archiveren

Dagelijks archief: januari 23, 2015

Afscheiding

Afscheiding is zeg maar wel een dingetje in onze wereld.
En dat kan ook niet anders, want de wereld is het resultaat van het geloof in afscheiding.
Dus projecteren we bij iedere gedachte van afscheiding, afscheiding. De wereld zit wat dat betreft heel logisch in elkaar, ja, er zit een simpele logica achter de krankzinnige chaos. Dat wat in termen van afscheiding wenst te denken en dat ook gelooft, kan alleen maar afscheiding projecteren.

En we scheiden wat af, we scheiden relaties, we scheiden huwelijken, we scheiden kinderen van ouders, gezinnen, families, vrienden, relaties, lichamen, we scheiden afval, we scheiden eieren, we scheiden goed en kwaad, we scheiden stad en platteland, hij en zij, rechts en links, links en rechts, zwart en wit, mooi en lelijk, we scheiden hoofd en bijzaken, we scheiden Siamese tweelingen, we scheiden wonen en zorg, we scheiden de schapen van de bokken, de meisjes van de jongens, de dikken van de dunnen, we scheiden hoofden van rompen, mijn lichaam scheid van alles af, we maken een scheiding in onze haren, we scheiden landen van elkaar, we scheiden onze tuintjes af met hekjes, we richten afscheidingsbewegingen op, we scheiden religies van elkaar, politieke partijen, bitter en zoet, oud en nieuw, schoon en vies, we scheiden atomen, onze hersenhelften zijn van elkaar gescheiden, onze van elkaar gescheiden ogen zien alles als van elkaar gescheiden, we scheiden af binnen de afscheiding, we scheiden chemische stoffen, we scheiden de wateren, we leven gescheiden, we slapen gescheiden, 1+1=2, kortom we zijn ons hele leven bezig om van één twee te maken en leven daardoor in totale afscheiding en ons hele bestaan getuigt daarvan. In ons hele leven is alles een symbool van afscheiding, een symbool van dat ene nietig dwaas idee, dat dacht en denkt dat afscheiding wenselijk én mogelijk is.
En dat doet pijn, scheiden doet lijden, waarom? Niet omdat de situaties waarin scheiding plaats lijkt te vinden pijnlijk zijn, maar omdat Eenheid de onveranderlijke staat van ZIJN is en twee een veranderlijke onmogelijke staat van zijn is. Dat veroorzaakt alle lijden. En toch proberen we hardnekkig, wanhopig uit alle macht de afscheiding te verwezenlijken, in de hoop daar ons geluk te vinden en leiden daardoor een onnatuurlijk leven waarin afscheiding de norm is geworden en Eenheid is vergeten.

Daarom is het streven naar eenheid binnen het denksysteem van afscheiding onmogelijk, maar we proberen het wel, omdat ergens die vage herinnering aan eenheid, onze ware natuur, nog steeds onbewust aanwezig is in de denkgeest. Dus proberen we daar waar het niet kan, zonder echt te begrijpen waarom, in de afscheiding toch eenheid te verwezenlijken.
We proberen van twee lichamen één te maken, wat lijkt te lukken, maar hé dat leid vaak weer tot meer afscheiding, namelijk een baby, wat we dan weer compenseren door eenheid te realiseren als een gezin. Wel weer afgescheiden van andere gezinnen, wat dan weer gecompenseerd wordt door het vormen van buurtjes, clubjes, kerkgenootschappen, dorpen, steden, provincies, landen, werelddelen, planeten, universa… Maar altijd meervoud, nooit EEN.
En zo blijven we zoeken naar eenheid, in een wereld, een gedachtesysteem, wat als enig doel heeft afscheiding en waar Ware Eenheid onmogelijk gevonden kan worden.
En dat is de vergissing die we maken, we hoeven helemaal niet naar Eenheid te zoeken, want dat zijn we al als denkgeest, nog steeds onveranderlijk.
We hoeven alleen maar alles wat we als gescheiden waarnemen en ervaren terug te geven aan wat we onveranderlijk nog steeds ZIJN en alleen dat zal de herinnering aan EENHEID terugbrengen in de denkgeest, die slechts vergat en zich vergist. Een vergeten dat geen enkele invloed heeft op de onveranderlijke EENHEID die we in werkelijkheid ZIJN.
We hoeven ons dus niet zondig, schuldig of angstig te voelen, omdat we denken en geloven dat we ons echt hebben afgescheiden van Eenheid.
EEN is EEN en wordt nooit TWEE.

Wat is oordeelloos kijken?

Heb ik al eens eerder een blogje over geschreven zie https://illusje.wordpress.com/2012/04/16/oordeelloos-kijken/
Maar voel de behoefte er nog wat meer over te zeggen.
Door even tegenover elkaar te zetten wat oordeelloos kijken niet is en wat het wel is.
Aangezien de egodenkgeest kant van de ene denkgeest ook onvermijdelijk de Cursus doet, want hoe zou dat anders kunnen als er altijd maar één denkgeest is, kan het niet anders dan dat de ego (onjuist-gerichte) kant van de ene denkgeest precies het tegenovergestelde denkt van het oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest (Juist-gerichte) kant van de ene denkgeest.

Oordeelloos kijken vanuit de egodenkgeest kant van de denkgeest is:
Mijzelf de persoon Annelies, de opdracht geven dat ik niet mag oordelen. Elke keer dat er een oordeel op dreigt te komen, zeg ik tegen mijzelf, ‘foute boel, mag niet, brr, wat een gênante gedachte, au, ik wil en kan er niet naar kijken, ik schaam me dood! De ander is onschuldig en kijk mij nu eens foute gedachten hebben over die persoon. Ik zit fout door toch een oordeel te hebben over de ander. Ik ben een sukkel, ik ben in en in slecht, wie heeft nu zulke vreselijke gedachten?’
Ik oordeel over het oordeel en veroordeel het.
En zo besluit ik vanuit de egokant keuze van de denkgeest:
‘Ok, help! Hoe raak ik dit vreselijke oordeel kwijt zodat ik weer oordeel-loos (zonder oordeel, oordeel-vrij) wordt. Ik geef dit oordeel snel aan jou Jezus, want jij verzamelt oordelen, je bent er zelfs dol op, je houdt van lijden en neemt dat graag van mij over, jij weet er wel weg mee, ben ik ervan af, zand erover, klaar, niet meer aan denken, opgelost’.
En alsof mijn oordeel een op scherp staande handgranaat is die elk moment af kan gaan en mij zal doden geef ik mijn oordelende, zondige, schuldige, angstige gedachten snel door aan Jezus. Het oude ‘Jezus is voor onze zonden gestorven’ verhaal dus; de ik-persoon Annelies, die al haar oordelen doorgeeft aan de historische Jezus van de verhalen, die nu als geest buiten mij rond zweeft en nog steeds wonderen verricht zoals in de bijbel. Als hij mij ten minste hoort, of genegen is mij aan te horen, laat staan te helpen, want ik ben niet de enige die op de wachtlijst staat.
Op die manier van m’n oordeel afkomen, oordeel-loos, oordeel-vrij raken, voelt even als een opluchting, want het lijkt of ik, Annelies, het oordeel kwijt ben, ik ben weer oordeel-loos, oordeel-vrij, dank zij de wonderdoener Jezus, die zo vriendelijk is mij het persoontje Annelies te genezen door haar te verlossen van haar oordelen (zonde, schuld en angst). Maar dat lijkt maar zo, eigenlijk ben ik het alleen tijdelijk kwijt, ‘vergeten’, dankzij de hulp van een Jezus die mijn oordelen, zonde schuld en angst door de vingers ziet en mij voor nu vergeeft.
Ik heb oordelend gekeken naar oordeelloosheid.
Zo werkt oordeelloos kijken via de egodenkgeest kant van de denkgeest.

Oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest kant van de denkgeest is:
Kijken vanuit de waarnemende/keuzemakende denkgeest kant van de ene denkgeest.
Ik zie vanuit die positie dat ik een oordeel heb over iemand, maar ik besef dat ik dat oordeel niet ben, er vindt geen volledige identificatie meer plaats.
Er is geen persoon Annelies die oordeelt, er is het besef dat het de denkgeest is die een oordeel heeft en deze projecteert.
Ik ontken het oordeel niet, stop het niet weg, verander het niet, kijk ernaar precies zoals het zich voordoet, inclusief de emoties en de pijn.
Ik kijk naar mijn oordeel en oordeel niet over het oordeel als manier om oordeel-loos, oordeel-vrij te worden.
Ik hoef mezelf niet oordeel-loos, oordeel-vrij te maken, ik kijk gewoon rustig naar het oordeel.
En besef dat het oordeel dat ik over de ander heb helemaal niet over een ander lichaam gaat, en ook niet over mijzelf als lichaam.
Het oordeel gaat helemaal niet over iets wat zich buiten mij lijkt af te spelen.
Het oordeel speelt zich af in de denkgeest en heeft als enige functie een schijnbare afscheiding te bewerkstelligen in de ene denkgeest.
Iets wat onmogelijk is.
En de functie van projectie is om de onmogelijkheid van afscheiding aan het ‘oog’ te onttrekken, door er een muur van beelden (projecties) voor te zetten, zodat afgescheidenheid, verschillen, toch mogelijk lijken te zijn.
En zo lijken er lichamen te zijn die van elkaar verschillen, en verschillen zien vraagt om oordelen. Werkelijk oordeelloos zijn én tegelijkertijd lichamen zien, gaat niet samen. Lichamen zijn projecties ontstaan uit oordelen vanuit de denkgeest die in afscheiding gelooft.

Een oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest kant van de denkgeest vraagt ook niet om hulp aan een historische Jezus of een Heilige Geest die ergens buiten ‘mijn’ lichaam is.
Oordeelloos kijken vraagt hulp aan de oordeelloze denkgeest kant en die oordeelloze kant van de denkgeest kan ik symbolisch Jezus noemen en of de Heilige Geest, of een ander symbool wat voor mij staat voor oordeelloosheid en Liefde.
Oordeelloos kijken ziet geen schuld, geen zonde veroorzaakt door iets buiten de denkgeest.
Het kijkt en doet niets, het neemt het oordeel terug in de denkgeest, waar het begon en waar het vergeven kan worden en oplossen in Liefde.

Resumerend:
Het oordeelloos kijken van de egodenkgeest is oordeel-loos worden door niet te kijken. Het oordeel verdwijnt echter niet en verschuilt zich achter de ontkenning van het oordeel of het juist veroordelen van het oordeel, waardoor de zonde, schuld en angst alleen maar versterkt worden.

Oordeelloos kijken van de Heilige Geest denkgeest is oordeel-loos worden door wel te kijken en het oordeel precies zoals het is inclusief de projectie terug te nemen in de denkgeest en te onderkennen dat het allemaal zelf bedacht is, met als enig doel afgescheiden te willen zijn van Liefde. Vergeving van dit nietig dwaas idee helpt mij terug te herinneren in Liefde.

%d bloggers liken dit: