archiveren

Dagelijks archief: januari 20, 2015

Het zogenaamde in de toekomst kunnen kijken, voorspellen dus, is niets anders dan een inkijkje krijgen in wat al gebeurt is en is eigenlijk precies hetzelfde als terugkijken in een verleden.
De Cursus zegt dat alles al gebeurt is in dat ene moment van ‘een nietig dwaas idee’, waarbij er een dwaas idee was (en nog steeds is bij elke gedachte) dat het mogelijk is afgescheiden te raken van Eenheid, van Waarheid, van God.
In dat ene moment leek dat te gebeuren wat niet kán gebeuren, maar wel leek te gebeuren door het geloof in, dat één, twee kon worden.
Eén enorme projectie van gedachtes die tegengesteld zijn aan de Ene gedachte.
De Ene gedachte, die Waarheid is, heeft maar één eigenschap en dat is Liefde, liefde zonder tegenstelling.
De onmogelijke afscheidingsgedachte moet dus wel het tegenovergestelde van Liefde zijn en dat is angst. En angst heeft de neiging zich te verstoppen, te verbergen achter een verdedigingsmuur. Ziedaar de egodenkgeest, de onmogelijke andere keuze (tweeheid) binnen het enige mogelijke: Liefde (Eenheid).

Dat ene moment van vluchten uit Eenheid veroorzaakte, en veroorzaakt nog steeds, tweeheid en splitst Liefde op in ego liefde en ego angst.
Zoals we al eerder besproken hebben gebeurde dit in één flits (explosie, big bang) en was daarna ook meteen weer verdwenen. Een explosie begint en stopt ook weer.
En in die ene explosie versnipperde Eenheid in miljarden stukje, dat wat wij nu denken te zien als de wereld, ons lichaam, andere lichamen, dingen en situaties. En al die miljarden snippertjes denken nog steeds dat het echt gebeurt is, omdat we geloven dat we snippertjes zijn. Dat geloof zit in alle snippertjes, dus ook in voorwerpen, want wat één is blijft één, ook al denken we iets anders te zien.
In al die snippertjes zit dus ook nog steeds de herinnering aan Eenheid.
Dat wordt duidelijk als de denkgeest aan het ontwaken is uit de illusie en zich als waarnemende denkgeest kan waarnemen en van daaruit kan kiezen, voor afscheiding of terugherinneren in Eenheid.
Dus Eenheid is nog steeds onveranderlijk één. Alles wat dus veranderlijk lijkt te zijn is ook nog steeds onveranderlijk één. Ook de keuze voor de zogenaamde afgesplitste egodenkgeest is een onmogelijke keuze en daardoor slechts een illusie van dat het wel kan.

Hoe dan ook Eenheid kan nooit twee worden, kan nooit vernietigd worden. Het logische gevolg daarvan is dat zich alles nog steeds in Eenheid bevindt, of we dat nu als afgescheiden ervaren of niet, ‘er is niets gebeurt’.
Bij sommige afgescheiden deeltjes (wij dus) lijkt de herinnering aan de onveranderlijke Eenheid wat sterker aanwezig, dan bij andere deeltjes en dat kan zich onder andere uiten door in de toekomst te kunnen kijken. Alleen wordt dat meestal verkeerd, ook weer vanuit afscheiding bekeken en als een bijzonder gaven in de tweeheid gezien.
Het is echter, nogmaals, niets anders is dan een doorkijke hebben in alle mogelijkheden die in dat ene moment van afscheiding maar mogelijk leken te worden en op een schijnbare horizontale lijn van tijd en ruimte werden geplaatst.
In dat ene wat een verticale moment was en is, waren daar even in een flits alle projecties die maar mogelijk zijn in de egodenkgeest . En zo’n mogelijkheid en van alle mogelijke mogelijkheden zie je als je ineens een toekomst of verleden flits hebt of een déjà vu. Het is een déjà vu, OMDAT het al gebeurt is. Het hele leven, de hele wereld is een déjà vu.
Het heeft dus niets met voorspellen te maken, het is simpelweg een mogelijkheid die al gebeurt is. Vandaar dat niet alle toekomstvoorspellingen ook uit komen. Wat in een flits ‘gezien’ wordt is slechts een van de vele mogelijkheden die allemaal al gebeurt zijn.
Ik zeg altijd, als je het kan bedenken betekent dat alleen maar dat het al gebeurt is.
Elke gedachte gebeurde in één keer ten gevolgen van dat ene nietig onmogelijke dwaze idee.
En wat is het beste wat je met een nietig dwaas onmogelijk idee kan doen, het terug sturen naar waar het vandaan kwam, terug naar de bron, de (be)denkgeest en het vergeven, zodat de Eenheid symbolisch wordt hersteld. Symbolisch, omdat we alleen ons geloof erin maar hoeven te vergeven, in werkelijkheid is er niets gebeurt.

%d bloggers liken dit: