archiveren

Dagelijks archief: januari 31, 2015

We kennen allemaal wel het gevoel van ontmaskerd te worden, door de mand te vallen en ook dan weer kan ik zien, als ik bereid ben dat te willen zien, dat ik niet bang ben ontmaskerd te worden om de reden die ik denk.
De reden is helemaal niet de angst dat ik me als persoon, als lichaam, als meer voordoe dan ik ben en of kan en dat ik niet zal kunnen waarmaken dat wat ik beloof te zullen doen. Het is niet faalangst en ik als lichaam die last van faalangst en daardoor de angst om door de mand te vallen en bang is verstoten te worden heeft.

Mijn angst is wederom een verdediging tegen dat ontmaskerd zal worden, dat de oorzaak van mijn angst ontmaskerd te worden, niet in de wereld buiten mij ligt, maar dat het ‘ontmaskerd’, aan het licht zal brengen, dat ik als denkgeest probeer te maskeren dat de bron van de angst ontmaskerd te worden in mij als denkgeest ligt en dat die angst komt van de gedachte dat ik de waangedachte moet verbergen dat het onmogelijke mogelijk is, namelijk dat het mogelijk is mij als denkgeest te kunnen verstoppen voor Waarheid, Eenheid, Liefde, God, achter het masker van een lichaam in een wereld.

Deze waanzinnige onmogelijke gedachtegang mag natuurlijk niet ontmaskerd worden, mag niet aan het licht worden gebracht en daarom projecteer ik deze hele gedachtegang naar buiten, zodat het lijkt dat nu de oorzaak ligt in mij als lichaam dat bang is ontmaskerd te worden, door de mand zal vallen, verstoten wordt.
En dan is het niet zo moeilijk te zien dat dit over afscheiding gaat, de wens van de denkgeest tot afscheiding, uit geprojecteerd als ‘ik’ het lichaam dat bang is ontmaskerd te worden en te worden verstoten.

Dus die hele complexe chaotische gedachtegang is enkel en alleen bedoeld om het tegenovergestelde, dat wat ik in Werkelijkheid Ben, Geest en Een en Heel in God te verbergen.
En de pijn en het lijden dat ik hierbij ervaar is ook al niet wat het lijkt, de pijn en het lijden worden ervaren door ‘ik’ de denkgeest die zich probeert wijs te maken dat het onmogelijke mogelijk is geworden. Iets toch doen wat niet kan, is altijd pijnlijk.
Het is onmogelijk grenzeloze Geest in miljarden stukjes te hakken en in allerlei vreemde vormen te proppen, zoals lichamen en verder alle vormen die we, de (ene) egodenkgeest, maar bij elkaar geprojecteerd heeft, dat is pijnlijk en roept bovendien, omdat het onmogelijk is schuld op.
En toch proberen we het telkens weer als we denken een lichaam te zijn dat pijn kan hebben en kan lijden.We doen er alles aan te voorkomen dat deze vreemde, onmogelijk wens dat wat oneindig is in iets eindigs te forceren, ontmaskerd zal worden, waardoor de kans bestaat dat we ineens wakker zullen worden en verbaast om ons heen kijken en ons afvragen, waar was ik in vredesnaam mee bezig, gelukkig was het maar een droom. Want dat zou wel eens kunnen betekenen, einde wereld en ook dus einde ‘ik’, het lichaam en wie of wat ben ik dan nog? Dat is een hele angstige gedachte, waar niet naar gekeken mag worden, niet ontmaskerd mag worden.

Nee, ik ben niet bang als persoon, als lichaam dat ik ontmaskerd zal worden als een bedrieger die niet nakomt wat ze belooft, niet haar afspraken nakomt, niet zo’n geweldige partner moeder, dochter, zus, vriendin, is. Dat is slechts een afleiding van wat ik als denkgeest wil verbergen achter het masker van de wereld, zoals hierboven beschreven.
Dit maakt de wereld tot één grote pijnlijke maskerade. Maar een maskerade is maar een maskerade en de eigenschap van een maskerade is dat deze ontmaskerd kan worden.
Ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest maak de keuze…

 

 

%d bloggers liken dit: