De droom beweegt zoals ik denk.

De droom beweegt zoals ik denk.
Zoals mijn schaduw mij altijd volgt, wat ik ook doe, wat voor gekke sprongen ik ook maak.
Ik herinner me ineens dat ik vroeger wit-heet werd als iemand elk woord en elke beweging die ik maakte precies na deed, dat waren van die ‘leuke’ kinderspelletjes. Vooral als ik dan schreeuwde ‘hou op’, en er meteen een echo volgde ‘hou op’. Totale machteloosheid en paniek voelde ik dan, het voelde als een plakkerig iets waar ik maar niet los van kon komen, hoe kwaad ik ook werd.
Maar zo gaat het eigenlijk ook met elke gedachte, elke gedachte blijft aan me kleven, en hoe ik die gedachte ook kwijt probeer te raken door ze te projecteren, ze blijft aan me ‘plakken’, want gedachten verlaten nooit hun bron.
Dus de projectie beweegt zoals ik denk. Ik heb aanvalsgedachten en de projectie laat dat zien, en hoe ik ook probeer de projectie los te snijden, hakken, met of zonder geweld, te vloeken, te tieren, te slijmen, te paaien, te verleiden, een hak te zetten, misleiden, verstoppen, ontkennen, kortom op alle mogelijke manier ver van me vandaan te schoppen, ten einde er vanaf te komen, het lukt niet en het kan ook niet lukken. De gedachte blijft verbonden aan de denkgeest die ze denkt.
De enige oplossing is de aandacht terug te trekken uit de projectie en terug te gaan naar de projector, de denkgeest. Waar gezien kan worden dat de projectie op zich niets is, maar slechts een poging is de aandacht van de bron, de denkgeest af te leiden, waardoor de projectie ‘echt’ lijkt en dus daar bestreden moet worden.
Het is als vechten met je eigen schaduw, je wordt er doodmoe van, maar het schiet absoluut niet op.

De droom van de dromer van de droom is dus enorm individueel, want nogmaals de droom beweegt zoals ik, de denkgeest die de droom droomt, denkt.
Ik, de dromer van de droom, ben dus 100% verantwoordelijk voor al mijn gedachten en niet mijn plakkerige shaduw projecties, die daar aan vast zitten, zijn de oorzaak of zijn verantwoordelijk voor mijn woede. Ze laten enkel en alleen zien wat ik denk en dat dat over mij (de dromer van de droom) gaat. En als ik deze gedachte wil toelaten en zien, dan kunnen die plakkerige shaduw projecties een andere functie krijgen, namelijk als vergevingsmateriaal. Zodat ik leer dat er geen wereld buiten mij (de denkgeest) is die mij op de hielen zit en gek maakt, maar dat het mijn eigen gedachten zijn.

Nu ik dit doorzie zal ik als ik een volgende keer weer eens wit-heet dreig te worden als mijn projecties precies doen wat ik denk, simpelweg voor Vergeving kiezen…
Vergeving is mijn enige functie, dus hebben al mijn dromen dat ook…

“Life’s but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more. It is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing.”

“Het leven is een zwervend schaduwbeeld,
Een arme speler die op het toneel
zijn uurtje praalt
en raast en dan verdwijnt.
Het is een sprookje door een gek verteld,
vol dolheid en rumoer dat niets beduidt.”

(Macbeth, W. Shakespeare).

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: