archiveren

Dagelijks archief: januari 25, 2015

Aanval en verdediging zijn hetzelfde.
Het zijn de beide zijden van de egodenkgeest.
Het een is niet beter of slechter dan het andere.
Het is ego-eenheid die zich heeft opgesplitst en afgescheiden van elkaar en dat kan alleen door twee tegengestelde kanten te verzinnen, er in te geloven en het waar te maken, door het te projecteren, waardoor de bron, de denkgeest ‘vergeten’ is.
En dat uit geprojecteerd kan zich voordoen als, dat ik het slachtoffer ben van iemand buiten mij, of dat ik iemand aanval buiten mij.
Ondertussen val ik mijzelf aan of verdedig mijzelf, want de afscheiding is denkbeeldig en tevens onmogelijk, eenheid is immers één en kan nooit twee worden, ook niet binnen het ego-denken.
Maar aangezien ik mijzelf als een lichaam zie en ervaar, en de zgn. ‘ander’ ook, geloof ik dat er echt een vijand is, of geloof ik dat ik een ander aan kan vallen en ben ik ‘vergeten’ dat er alleen denkgeest is, die onveranderlijk één is.
En zo vecht ik tegen of verdedig me tegen een denkbeeldige vijand en vecht ik tegen ‘mijzelf’.

De wereld lijkt dan ook verdeeld in slachtoffers en daders.
De slachtoffers zijn de goeieriken, en de daders de slechteriken.
Je bent het een of het ander en dat zijn we dan ook afwisselend.
En we nemen dit zeer serieus, en maken er soms grappen over, terwijl we niet weten wat de werkelijke grap nu eigenlijk is, namelijk de ene denkgeest die twee tegengestelde rollen speelt, maar vergeet dat hij, denkgeest alle twee de rollen speelt en elke kant heel serieus neemt.
Ik moet dan altijd denken aan de hilarische ‘Split Personality Sketch’ van Tommy Cooper waar dit prachtig in wordt uitgebeeld, althans dat zie ik er in:

De wat wij de psychische aandoening ‘multi personality disorder’ noemen beeldt precies hetzelfde uit; de ene denkgeest die zichzelf opsplitst in verschillende persoonlijkheden. En zich identificeert met elk afzonderlijke persoonlijkheid, telkens één tegelijk, en zich dan op dat moment niet bewust is dat hij nog andere persoonlijkheden verzonnen heeft.
Wij de ene denkgeest die onveranderlijk alleen maar één kan zijn, ook in zijn zelfbedachte afscheiding; de ene egodenkgeest, lijden allemaal zonder uitzondering aan deze aandoening.
Dat wat wij als ziekte zien, is enkel en alleen een spiegel van wat wij ons hele leven lang doen, maar niet willen zien en afdoen als een ziekte, waar we liever niet naar kijken. We zijn liever een ‘ziek’ lichaam/brein, dan dat we willen zien dat we denkgeest zijn, die ziekelijk denkt.

Dus spenderen we ons hele leven aan het gezond houden, of als dat niet lukt, genezen van ons lichaam en het repareren van dingen en het fixen van situaties.
Waardoor de oorzaak, namelijk het ‘ziek’ zijn van de ene denkgeest die gelooft in afscheiding netjes en veilig verborgen blijft, achter deze muur van ziekelijke projecties.

Maar zoals we al eerder constateerden, de herinnering aan wat we werkelijk zijn; denkgeest is niet verdwenen, die herinnering blijft op de achtergrond doorklinken als een doorgaande grondtoon.
Maar omdat we nu geloven in wat we geprojecteerd hebben en vergeten zijn dat we het hebben geprojecteerd, voelt die grondtoon als een doorlopende onbewuste bedreiging, de angst voor het grote onbekende…
En met onze keuze voor de ‘zieke’ (ego)denkgeest, die ‘vergeten’ is dat deze denkgeest ‘is’, verdringen we die angst en projecteren we deze en lijkt de vijand zich nu te bevinden in onze wereld die lijdt aan allerlei ziektes en kwalen, die nu op vorm niveau bestreden moeten worden.
Het voelt aan als lijden, omdat het onnatuurlijk is omdat het tegen de wetten van Eenheid ingaat, maar wordt tegelijkertijd gekoesterd en aanbeden en wordt het spel van aanval en verdediging, slachtoffer en vijand met veel overgave onder leiding van de zelfverzonnen (ego)god met verve gespeeld.

De ware oorzaak van dit alles welke vanuit de denkgeest komt, wordt hierdoor weggedrukt in het zogenaamde onderbewuste, de kelder van de egodenkgeest, op slot gedaan, de sleutel weggegooid en vergeten.
En waag het niet die kelder open te maken, want je zal alles verliezen.
Weer die omkering ter verdediging (zie vorig blog), want het openen van die denkbeeldige kelder van het onbewuste zal ons juist weer terug doen herinneren in wat we werkelijk zijn, Onveranderlijk Een in God.
Einde egogod en ja dat kost mij mijn hele zorgvuldig als verdediging opgebouwde wereldje wat ik koester en verdedig met mijn leven. Althans zo voelt dat tot we door krijgen dat die gedachte ook weer niets anders is dan de verdediging van ‘een nietig dwaas idee’ dat gelooft in afscheiding.

Daarom zal de weerstand bij het werkelijk ‘doen’ van ECIW onvermijdelijk op enig moment toeslaan, want omdat er maar één denkgeest is, zal de egodenkgeest kant van onze ene denkgeest, die daardoor onvermijdelijk ook de Cursus doet, zich gaan verdedigen en in de slachtoffer, of vijand positie reflex schieten, beide zijden van de egodenkgeest, die maar één ding wil bereiken; in de afscheiding blijven.
En die weerstand projecteert zich dan uit als beweren dat de Cursus te moeilijk is, te veel woorden, te intellectueel, te christelijk, te mannelijk, te duur, te negatief, te dik, te tijdrovend, gevaarlijk, te autoritair, sektarisch, satanisch enz.
Maar ook schijnbaar positief, in de zin van ‘het derde testament’, blij makend, leert ons wonderen te verrichten in de vorm, maakt een mooiere en betere wereld, helpt alle ellende uit de wereld te verwijderen, brengt mij Jezus en de Heilige Geest om mij persoontje uit mijn lijden te verlossen.
Beide zijn vormen van weerstand, waarbij de focus ligt op het ‘waar’ maken van de wereld met als enig doel, vergeten dat we denkgeest zijn en dat dáár en alleen dáár de oorzaak en het gevolg liggen.
Beide vormen van weerstand mogen dan ook niet ontkend of afgewezen worden, als we ECIW werkelijk willen doen, dwars door alle weerstand heen.
ECIW leert ons al deze vormen van weerstand te zien als de ego reflex kant van de ene denkgeest, die niet anders kan reageren dan met weerstand, omdat het daarvoor is bedacht.
En omdat wij de denkgeest het zelf hebben bedacht, kunnen we het ook weer ont-denken.
ECIW onderwijst ons dat te doen via ‘vergeving’:

‘Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden’ (WdII.1.1:1).

Dat is uiteindelijk, mits goed begrepen, uitstekend nieuws, want Ware Vergeving, nogmaals mits goed begrepen, haalt ons uit de aanval/verdediging, slachtoffer/aanvaller rol.

%d bloggers liken dit: