een bevestiging van het feit dat ik het snap. Het is een hele geruststelling. Ik begrijp hoe het in elkaar zit. En zolang ik begrijp hoe het in elkaar zit ben ik de gevangene van de gedachte die met zijn begrip eigenlijk geen reden ziet om….te veranderen.

    Het werkt anders. Mijn vrouw en ik waren vorige op weg naar Marokko in ons campertje. Halverwege Spanje kreeg ze een zware gekmakende jeuk-aanval. De pillen die ze bij zich had werkten niet en verhoging zou haar versuffen. Het eerste wat ik voelde was irritatie. Daar ging godverdomme mijn vakantie. Twee jaar geleden verstuikte ze haar enkel in Portugal en konden we óók al na een week naar huis. Goed, ik kan dan grinniken om deze logische gedachten van het ego dat de bal maar voor het inkoppen heeft.
    Mijn vrouw wilde niet naar de dokter. ‘Die zou alleen maar meer troep in haar lijf stoppen.’
    De volgende ochtend. Ik zie het nog voor me. Een hoopje ellende aan de tafel tegenover me. Ik werd stil. En tot mijn verbazing hoorde ik mezelf vragen. ‘Wat wil je?’
    ‘Naar huis,’ zei ze ogenblikkelijk. Het bleef stil. Ik liet alles a.h.w zakken en ik was helemaal in vrede toen ik zei. ‘Ok, we gaan, inpakken.’

    En de hele terugreis, tot op dit moment, nu we alweer een paar dagen thuis zijn, heeft geen van ons twee spijt van deze beslissing die ik niet ‘genomen’ noch ‘bedacht’ heb maar ‘toeliet.’

    ‘Ik’ kan niets doen.

    En gisteravond belde een vriendin met ‘wat erg voor jullie’ en zo en ik vertelde het verhaal. En ik zag mijn vrouw verstrakken en ongelukkig worden. Na het gesprek confronteerde ze me. Ze voelde zich schuldig door de wijze waarop ik het vertelde. Zij was de oorzaak van de mislukte trip en ik hing de genereuze man uit. waarom moest ik goddomme er zo’n lang verhaal van maken?

    Het duurde een half uur voor ik over mijn beledigde gevoel heen kon kijken en nog een kwartier langer voor ik me toe kon staan in te zien dat….ze gelijk had. Er om lachen? Een beetje. Als een boer die kiespijn heeft. Het is gewoon vallen en opstaan maar het gebeurt in de stilte en dan hoef ik niets te doen. Dan gebeurt het. En een week later heb ik er weer iets van gemaakt. Er weer een verhaal van gemaakt.

    Zo vermoeiend allemaal…;-)

    Liked by 1 persoon

    • illusje zei:

      Welkom ‘en toen’, of is het Lo?, en dank je voor deze zeeeeer herkenbare reactie, zo herkenbaar dat ik er ook om moest glimlachen, niet uit leedvermaak, maar om de bevestiging dat we allemaal dezelfde ogenschijnlijke strijd voeren op ons eigen schouwtoneeltje en tegelijkertijd dezelfde vergissing maken, keer op keer.
      Maar er is ten minste een ontwakend bewustzijn, dat in staat is dit steeds beter te observeren en dan opnieuw de keuze kan maken.
      En als dan de juist gerichte keuze weer is gemaakt dan wordt ook de ware communicatie weer hersteld op denkgeest niveau en kan ik de ander gewoon de ander laten zijn in zijn/haar rol… en ja het is eigenlijk heel simpel, maar niet makkelijk en best wel vermoeiend 😉

      Like

  3. Mooi gezegd. Dit is wat Een Cursus in Wonderen meer biedt t.o.v. veel andere spirituele paden die vrijwel uitsluitend naar “Liefde”, “Eenheid”, “Verlichting” e.d. kijken: het eerlijk en zonder schuld kijken naar hoe dat kleine ego eigenlijk precies werkt en waarom wij daar zo verzot op zijn.

    Like

Laat een reactie achter op miraclesormurder Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: